travel

travel

Na een bloedhete dag Marrakech (50°C!) zijn we blij te kunnen vertrekken richting frissere bergen. We worden in onze riad opgepikt door Saïd, een doorgewinterde gids die ik leerde kennen op mijn Sahara trekking van een jaar eerder.

We stappen in een busje bomvol eten, kampeergerief en goesting. Het is een paar uur door de bergen kronkelen op weg naar onze vertrekplaats, onderweg stoppen we om nog wat gerief in te slaan op een lokale straatmarkt. Hier zien ze weinig toeristen, zoveel is duidelijk. We vullen onze drinkflessen aan een bron en Saïd legt uit dat we dat in de bergen ook zullen doen. We nemen hoegenaamd geen voorraad water mee!

blog2.jpg
blog1.jpg

Doorheen de bergen rij je dwars door het dagelijkse leven van de gemiddelde Marokkaan, kleurrijke levens, hardwerkende vrouwen, eigenwijze ezeltjes. Achter elke haarspeldbocht valt een nieuw fotogeniek plaatje te schieten.

blog3.jpg

Op onze startplek aangekomen, mogen we eerst nog volop genieten van de kookkunsten van Lahcen, Saïd’s vaste kok. Wat hij uit zijn simpele potten tevoorschijn tovert, daar kan menige huisvrouw nog iets van leren. Basic cooking van een hoog niveau! Veel groenten, vers brood en mierzoete thee, het ideale sportvoer voor onze eerste tocht.

blog4.jpg

Bij de start van onze trektocht passeren we het laatste bewoonde dorp, vanaf nu zullen we geen auto’s meer tegenkomen en enkel nomadische nederzettingen ontmoeten. We waden door de rivier waar vrouwen de was doen en kinderen spelen, de mannen bouwen een nieuw huis uit leem voor één van de dorpsgenoten.

blog5.jpg
blog6.jpg

Met volgepakte muildieren doorkruisen we een ruig landschap en al snel merken we dat het niet van ‘bergop-bergaf’ is maar dat stijgen de boodschap is. De bergen leveren voldoende afleiding, al trap ik geregeld op mijn adem en vraag ik me af of ik het wel kan volhouden, vijf dagen klimmen als een berggeit. Het zal moeten, even uitrusten op de rug van een muildier is geen optie. De dieren worden met veel respect behandeld maar wij vinden het al snel ongelooflijk straffe beesten die zware lasten moeten torsen. En ook een klein beetje zielig naar West Europese normen. Maar zonder deze sterkhouders zijn ze hier in de bergen niets, alternatieven zijn er niet.

blog7.jpg

Na een halve dag stappen bereiken we onze eerste kampeerplek, we kijken onze ogen uit! Dit is back-to-basics kamperen maar de plek is adembenemend mooi. De koks schieten in actie, kuiten worden gemasseerd en tentjes opgezet. We wassen ons in de rivier en gaan op zoek naar een verdekt plekje om darmen en blaas te ontlasten. Manlief en zonen hebben er geen enkel probleem mee, ik ben blij dat ik vorig jaar in de Sahara uitgebreid heb kunnen oefenen! Daar leerde ik van Saïd om altijd een aansteker op zak te hebben om het wc papier in brand te steken. Zo blijft enkel organisch afval achter.

blog8.jpg

De volgende dagen staan in het teken van stijgen, bergop klauteren richting M’Goun, een fikse top van boven de 4000m. Het moet gezegd, de moed zakt me geregeld in de schoenen als ik mijn tienerzonen naar boven zie huppelen en zelfs de muildieren me geregeld voorbij steken maar uiteindelijk vind ik mijn ritme en hou ik me wijselijk aan de snelheid die mijn hart en conditie me aangeven. Onthaasten krijgt hier een nieuwe invulling. En het geeft me ruimschoots de tijd om de weidse bergzichten in me op te nemen. De Hoge Atlas is zo anders dan de bergen in Europa, ze zijn van een ongekende schoonheid die me geregeld ontroert. Tel daar de ontmoetingen met de nomaden bij, veel dichter bij ruraal Marokko geraak je niet.

blog9.jpg
blog12.jpg

Op de tweede nachtstop merken we dat we niet alleen door de bergen trekken, op dit wonderschone plateau treffen we nog trekkers die de M’Goun van hun bucketlist willen schrappen. We zien herders met grote kuddes schapen passeren, nomaden op zoek naar drinkbaar bronwater en muildieren die grazen van het sappige gras. We gunnen de knieën en de kuiten wat rust om ze voor te bereiden op de loodzware tocht van morgen. De wekker staat op 4u ingesteld maar na overleg met Saïd beslis ik om de klim naar de top niet mee te doen. Geen makkelijke beslissing maar de trek moet in een stevig tempo gebeuren om op tijd aan de volgende kampeerplek te kunnen arriveren. Het weer kan hier -zoals overal in de bergen- in de namiddag plotsklaps omslaan en dat willen ze voorblijven. Ik zal bij de kok, de helpers en de muildieren blijven en met hen een eenvoudiger parcours afleggen. Even voelt het als een mislukking maar ik wil van elke stap ten volle kunnen genieten en dan is dit de beste optie.

