Marrakech

KEUZESTRESS // Keuze te over in deze chaotische stad. Al is het niet eenvoudig kiezen. Ruwweg vallen de restaurants en eethuisjes onder te verdelen in streetfood, authentieke eethuisjes en moderne (lees Europese) restaurants. De laatste categorie is bijzonder populair onder de toeristen en dat is niet vreemd. Ze liggen op toffe plekken en fotogenieke pleinen, zien er proper uit, hebben een herkenbare kaart en zijn geweldig ingericht. En soms is het fijn om even aan de hectiek van de medina te ontsnappen, je in een lustige tuin neer te ploffen en iets binnen te spelen waar je niet al teveel moet bij nadenken. Bij de authentieke eethuizen is dat een iets grotere uitdaging. Wij Belgen lusten bij warm weer al wel eens een frisse pint of een fruitig glaasje rosé. Aangezien Marokko een moslimland is, is alcohol hier een beetje een issue. Slechts een handvol zaken in de medina hebben een alcoholvergunning. Wees dus niet verbaasd als je op de menukaart enkel frisdranken, thee en koffie aantreft.

Place des épices, Nomad restaurant

Place des épices, Nomad restaurant

WESTERSE SFEREN // Eén van mijn favoriete pleintjes pal in het midden van de souks is Place des épices, oftewel de kruidenmarkt. Dé plek om exotische kruiden in te slaan, de geuren waaien je tegemoet. Ga zeker voor een goede Ras el hanout, dé smaakmaker in de Marokkaanse keuken. Ruik gerust in de verschillende winkeltjes aan de potten, elke zaak heeft zijn eigen unieke mengeling. De letterlijke vertaling van Ras el hanout is trouwens ‘het beste van de winkel’. 

Aan dit geurige pleintje zitten twee hele fijne zaken die quasi de hele dag afgeladen vol zitten. Café des épices met zijn mooie donkerrode gevel heeft een prettig terras op het gelijkvloers, je zit hier bijna op de markt tussen de marktkramers. De twee volgende verdiepingen zijn ideaal voor als het weer wat tegenzit maar het spectaculairste eet je boven op het dakterras na een pittig klimmetje via de steile trap. En dat is in de meeste gevallen zo…de dakterrassen zijn meestal de eyecatcher van de zaak. In de rode stad is er bijna geen hoogbouw en heb je rondomrond een uniek zicht. Vaak hebben onooglijke cafeetjes hele toffe terrassen…omhoogkijken is dus de boodschap!

Café des épices, Nomad, La Famille, Le jardin.

Café des épices, Nomad, La Famille, Le jardin.

Een lekker frisse lunch is in het Café des épices de overheerlijke gevulde boterham. Keuze genoeg en als de zon te hoog aan de hemel staat zet je één van de strooien hoeden op die klaarliggen voor de toeristen met een bleek vel. Heel instagram-waardig.

Vanaf het terras zie je aan de overkant het aantrekkelijke Nomad liggen, in beige tinten. Beneden zit een fraaie winkel met strak aardewerk, voor het appetijtelijke eten en dito service moet je, je raadt het al, naar boven. Hier is het vooral ’s avonds heerlijk vertoeven in een feeëriek verlicht decor. Ik at er een voortreffelijke Marokkaanse gazpacho met watermeloen en een rijk gevulde salade met venkel, bloemkool, granaatappel en een kruidige dressing. De kaart is eerder Europees maar met voldoende kruidige invloeden.

Le jardin heeft zijn naam niet gestolen en is een beetje een uitzondering op de dakterrassen-regel. Hier is de tuin een echt lusthof, met weelderige planten en bomen in 50 tinten groen. De tafeltjes staan fijn opgesteld tussen het wulpse groen, de bediening is supervriendelijk. Extra leuk is dat rond de binnentuin ontwerpers van diverse pluimage huizen in pop ups, zeker een bezoekje brengen. De desserts zijn om duimen en vingers bij af te likken als is de hele kaart aantrekkelijk te noemen.

