travel

travel

Ik word met een schokje wakker. Het is pikdonker en ik moet naar het toilet. Ik reik naar mijn iphone en zie dat het stipt 6 uur is. Ik wurm me stilletjes uit mijn te warme slaapzak en zoek een rol toiletpapier. Ik vind een verfrommeld exemplaar, rits de tent zo stil mogelijk open en kijk recht in de ogen van een herkauwende dromedaris. Onverstoorbaar maalt hij verder. Ik steek mijn hoofdlampje aan, check mijn schoenen op schorpioenen, trek ze aan en kies een duin. Wildplassen kan ik als de beste, een grotere boodschap afleveren in de woestijn is een ander paar mouwen. Sterke beenspieren zijn een must en vlot kunnen hurken is handig maar je mag vooral niet vergeten wc-papier en een aansteker mee te nemen. Shit, een aansteker?

blog1.jpg

Barefoot Track // Met Barefoot Track reizen is geen doorsnee vakantie. Je reist onder begeleiding van twee ervaren coaches, je wordt ondergedompeld in lokale culturen, je gaat fysieke uitdagingen aan en je koppelt jezelf even volledig los van het werk, het thuisfront en social media dankzij een digitale detox. Nieuwsgierig is iedereen, bij vertrek hangt er een scoutssfeer. De meisjes gaan op kamp, zoiets.

Van Marrakech naar de woestijn // Na een nacht in een heerlijk bed, zijn we klaar om de transitie te maken va de hectiek van Marrakech naar de grote stille woestijn. We ontmoeten ervaren gids Saïd die ons door de ochtenddrukte naar onze bus begeleidt. Koddige kok Lahcen is ook van de partij en goedlachse chauffeur Mohammed zal zijn uiterste best doen om ons veilig af te zetten in de Sahara. Alles vindt zijn plek in de bus : de dames, hun bagage, de voorraad, tenten, zeilen, matrassen... . Het vergt enkel wat geduld en stapeltechniek.

blog2.jpg
blog3.jpg

De lange rit brengt ons over het Atlasgebergte, door slaperige dorpen, drukke stadjes, groene valleien en weelderige palmoases langs eindeloze wegen. We rijden dwars door het dagelijkse leven van de Marokkaan. Ik ben onder de indruk van de geuren en kleuren van het Marokkaanse landschap en vergaap me aan eeuwenoude kasbahs. Het nummer van The Clash blijkt een hardnekkige oorwurm. We komen aan in het donker in de duinen rond één van de laatste bewoonde dorpen. We ontmoeten de drijvers Mo en Youssef, hun zes dromedarissen houden zich ergens schuil in het donker.

blog5.jpg

Allez les gazelles // Elke ochtend trekt een ware machine zich op gang. Bagage wordt verzameld, tenten opgebroken en dromedarissen met pak en zak opgezadeld. Ondertussen wordt het ontbijt geserveerd in de duinen met zoete muntthee en verse koffie. We trekken onze stapschoenen aan, smeren factor 50, schenken onze drankvoorraad in eigen bidons en haasten ons achter Saïd aan, die al vertrokken is. Een stevige pas heeft die kerel!

blog7.jpg

De fysieke inspanning is een vast onderdeel van de Barefoot Track-tochten. Deze woestijnversie is de meest toegankelijke van allemaal. De afstanden zijn doenbaar en de niveauverschillen miniem. De fotogenieke zandbak wordt afgewisseld met rotswoestijn en oneindig uitgestrekte plateaus. Op de eerste dag ontmoeten we nog af en toe mensen en wandelen we door de laatste stukjes bewoonde wereld. Vanaf dag twee zullen we geen levende ziel meer tegenkomen. De stilte en de rust worden compleet.

blog10.jpg

“Allez les gazelles!” roept Saïd als we weer eens te lang treuzelen op de top van één of andere duin. Gazellen leven hier al een hele tijd niet meer sinds het letterlijk te warm onder de pootjes werd. Maar we voelen ons wel aangesproken en vereerd met zo’n galante bijnaam. Een groep van twaalf vrouwen gazellen noemen, daar scoor je mee. Hij krijgt ons altijd weer exact waar we moeten zijn en leidt ons met zachte doch strenge hand richting lunchplek en kampement.

