on the road

on the road

Ik had moeten weten dat truckers voor dag en dauw de baan op gaan. Ik probeerde nog of ze me niet onderweg kon oppikken maar helaas, de route liep niet via Antwerpen. Karolien werkt voor Meers Transport, gelegen in het verre Lanaken. We spreken af om zondagavond samen af te zakken en de nacht door te brengen op de parking van het bedrijf. 

IMG_5364 kopie.jpg

Ik tref haar in het pikdonker op het bedrijfsterrein waar tientallen vrachtwagens netjes in de rij staan te wachten, verder is er niemand te bespeuren…een beetje spooky. Karolien laadt haar wagen uit die vol met eten zit. Er sneuvelt meteen een cliché; niet alle truckers eten junkfood in baanrestaurants. Karolien gaat vegetarisch door het leven, zelfs als ze een hele week van huis is. Ik vind het in het comfort van mijn eigen huis al quasi onmogelijk, zij sleurt wekelijks met bokalen en gezonde ingrediënten. Netjes thuis geprepareerd en/of gefermenteerd en per dag gecatalogiseerd. Ik ben al onder de indruk en we zijn nog niet vertrokken.

We sluipen als dieven in de nacht richting kantoor om ons daar in het toilet nog wat op te frissen en de tandjes te poetsen, pyama aan en bed in. Nu ja, bed…ik kruip in de onderste brits, op het eerste zicht heel smal maar verrassend comfortabel. Karolien neemt het bovenste uittrekbed. Morgen is het vroeg dag! 

Na een hele korte nacht gaat om 4.30u de wekker. Karolien biedt aan om lekker te blijven liggen maar ik sta mee op, ik ben nu toch wakker en ik vind het te spannend. Zonder ontbijt vertrekken we de nacht in, wachtend op de zon om mee op te staan. Voordeel van zo vroeg te vertrekken zijn de kalme wegen al duurt dat niet al te lang. We rijden richting Noord-Frankrijk met een bak vol kunstmest en het is me wat, zo’n gevaarte over de weg voortbewegen. Karolien vertelt waarom zij voor dit bijzondere leven koos. Karolien :” Al van kindsbeen af wilde ik dit leven leiden. Op mijn vijftiende koos ik voor het beroepsonderwijs, opleiding vrachtwagenchauffeur. Als één van de enige meisjes leerde ik al snel mijn plan trekken en met hoge dosissen testosteron omgaan. Ik behaalde mijn diploma voor mijn achttien, wat betekende dat ik met de truck kon rijden voor ik met de auto de baan op mocht. Ik koos meteen voor dit specifieke ritme; van maandag tot vrijdag onderweg en in de weekenden thuis met zoonlief.” Toch een uitdaging lijkt me, single mom zijn én dit leven in een tientonner. Karolien :” Het is inderdaad soms moeilijk maar mijn moeder woont bij me in en zorgt door de week voor mijn zoontje. Ik heb een zwervershart en dit leven komt dan het dichtst in de buurt.”

blog2.jpg

Met een klein hongertje stoppen we uren later op een drukke parking naast de snelweg. Karolien haalt een gasvuurtje boven en kookt in haar cabine het meest overheerlijke ontbijt bij elkaar. Havermoutpap met verse vijgen en gebrande noten. Haar kleine frigootje wordt optimaal benut, haar manier van foodprepping maakt dat ze op haar dashboard bijna alles kan klaarmaken! Met nog een verse koffie in een prachtig kopje na is dit een hartverwarmende start van de dag. 

Enige nadeel is dat na er na elke maaltijd afgewassen moet worden. Maar ook daar is ze op voorzien, midden op de parking wordt water bovengehaald, een teiltje dient als wasbak en hupsakee, klaar is kees.

blog4.jpg

De mooie landschappen wisselen elkaar af, het verkeer is rustig hier in de streek. Als we bij de klant aankomen verbaas ik me pas echt over haar rijkunsten. Het is vervaarlijk manoeuvreren tussen de silo’s, de kunstmest moet in een loods gelost worden tussen krappe muren. Piece of cake, zo lijkt het wel. Ze lost haar lading, kuist de oplegger helemaal uit, regelt het papierwerk in feilloos Frans en hup, weg zijn we. 