El Fenn, La Terrasse des épices, Le Salama, El Fenn

El Fenn, La Terrasse des épices, Le Salama, El Fenn

La famille is relatief nieuw en ligt een stuk zuidelijker, richting Joodse wijk. Goed verborgen in een druk winkelstraatje, moet ik drie keer vragen waar La famille verstopt zit. Het opent vanaf 12u zijn kleine zwarte deur en enkel als het open is zie de achterliggende oase in de zon schitteren. Volledig in het wit met een schattig winkeltje van de eigenares die ook juwelen fabriceert. Je drinkt hier de gezondste shakes en homemade icetea’s en ook de salades zijn om over naar huis te schrijven, zo lekker en apart. Maar de cakes en taarten zijn hier het populairste gerecht. Aanrader!

La terrasse des épices ligt niet -zoals de naam doet vermoeden- aan de kruidenmarkt maar een stukje noordelijker. Hier enkel een dakterras in zwarte tinten dat ’s avonds een extra sfeertoets aan de zaak geeft. Gezellige verlichting doet de rest. Fijne inhammen om wat meer privé te lunchen of te dineren, fijne bediening en een eerder klassieke kaart…van pasta’s tot salades. Hier bestel je zonder blozen een goed glas wijn of een frisse pint, met of zonder strooien hoed.

Nog een plek waar de vraag naar alcohol niet op wenkbrauw-gefrons wordt onthaald is El Fenn, een hotel/restaurant van het sjiekere slag. De zus van Richard Branson zwaait hier de plak. Met zijn indrukwekkend kleurrijke inkom, verschillende binnentuinen, elegante conceptstore en een veelvoud aan dakterrassen is dit een pareltje. De prijzen zijn navenant maar het is wel eens leuk om iets te drinken tussen the high society. Een luxueuze plek waar alles klopt tot in de kleinste details. Gewoon een glas rosé bestellen en je even in la la land wanen.

Wil je graag goed aperitieven op een plek met een fijn zicht waar het altijd happy hour is? Dan slecht één adres, Le Salama vlakbij het bruisende Djemaa el Fna plein. Helemaal bovenaan is een overdekt terras waar de temperatuur perfect wordt geregeld en je steeds twee drankjes krijgt als je er eentje bestelt. De hele avond lang! Vlotte bediening, mensen uit alle windstreken, een prachtig zicht. Als je tegen valavond gaat, kleurt alles hier Marrakech roze en smaakt die cocktail eens zo goed. Ideale startplek voor een avond op het plein.

blogmkech15.jpg

De ORIGINELE KEUKEN // Om écht authentiek Marokkaans te eten, moet je als doorsnee toerist het kaf van het koren kunnen scheiden. En dat is niet altijd evident. Ik laat me mee op sleeptouw nemen door Carlo Simons, een culinaire Belg die hier nu twee jaar woont en werkt. Hij spreekt al een flink mondje Arabisch en met hem door de souks wandelen is een belevenis. Overal wordt hij aangehouden, bekenden spreken hem aan, er wordt op schouders geklopt. Maar waar zet je je neer voor een goede maaltijd? Een gouden tip; als het gegrild, door en door verwarmd werd, of gefrituurd dan is het doorgaans veilig om te eten. Ga vervolgens af op de hoeveelheid volk, zit het eethuisje vol of staan er rijen aan te schuiven aan het eetstalletje? Dan is er gewoonlijk veel afzet en blijven dingen niet te lang liggen in hoge temperaturen. 

streetfood

streetfood

Carlo neemt me mee naar de wijk Riad Laarous, het stuk van de stad waar hij ook woont en zijn dagelijkse inkopen doet bij de vele straatverkopers.

TANGIA // We houden halt bij een onooglijk klein eethuisje waar het zo mogelijk nog een paar graden warmer is dan buiten! De broers van Ma Moul tangia (de man van de tangia) hebben de taken goed verdeeld, de meest forse staat achter de potten. Die met de liefste glimlach bedient. Ik ben de enige vrouw en het is een komen en gaan van mannen met terracotta potjes onder de arm. 