blog8.jpg

Absoute stilte // Ieder wandelt op zijn eigen tempo en gesprekspartners worden zij die hetzelfde ritme aanhouden. Al wordt er niet altijd even fervent gebabbeld. De woestijn maakt je hoofd leeg en de zichten zijn om sprakeloos van te worden. Samen in stilte wandelen is iets wat we veel te weinig doen, hier gebeurt het heel naturel. Maar als op de tweede dag wordt aangekondigd dat we 4 uur in absolute stilte gaan stappen zie ik bij sommigen toch tranen opwellen, een lichte vorm van paniek slaat toe. Ik kijk er vooral naar uit, ééns in mijn leven complete stilte ervaren en dan kijken wat dat met me doet.

blog9.jpg

Op de weidse vlakte zie je iedereen op zichzelf terugvallen, stilstaan, sneller gaan en in stilte pauzeren voor een slok water. De één verzamelt steentjes, de ander staart naar de horizon. Sommigen lopen vlak achter Saïd aan in de hoop dat dit zo snel mogelijk voorbij is. Interessant om te zien wie in wiens spoor gaat lopen of van haar eigen voetstappen een nieuw pad maakt.
Het is bevreemdend om te wandelen in een wereld die muisstil is. Waar niks je stoort of afleidt, je enkel je eigen ademhaling en hartenklop hoort. Ontroerend vond ik het, de stilte vertelde me veel en een traan was nooit ver weg. Het is iets wat we niet meer kennen en het is een ware traktatie voor je oren en je gemoed. Het zou voor velen hét hoogtepunt van de reis blijken. 

blog13.jpg

De was en de plas // Het was hetgene waar we ons het meeste zorgen over maakten, het dagenlange gebrek aan wc, douche en stromend water. Want hoe doe je dat? Tips & tricks werden vòòr de reis uitvoerig besproken en aankopen gedeeld. Vochtige doekjes, die kende ik, maar vochtige washandjes...ze bestaan! Ontsmettingsgel leek logisch, een rol wc-papier ook.

De laatste ochtend in Marrakech werd nog rijkelijk gebruikgemaakt van toilet, bad, douche en föhn. Frisgewassen stapten we de bus op. Na een lange warme rit, schoot er van die fraîcheur nog weinig over. Maar het moet gezegd: na het opzetten van de iglotentjes op de eerste avond, trekken we vlot onze plan in deze nieuwe wereld zonder sanitair! De vochtige washandjes wassen al wat daar nood aan heeft en tanden poetsen gaat perfect met één slok water van je eigen watervoorraad. Een lichtglooiende heuvel blijkt een prima toilet mits duidelijke afspraken wie wanneer gaat. En die aansteker? Die dient om je propje toiletpapier in brand te steken zodat enkel biologisch afbreekbaar afval achter blijft. Toch nog een kleine tip: ga nooit op blote voeten op zoek naar een plekje achter een duin. Wat ook opviel was dat niemand echt begon te stinken. Wat toch te verwachten valt na dagenlang stappen in de hitte met enkel toegang tot vochtige waslapjes. 

Is het door de droge lucht in de woestijn of wordt je zweet geabsorbeerd door microdeeltjes woestijnstof? Ik heb geen idee maar zelfs de haardos werd niet echt vettig! En begon het dan toch wat te jeuken op het hoofd, dan was er Els die je een zandbad gaf. Denk droogshampoo maar dan met woestijnzand. Het leverde prachtige, luchtige coupes op!

blog12.jpg

Ach, het is gewoon een kwestie van ‘de knop omdraaien’. En die knop was goed om, zo bleek toen we een waterput tegenkwamen in the middle of nowhere. Marie en ik aarzelden geen seconde en staken ons hoofd onder een fikse straal ijskoud water, shampoo erbij en wassen maar. De vriendinnen zeepten in en haalden emmers water naar boven om alles weer uit te spoelen. Meer nog dan dat het deugd deed om je haren te wassen, was het ongelooflijk verkwikkend op het heetste moment van de dag. Maar wij waren de enigen, de andere tien dames vonden het niet nodig om water te verspillen aan hun lokken. Ann ging nog een stapje verder en gaf haar portie aan de dorstige dromedaris die het water al van ver rook. Indrukwekkend! 