blog5.jpg

Er liggen wat kilometers verderop massa’s appelen op ons te wachten, die naar Trudo in Limburg vervoerd moeten worden. Dat wordt onze volgende stop. Maar dat de truckers van vandaag streng gecontroleerd worden op rij- en rusttijden merk ik tijdens de rit naar de fruitboer. Ze mag maximum 4,5u aan één stuk rijden en moet dan verplicht 45 minuten rusten. Dan volgt nog een blok van 4,5u waarna weer gerust moet worden. We moeten hier en daar omrijden wegens wegenwerken en de rit duurt langer dan voorzien. Als we niet tijdig bij de boer geraken moeten we onderweg stoppen en pauzeren, zonder pardon. Het lijkt me soms lastig om rekening mee te moeten houden al is het systeem niet zomaar ontstaan natuurlijk. Karolien :” Ik ben er eigenijk constant mee bezig en meestal lukt het me om mijn bestemmingen en gewenste nachtstops te bereiken. Maar als je op vrijdagavond in een zware file terechtkomt en je tien kilometer voor je thuis bent moèt stoppen en je nachtrust moet nemen, ja dan baal je wel! Daarom rijden we constant zo efficiënt mogelijk van stop naar stop.” De volgende keer dat ik weer eens zucht als een vrachtwagen net iets te traag een collega voorbijsteekt weet ik dat vijf minuten tijd in de wereld van rij- en rusttijden een wereld van verschil kunnen maken. 

blog6.jpg

25 ton appelen inladen, dat duurt wel even. Het geeft ons de tijd om de benen te strekken en een appel recht van de boom te plukken. Het is een fascinerend schouwspel om te zien hoe de oplegger gevuld wordt met blozende appeltjes. De omgeving is schitterend, de boomgaard eindeloos groot. 

We moeten vervolgens pauzeren en we mogen van de boer lunchen op zijn erf. Na het heerlijke ontbijt ben ik benieuwd wat Karolien vanmiddag uit haar potje tevoorschijn zal toveren. Verse rode bietensoep wordt opgewarmd en met veel smaak naar binnen gelepeld. Het zelfgebakken courgettebrood was een experiment maar smaakt voortreffelijk! 

blog7.jpg

Na de obligate afwas stappen we terug de cabine in, al klinkt dat gezwinder dan het eruit ziet. Ik schrik er iedere keer weer van hoe hoog dat ding is, elegant in- en uitstappen lijkt maar niet te lukken met een camera rond mijn nek maar niemand die er om maalt.

IA3A0549-a.jpg

We rijden terug richting Limburg voorbij glooiende landschappen en meren. Ik zie Karolien af en toe inschatten of ze haar gevaarte even langs de weg kan parkeren, ze heeft zin om een frisse duik te nemen in nog frisser water. Dat blijkt namelijk één van haar favoriete hobby’s, zich onderdompelen in -liefst- ijskoud water! Ze volgde er een cursus voor en duikt sindsdien in wateren waar ik nog niet in wil pootjebaden. Ieder zijn hobby denk ik in stilte maar ben stiekem wel jaloers op zoveel lef. Helaas vinden we geen geschikte waterpartij en rijden we door.

IA3A0631-a.jpg

Karolien is een vat vol tegenstellingen…dagelijks oefent ze een heel mannelijk beroep uit, ze is vegetariër, doet yoga waar ze kan…ze is heel spiritueel en tegelijkertijd ‘down to earth’. Die combo levert pittige gesprekken op en soms vind ik het moeilijk om al die tegenstellingen in haar persoontje te vatten. Terwijl we kilometers vreten gaan de babbels soms iets teveel over bovenzinnelijke zaken waar deze nuchtere madam moeilijk aansluiting bij vindt. We discussiëren wat af en zijn het erover eens dat we het oneens mogen zijn. Ik bewonder haar persoonlijke zoektocht naar zielengeluk maar dat die queeste langs zweverige opleidingen en verregaande vastenkuren gaat is gewoon niet mijn dada. Al leer ik er wel uit dat het haar heel veel brengt en dat mijn oogkleppen misschien te eng staan afgesteld. Je blik verruimen zorgt er soms voor dat je op verrassingen getrakteerd wordt en dat uit zich nog maar eens als ze haar app consulteert om op zoek te gaan naar een slaapplek. Geen drukke parking voor haar, ze zoekt de rustige pareltjes op. Ze wil de natuur in als ze een ganse dag achter het stuur heeft gezeten. We vinden een fijne plek tussen de bomen en parkeren. Er staan nog een paar vrachtwagens te pauzeren en ik vraag haar of ze nooit schrik heeft, zo heel alleen in haar truck? Karolien :” Al was ik in de beginjaren echt heel naïef, die onbevangenheid heeft me toch vaker geholpen dan tegengewerkt. Je ziet het gevaar dan soms gewoonweg niet. Maar ik ben me altijd bewust van mijn alleen-zijn, ik zoek het risico nooit op.” Ik zie wat ze bedoelt als een truck ons passeert om ook een plekje te zoeken. Ze doet meteen de gordijnen dicht die de volledige cabine van de buitenwereld afschermen, zo ziet niemand dat ze effectief alleen -of in dit geval wij met z’n tweetjes- reist. 

