Chefchaouen

Een combinatie van twee dagen Fez en twee dagen Chefchaouen, dat was het plan. Ik was de blauwe stad op internet tegengekomen en voelde meteen :”Daar moet ik naartoe!”. Maar ik wilde ook naar Fez, het werd dus een duo-citytrip.

We landen in de luchthaven van Fez waar we een auto huren om meteen naar Chefchaouen te rijden, zonder gps want die viel duurder uit dan de prijs van de autohuur. Een keuze waar we nog spijt van zouden krijgen maar bon…we dachten ongeveer te weten waar Chefchaouen lag. Ongeveer is een ruim begrip, zeker in Marokko.

Zonder gps of Google maps rijden we weg van Fez en waar we een dor landschap verwacht hadden, lijken we de groene heuvels van Schotland in te rijden..een hele vruchtbare streek dus!

on the road Marokko
onderweg in Marokko
onderweg Marokko

We doorkruisen levendige dorpjes in onze Dacia Duster en rijden geregeld verkeerd. Verdwalen is een groot woord maar we lijken wel rondjes te rijden en de dikke 200 km die we dienen af te leggen nemen veel meer tijd in beslag dan gehoopt. Een interessante rit, dat wel maar ik rijd toch liever recht op mijn doel af. Dat we bijgevolg een beetje haastig beginnen rijden, was ook de flitsende politie opgevallen. Niemand had hen zien staan, zij hadden ons wel zien rijden. Een fikse boete van 60€ aan ons been, we wisselen van chauffeur en rijden verder. Dit keer rijden we trager maar blijkbaar nog te snel volgens de geüniformeerde kerel langs de baan. Schoon pak aan en best vriendelijk maar de snoodaard stond zo verdekt opgesteld dat we ook deze gemist hadden. Het was zoeken naar de snelheidslimiet die op de baantjes tussen de dorpen van kracht was, duidelijke verkeersborden, daar houden ze hier niet van. En jawel, weer een boete, de helft van daarnet maar ook weer 30€ kwijt. Zou wel eens willen weten welke boete er staat op het uit een bestelwagen hangen met de deur open.

Het gevolg, we arriveren in een al donker Rif gebergte en dat is jammer want de aanblik van Chefchaouen dat tegen een bergflank aangebouwd ligt, moet de moeite zijn. De stad dankt haar naam aan die ligging tegen de bergwand die aan hoornen doet denken. Chefchaouen is Berbers voor Hoorn. Dat ultieme zicht is voor morgen.

De gebouwen in de stad worden blauwer en blauwer naarmate we het centrum naderen, we parkeren onze Dacia aan de rand van het stadje en gaan te voet op zoek naar onze riad Chérifa. Een knus en authentiek huis met verborgen hoekjes en kantjes.

riad Chérifa Chefchaouen

Chefchaouen is niet groot en dineren in het Rif gebergte is niet fancy, modern of hip. Het is eerder rustiek en wat zwaardere bergkost, zo je wil. We komen terecht bij Casa Hassan, een gezellig restaurantje waar de haard aangenaam brandt. Het is begin maart en hier in het Rif gebergte wordt het behoorlijk fris als de zon ondergaat. We eten een prima couscous en kruipen op tijd ons bed in.

Casa Hassan Chefchaouen

Chefchaouen, oftwel The Blue Pearl, is pas echt magisch in daglicht. Vanaf het moment dat we de deur van onze riad buiten stappen is het al blauw wat je ziet.

blauwe deuren in Chefchaouen

Van pasteltinten over indigo tot het felst mogelijke blauw, zelfs de straten zijn hier en daar opgesmukt. “Maar waarom blauw?” hoor ik je vragen.

het meest gefotografeerde steegje…

het meest gefotografeerde steegje…

Awel, daar zijn ze het niet over eens…er zijn een paar mogelijke verklaringen, ik zet ze even op een rijtje. Gedurende de vijftiende eeuw, tijdens de Spaanse Inquisitie, zochten Sefardische Joden onderdak in Chefchaouen. Ze verfden hun huizen poederblauw, wat de kleur van goddelijkheid is in het Judaïsme omdat het lucht en water vertegenwoordigt. Het verven van huizen zou, gecombineerd met het ophangen van gebedsdoeken, de stad beschermen. Een andere uitleg zou kunnen zijn dat het de insecten buiten houdt. De vreemdste uitleg wellicht is dat de stad blauw ziet omdat de oorspronkelijke bewoners blauwe ogen hadden en blauwe kleding droegen…lijkt me wat vergezocht. Wat ook de oorsprong is, het geeft deze heilige stad met 8 moskeeën een toeristische troef en een feeërieke uitstraling. Kleine tip : om niet te verdwalen in de medina is het handig om te weten dat als de straat ook ingekleurd is, deze doodlopend is.

blauw in Chefchaouen

Het centrale plein, Place Outa el Hammam, is een fijne plek om rond te wandelen en je neer te vleien op één van de vele terrassen tussen de thee-drinkende mannen. Of wandel eens door de kasbah en zijn mooie tuinen. Je hebt er door de kijkgaten prachtige zichten op de stad.