blog14.jpg

De keuken van Lahcen // Een man die goed kan koken heeft bij alle vrouwen een streepje voor. Laat die man dan ook nog eens over een goed gevoel voor humor beschikken en iedereen is fan! Koddige kok Lahcen mag je gerust een fenomeen noemen. De vaste rechterhand van gids Saïd lacht altijd, kookt de sterren van de hemel, is bijzonder grappig en beschikt over een geweldig team.

Wat is het een genot om op deze reis back-to-basics te gaan op alle vlakken behàlve wat de maaltijden betreft. Wat die mannen uit hun kookpotten tevoorschijn toveren is onwaarschijnlijk lekker. ’s Middags kiezen ze de prachtigste plekken uit en serveren er de meest waanzinnige salades met brood en verse muntthee. Op een vrije namiddag waar we enkel moeten chillen en relaxen, worden we getrakteerd op versgebakken beignets met honing. We eten er onze vingers net niet bij op! 

Brood bakken in de woestijn // Als na een paar dagen de broodvoorraad danig geslonken is, bakt Idris platbrood in het midden van de woestijn. Twee soorten bloem met gist en water mengen, houtvuur in een kuil, bakplaatje erbij en een uur later smullen we van het lekkerste brood aller tijden! Nog een straffer staaltje broodbakkunst laten hij en Youssef de laatste avond zien.
Ze stellen met trots hun Pain de sable voor, een platbrood gebakken in heet zand. Een super eenvoudig principe waar je enkel tijd, geduld en goede ingrediënten voor nodig hebt. Stook een flink vuur, wacht tot de gloeiend hete kooltjes verschijnen, schuif die hete kooltjes aan de kant, leg het deeg op het hete zand, dek het toe met meer heet zand en schuif de kooltjes terug op zijn plek. Zo’n twintig minuten later heb je een dik, bros, heerlijk geurend brood. Perfect voor bij de pasta die ze later serveren.

Diep respect voor deze mannen die ons culinair zo verwend hebben. Voor hun creativiteit om met weinig toch zo veel te bieden. Een dikke merci voor hun prettige gezelschap. 

The Coaching Factor // De heerlijke maaltijden vormen elke avond een schitterende fond voor de coachende gesprekken die we nadien bij kaarslicht voeren. Ik weet het, coaching integreren in een reis, het klinkt voor sommigen waarschijnlijk een brug te ver.

Maar het wordt zo verfijnd verweven met alle andere aspecten van de reis dat het alleen maar een toegevoegde waarde wordt en geen opgave. De twee coaches, Betty en Els, maken deel uit van de groep, zetten zich er nooit buiten en dat zorgt voor veiligheid en verbinding. De dames gaan voor ons door het vuur, het vertrouwen is er meteen.

blog18.jpg

Ook al fronsen de nuchtere dames al eens de wenkbrauwen bij één of andere oefening, vervelend wordt het nooit. Heb je geen zin om te praten of deel te nemen, ook goed! Ieder mag op zijn eigen tempo delen of net niet. In onze groep zaten heel uiteenlopende types, iedereen mocht en kon helemaal zichzelf zijn en alleen dat al is ongelooflijk de moeite waard. Dankzij de sturing van de coaches werden de gesprekken nooit banaal en gingen ze ergens over. Dit in combinatie met de stilte van de woestijn, het niet-bereikbaar-zijn, de kracht van de natuur en de schoonheid van het land levert een schitterende reis op. Een reis die nazindert... 

Ik denk alleszins nog vaak terug aan de laatste nacht in de woestijn, slapen onder de blote hemel met je vriendinnen dichtbij, ongewassen in je slaapzak op een simpel matje, een fris windje dat je kaken streelt en de sterrenbeelden die boven je hoofd voorbij glijden...zo simpel kan geluk zijn. 

tekst & foto's : Karen Van Winkel

Met dank aan Barefoot Track en  Goodbye Magazine

architecture

architecture

food

food