Ma Moul Tangia

Ma Moul Tangia

Carlo geeft tekst en uitleg :”Een tangia is een typisch gerecht van Marrakech. Het is slow cooking avant la lettre. Mannen die alleen zijn of niet kunnen koken, of ’s middags iets willen eten terwijl ze aan het werk zijn in de souks, nemen hun tangia mee van huis. Ze gaan naar de slager en laten het potje vullen met een kippenbil, voegen er aan een groentekraam wat look en gekonfijte citroen aan toe, gaan om wat zure boter (smen) bij de melkboer en geven het af bij Ma Moul tangia. Een paar uur later kunnen ze hun potje komen halen, langzaam gegaard op de assen van de locale hammam. Wij krijgen ter plekke een potje uitgestort op ons bord en mogen dat samen met een schoteltje bonen verorberen met de rechterhand. Bestek, dat is hier echt overbodige luxe. Het is een belevenis om hier te zitten, tussen kerels van alle leeftijden, met zicht op de niet aflatende stroom mannen-met-potten. Het moet gezegd, het smaakte voortreffelijk! Sappige kip die van het bot valt met een smakelijke saus. En met je vingers eten doet mijn innerlijke kind herleven, alleen lijk ik meer te smossen dan normaal. Met een spuitwater erbij en brood om de saus op te deppen, komt de rekening op 12€, voor ons twee welteverstaan. Authentieker dan dit vind je niet! Vraag in de wijk naar Ma Moul Tangia en ze sturen je zeker de juiste kant uit.

Couscous bij Naima.

Couscous bij Naima.

COUSCOUS // Mijn zoektocht naar de beste couscous begint én eindigt bij Naima, vlakbij de groenten- en fruitmarkt. Op de avond dat ik er binnenwandel, ontvangt Soumia me. Een mooie Marokkaanse met een warme lach. Ze stelt de tante van haar man voor die hier de beste en meest traditionele couscous uit haar potten tevoorschijn tovert. De zaak is niet groot, de keuken in verhouding echt piepklein. Ze serveren één menu, vandaag staat couscous met kip op het menu met vooraf een lauwe salade van pepers, paprika en olijfolie. Een delicieuze start. De indrukwekkende portie couscous met veel groenten en heerlijke kruidige kip smaakt als nooit tevoren, deze schuchtere dame kan koken met de hoofdletter K. Goed op smaak, licht pikant maar nooit té, zoet en zout in perfecte balans. Het is voorwaar de beste couscous die ik ooit at! Het dessert is eenvoudig, dun gesneden plakjes appelsien met een snuifje kaneel. Samen met een glaasje muntthee sluit dit een perfecte maaltijd prima af. 

Place Djemaa El Fna

Place Djemaa El Fna

DJEMAA EL FNA // Als je in Marrakech bent, moet je tenminste één avond spenderen op het wervelende plein Djemaa el Fna. Je ziet slangenbezweerders, derwish dansers, mannen met aapjes, vrouwen die henna tattoos zetten, kraampjes vol fruit en -sappen maar het indrukwekkendst zijn de openlucht restaurants. Iedereen wil dat je bij hen komt zitten en eten, je hoofd gaat tollen bij zoveel aandacht en geroep. Gewoon vriendelijk negeren en zeggen dat je al gegeten hebt, is een goede tip. Laat je niet van de wijs brengen, loop de hele markt af en kijk je ogen uit vooraleer je neer te zetten voor een bord Marokkaanse streetfood. Alles van het rund, schaap of geit wordt gebruikt en gegeten, niet schrikken als je een paar koppen ziet passeren. De rook snijdt je soms de adem af en het felle TL-licht is niet al te gezellig maar wat een belevenis! Kies een eettentje uit waar het gezellig druk is en je nog net kan aanschuiven aan één van de lange tafels. Laat je vertellen wat ze allemaal serveren, bestel alvast een muntthee, leun lichtjes naar achteren en laat de hele atmosfeer op je inwerken. Ik verzeker je, het is een unieke ervaring én lekker bovendien.