blog13.jpg

Als de anderen al lang vertrokken zijn, sta ik met de mannen op. We ontbijten samen, kramen de hele handel op en vertrekken in het kielzog van de muildieren. Ik leg de hele trip af in het fijne gezelschap van Lahcen, de kok, die manlief heeft beloofd om goed voor me te zorgen. In ons beste Frans vertellen we elkaar verhalen uit ons dagelijks leven, ik vind het een voorrecht om hem wat beter te leren kennen. Als een gemene hond letterlijk ons pad kruist, ben ik blij dat hij ook een goede stenengooier is, de hond druipt godzijdank af. Hier rondtrekken is voor Lahcen dagelijkse kost, ik wijs hem met plezier op de onwaarschijnlijke schoonheid van zijn land.

blog14.jpg

Op onze kampeerplek wachten we de mannen die van de top komen met veel ongeduld op. Al snel zien we ze uitgeput de berg afdalen naar de -weeral- wondermooie plek die Saïd heeft uitgekozen. De tenten staan opgesteld aan een uitgedroogde rivierbedding omringd door imposante uitlopers van de M’Goun. Afgepeigerde lijven worden verfrist aan een rivier wat verderop, de meegereisde helpers nemen de tijd om elkaar te scheren wat een bijzonder vriendschappelijk tafereel oplevert. Lahcen bakt vers brood en schotelt ons een voortreffelijk avondmaal voor. We stoken een vuur met het weinige hout dat we vinden, genieten van een overweldigende sterrenhemel en prijzen onszelf gelukkig. Of hoe je erg blij wordt van terug naar de basis te gaan. Natuur, je gezin, fijn gezelschap, lekker eenvoudig eten…meer heeft een mens niet nodig!

blog20.jpg
blog19.jpg

Vandaag staat een iets minder zware trekking op het programma, om de M’Gouners wat te sparen. Een wat vlakkere start maar als snel bevinden we ons weer tussen spectaculaire rotsformaties en treffen we zelfs dromedarissen die naar hier komen om eens deftig te kunnen grazen. Schapen zijn hier alom aanwezig maar mensen zijn schaars, we komen een paar kinderen tegen die snel wat zelfgemaakte armbandjes proberen te slijten aan die zeldzame toeristen. Verder zijn we hier alleen en de stilte is vaak overdonderend.

blog22.jpg
blog23.jpg

Onze laatste stop in de wilde natuur ligt vlakbij een primitieve nederzetting, een paar huisjes opgetrokken uit gestapelde stenen. De kinderen komen nieuwsgierig en verlegen over de heuvelrug piepen. We kopen een paar flesjes cola (in the middle of écht nowhere!) die we in de rivier koelen en we delen de beignets die Lahcen voor ons gebakken heeft met de kleintjes. We wassen een paar van zweet doordrenkte kleren in de rivier en genieten van elkaars gezelschap tot het donker wordt. De vermoeidheid steekt de kop op na zoveel dagen stappen, we kruipen op tijd onze slaapzakken in.

blog24.jpg
blog26.jpg
blog28.jpg
blog17.jpg

Na een ochtendwasje aan de rivier stappen we vandaag terug richting bewoonde wereld maar eerst doorkruisen we nog de schoonste landschappen. Het is fijn om heel geleidelijk aan de beschaving te voelen terugkeren. Een auto, een verharde weg, iets wat op een dorp lijkt, spelende kinderen, muziek… .

blog29.jpg

We eindigen onze trip in La Vallée des Aït Bougmez, een vruchtbare vallei tjokvol fruitgaarden en moestuinen. En de woonplaats van Lahcen, die ons uitnodigt op de thee in zijn zelfgebouwde huis. Omringd door zijn lieve vrouw en schattige dochters, zien we een hele andere man tevoorschijn komen. Overvloedig lekkers verschijnt op tafel, vergezeld van de alomtegenwoordige muntthee. Bij zonsondergang nemen we afscheid van Saïd, Lahcen en de straffe helpers. Met een warm hart en een liefde voor Marokko die alleen maar groter geworden is. Wat een land, wat een lieve mensen, wat een schitterende natuur, wat een vakantie.

blog30.jpg
blog31.jpg


Neem zeker eens een kijkje op de site van Saïd, hij organiseert nog meer onvergetelijke trips!

Wij reisden in augustus, de temperatuur in de Hoge Atlas is dan doenbaar. Marrakech is dan wel bloedheet, hou je verblijf daar zo kort mogelijk. Wij combineerden de wandeltocht met een verblijf in Essaouira waar het in de hete zomers toch relatief koel blijft.

Voor Marokko is een paspoort vereist en vergeet je betaalkaart niet open te stellen voor Marokko.

Drink zelf nooit van natuurlijke bronnen! Wij vertrouwden op de jarenlange kennis van Saïd die de bronnen waar we onze flessen mochten vullen erg vakkundig uitkoos.

















architecture

architecture

food & travel

food & travel