IA3A0624-a.jpg

We hebben nog een uurtje licht en trekken vlakbij de velden in, via een weggetje dat ze gezien heeft tijdens het passeren. Het is volop genieten van de laatste zon op ons gezicht na een dag rijden. Ik snap wat ze bedoelt met een ‘natuurbad’ om balans in haar dag te brengen. Anders hou je zo’n leven op de baan niet lang vol lijkt me. Met collega’s een resto-routier induiken en daar op de parking overnachten is de makkelijkste keuze maar ook de meest ongezonde en niet haalbaar voor een gezond leven ‘on the road’. 

blog8.jpg

Als ze kan doet ze yoga, naast haar Benzke of boven op haar dak waar niemand haar kan zien. Na een deugddoend uurtje Natuur wandelen we terug richting truck, het avondmaal roept. Glazen bokalen worden bovengehaald en op haar 2 vierkante meter en één gaspitje kookt ze een driegangen-menu vol smaak. Ze kookt altijd gezond en vers voor zichzelf, gebruikt mooie borden en dresseert ze met stijl. Met de gordijnen dicht en wat kaarsjes op het dashboard is het keigezellig en we eten tot we niet meer kunnen. Een klein bezwaar tegen slapen op een rustige, afgelegen parking is dat er geen wasfaciliteiten zijn. Tanden poetsen en je gezicht verfrissen met flessenwater, dat is echt prima te doen. Een kleine behoefte ook maar een grote boodschap afleveren met een truck voor én achter je is een fikse uitdaging. Maar als het moet, moet het…én lukt het.

Na weer een korte maar zalig rustige nacht verfrissen we ons buiten met flessenwater. Terwijl ik de slaap maar niet uit mijn ogen krijg, start Karolien haar gevaarte weer, en hop we zijn weer vertrokken voor een partijtje kilometer-vreten. Hoe dichter we de grens van België naderen, hoe drukker het verkeer wordt. Het duurt niet lang of we staan aan te schuiven in de file.

IA3A0692-a.jpg

Bij Trudo worden de appelen gelost en wil ze me ter afscheid nog een vers sapje maken. Ook dat gebeurt inventief met een soort van transformator waardoor de slow juicer gewoon werkt in de cabine! Appelen-, peren- en komkommersap, het vormt een waarlijk einde van onze verwonderlijke roadtrip.

blog9.jpg

Ze dropt me op de parking van Meers Transport waar we samen nog de afwas doen. Zij vertrekt meteen weer naar een volgende klant om goederen op te pikken en ver weg te gaan leveren.

Als ik in mijn Fiatje naar huis rij mijmer ik wat na over de afgelopen dagen…ongelooflijk straf hoe deze vrouw zich manifesteert in de stereotiepe mannenwereld van trucks en PK’s. Ze beweegt zich er vlot door, laveert er elegant tussen. Ze heeft duidelijk haar plek gevonden, op een heel authentiek vrouwelijke manier zonder te vechten tegen de clichés. Ze doet een frisse wind waaien in een wereld vol mannen en doet lekker eigenwijs haar ding. Met z’n tweetjes een paar dagen doorbrengen op zo’n kleine ruimte, het vergde wat van me. Je leeft op elkaars lip, heel intiem en dicht bij elkaar. Het creëert een soort van bubbel, zo hoog in de cabine boven alle verkeer uit. Tegen max. 90 km/u vertragen je gedachten en je hartslag bijna automatisch en voer je gesprekken die je anders wellicht niet voert. 

Mijn paar dagen onderweg waren compleet anders dan ik me had voorgesteld, maar ik ben wat blij dat ik even in Karolien’s wereld mocht vertoeven. Een wereld boordevol vrouwelijkheid, zonder taboes, vol levenslust en keihard werken! 

 

Wil je ook eens meerijden? Dat kan tijdens een ‘On the road woman’s retreat’.

Meer info vind je op Karolien’s blog Roads & Roses

citytrip

citytrip

food & travel

food & travel