Djemaa El Fna

Djemaa El Fna

ETEN BUITEN DE MEDINA 

Grand café de la poste in Gueliz, ideaal voor ontbijt en lunch.

Al Fassia Gueliz en Al Fassia Aguedal, twee restaurants volledig gerund door vrouwen. Al Fassia Aguedal ligt onder Marrakech bij Jardin de l’Agdal. Toeristisch maar een authentieke kaart en goede wijnen.

Chez Lamine in Gueliz serveert tangia en méchoui, een volledig schaap aan het spit. Hier eet je tussen de locals.

REISINFO

*De ideale reistijd is van oktober tot mei. Hou er wel rekening mee dat tijdens de winter de nachten erg koud kunnen zijn dankzij de ligging vlakbij het Hoge Atlasgebergte.

*Er zijn ontelbare riads in Marrakech, in alle prijsklassen. Een aanrader met een geweldige prijs/kwaliteit verhouding is Riad Monika. Authentiek ingerichte kamers, goed ontbijt, heerlijk dakterras. Vanaf 78€ voor een tweepersoons kamer.

Wil je liever slapen in een strak interieur en tussen Belgische ontwerpen? Dan is Dar Kawa jouw dada. Eigenares Valerie Barkowski is Belgische maar woont en werkt al jaren in Marrakech. De riad is smaakvol ingericht met ontwerpen van haar eigen lijn V.Barkowski, de kamers zijn om door een ringetje te halen en het ontbijt is fenomenaal. Heel vriendelijk personeel. Vanaf 100€ voor een tweepersoons kamer.

*Je vliegt op ongeveer 3,5u naar Marrakech. Dat kan vanuit Brussel, Charleroi of Eindhoven.

*Een geldig paspoort is verreist, een idkaart volstaat niet!

*In de souks kan je meestal enkel cash betalen, de lokale munt is Dirham. Geld afhalen kan op verschillende plaatsen in de medina. In de moderne restaurants kan je overal met de kaart betalen. Vergeet bij je bank zeker niet je kaart te laten openstellen voor Marokko voor de duur van je verblijf!

Sardische pasta

Ravioli, spaghetti, tagliatelle, spirelli...ik kan ze me zo voor de geest halen én er een saus bij bedenken maar van cullurgiones had blijkbaar nog niemand gehoord. Ik was dus niet de enige, oef.

pasta8.jpg

We gaan van ''kokenete spelen' in het fonkelnieuwe kookatelier van Louise De Brabandere, allround foodie. Het voormalige koetshuis is een fantastische plek achter in haar tuin waar Margaux en sidekick Giuliano al danig in de weer zijn. Verschillende soorten bloem staan klaar, de vulling is geprepareerd en we mogen snacken van typische Sardische hapjes. Het is etenstijd maar we moeten -zoals gezegd- ons eigen avondmaal nog bereiden. De lekkere schijfjes worst en knapperig brood verdwijnen aan hoog tempo in hongerige monden.

pasta7.jpg

Cullurgiones is een pastasoort, typisch voor Sardinië. Het zijn deegpakketjes met een vulling, veelal met aardappelen in de hoofdrol. Deze pasta wordt enkel voor speciale gelegenheden gemaakt en als we een demo te zien krijgen van Giuliano snap ik meteen waarom. Dit type pasta draai je niet even snel in elkaar, het vergt enorm veel handigheid en skills! Nu neemt het eigenhandig maken van verse pasta sowieso wel wat tijd in beslag maar vaak doet een pastamachine het moeilijke werk en kan je je focussen op welke vulling en saus bij je zelfgedraaide etenswaren past. 

pasta9.jpg
pasta5.jpg

In het geval van cullurgiones duurt het jaren om de techniek heel verfijnd en vooral snel te kunnen uitvoeren. Giuliano is een meester in het visueel vlechten van pasta, hij slaagt er volgens Margaux in om voor een heel regiment deegpakketjes te fabriceren in een redelijke tijdsspanne. "Hij doet het terwijl hij naar tv kijkt", zegt ze ook nog. De cursisten zuchten vooral veel en zij die er tamelijk snel in slagen om een presenteerbaar exemplaar in de lucht te steken, krijgen jaloerse blikken toegeworpen. Vooral rustig blijven, is de boodschap én blijven proberen. Pas als Giuliano passeert en het met mijn handen in de zijne uitlegt, snap ik hoe hij de vlechtvorm opbouwt. 

pasta6.jpg

We slagen er met z'n allen in om een hele schaal vol te produceren, de ene al fotogenieker dan de andere. Een niet te onderschatten voordeel is dat niet alleen perfect gevormde cullurgiones goed smaken maar de lelijkaards ook vlot binnen gaan. De vulling van aardappel, kaas, nootmuskaat, en een verrassend bosje munt past perfect bij de salie-botersaus. Dit is pasta zoals ik 'm nog nooit at...authentiek Sardisch met simpele ingrediënten en precies daardoor bijzonder smakelijk.

pasta2.jpg
pasta1.jpg

De tweede ronde wordt makkelijker, we maken ravioli. Het deeg krijgt buiten twee soorten bloem ook wat eieren te verwerken, de vulling is al lekker zonder omhulsel. We rollen deeg uit tot Giuliano zijn goedkeuring geeft over de dikte, of moet ik zeggen 'dun-te'? Hoe dunner hoe liever, anders wordt de pasta taai om te eten, we plooien het deeg namelijk dubbel om van ravioli te kunnen spreken. Het deeg uitrollen tot een lange lap, vulling erop, lucht eruit drukken, in stukjes snijden en klaar is kees! Margaux maakt er een overheerlijke tomatensaus bij en ook deze schotel schuift goed binnen, een glas Sardische wijn mag niet ontbreken.

Het was een smakelijke en vermakelijke avond, daar in Temse. Houd de workshop-agenda's van beide dames in het oog, er staat nog veel lekkers op de planning!

Wil je zelf aan de slag? Margaux deelt met liefde haar recept voor de Ravioli con carne. Enjoy!

Voor 4 personen.

Vulling : 50 gr kip, 50 gr kalfsvlees, 30 gr selder, 30 gr wortelen, 30 witte ui, 1 takje rozemarijn, 1 takje gedroogde tijm, 1 takje basilicum, 2 takken platte peterselie, 3 salieblaadjes, pezo, 100 gr water.

Het vlees braden in een pan met olie, alle andere ingrediënten toevoegen met een scheutje water. Als het vlees gaar is, mix fijn tot een vulling. Zet opzij en maak de pasta.

Pasta : 100 gr semola, 100 gr farina dopio 00, 2 eitjes (1 heel + 1 eierdooier).

Meng semola en bloem in een kom en stort daarna uit op een proper werkblad. Maak een kuiltje in het bloemmengsel en voeg de eieren toe. Meng alles voorzichtig onder elkaar. Kneed de pasta tot hij minder elastisch maar kneedbaarder begint aan te voelen. Hoe langer hoe liever! Rol zo dun mogelijk uit tot een rechthoekige lap. Maak kleine balletjes van de vulling en leg ze aan één kant van het deeg. Rol de andere helft erover, druk de lucht er voorzichtig uit met de bal van je hand en snij er ravioli van. Kook de deegpakketjes in een ruime pan goed gezouten water, als ze komen bovendrijven zijn ze gaar. 

Saus : 250 gr kwaliteitsvolle tomatenblokjes in blik, 1 EL olijfolie, 2 teentjes look (gepeld en geplet), 1 gedroogd pepertje, snuif zout, parmigiano

Neem een grote pan, verwarm de olijfolie en voeg de twee teentjes look toe en verkruimel het gedroogd pepertje. Laat lichtjes aanbakken zodat de smaken goed vermengen. Verwijder look en pepertje, voeg tomatenblokjes toe en een snuif zout. Laat 20' sudderen. Als de ravioli gaar zijn, voeg je ze aan de saus toe en meng je alles goed. Serveer met parmigiano.

Tekst & foto's Karen Van Winkel

https://margerita.be

https://www.kitchenet.be