Place Outa el Hammam Chefchaouen
Chefchaouen in het Rifgebergte

Aan de rand van het dorp komen we op een marktje terecht, altijd goed voor een portie couleur locale.

markt in Chefchaouen

Achter de stad ontwaren we een steile klim omhoog, een pittige uitdaging in de middagzon. Het zicht over de stad is fenomenaal, een mix van het befaamde blauw en veel wit. Ze lijkt alle zonlicht te weerkaatsen, geen overbodige luxe tijdens hete zomermaanden lijkt me.

Chefchaouen in het Rifgebergte

Blijf zeker niet alleen in het centrum van de stad hangen maar steek ook de rivier eens over. Mensen wassen er tapijten, vrouwen verzamelen er voor een ochtendbabbel. De sfeer hier is helemaal anders dan in de drukke, grotere steden. Mensen zijn op hun gemak, lijken zich nooit te haasten en zijn bijzonder vriendelijk. Zou het iets te maken kunnen hebben met het feit dat het Rif gebergte niet alleen bekend staat voor zijn schone bergtoppen maar ook voor zijn wietproductie? Marokko is wereldleider in het goedje en de bergen rondom Chefchaouen staan bekend voor de wietplantages.

wandeling buiten Chefchaouen

We wandelen een steile bergflank op en bevinden ons tussen velden met onbestemde jonge plantjes. Ik ken er niet genoeg van om het als wiet te bestempelen maar de kerels die we onderweg tegenkomen hebben duidelijk geen gras gerookt. Ze bieden je stuff aan maar best is ze gewoon te negeren…cannabis is ook hier illegaal al lijken de velden dat tegen te spreken. Geloof me, een enkeltje gevangenis lijkt me hier geen goed idee. Foto’s nemen was niet echt evident, in dit stukje Chefchaouen waren ze niet tuk op pottenkijkers. De dame op de foto schold me de huid vol…denk ik toch.

chefchaouen

Twee dagen zijn voldoende om deze stad op mensenmaat te verkennen. Morgen rijden we terug richting Fez, hopelijk zonder boetes deze keer en recht op ons doel af.

*Je vliegt op ongeveer 3u naar Fez. Dat kan vanuit Charleroi of Eindhoven.Vanuit Fez is het 216 km naar Chefchaouen maar reken zeker langer dan 2u.

*Een geldig paspoort is vereist, een idkaart volstaat niet!

*In de stad kan je meestal enkel cash betalen, de lokale munt is Dirham. Geld afhalen kan op verschillende plaatsen.. In de moderne restaurants kan je overal met de kaart betalen. Vergeet bij je bank zeker niet je kaart te laten openstellen voor Marokko voor de duur van je verblijf!





Atlas gebergte

Na een bloedhete dag Marrakech (50°C!) zijn we blij te kunnen vertrekken richting frissere bergen. We worden in onze riad opgepikt door Saïd, een doorgewinterde gids die ik leerde kennen op mijn Sahara trekking van een jaar eerder.

We stappen in een busje bomvol eten, kampeergerief en goesting. Het is een paar uur door de bergen kronkelen op weg naar onze vertrekplaats, onderweg stoppen we om nog wat gerief in te slaan op een lokale straatmarkt. Hier zien ze weinig toeristen, zoveel is duidelijk. We vullen onze drinkflessen aan een bron en Saïd legt uit dat we dat in de bergen ook zullen doen. We nemen hoegenaamd geen voorraad water mee!

blog2.jpg
blog1.jpg

Doorheen de bergen rij je dwars door het dagelijkse leven van de gemiddelde Marokkaan, kleurrijke levens, hardwerkende vrouwen, eigenwijze ezeltjes. Achter elke haarspeldbocht valt een nieuw fotogeniek plaatje te schieten.

blog3.jpg

Op onze startplek aangekomen, mogen we eerst nog volop genieten van de kookkunsten van Lahcen, Saïd’s vaste kok. Wat hij uit zijn simpele potten tevoorschijn tovert, daar kan menige huisvrouw nog iets van leren. Basic cooking van een hoog niveau! Veel groenten, vers brood en mierzoete thee, het ideale sportvoer voor onze eerste tocht.

blog4.jpg

Bij de start van onze trektocht passeren we het laatste bewoonde dorp, vanaf nu zullen we geen auto’s meer tegenkomen en enkel nomadische nederzettingen ontmoeten. We waden door de rivier waar vrouwen de was doen en kinderen spelen, de mannen bouwen een nieuw huis uit leem voor één van de dorpsgenoten.

blog5.jpg
blog6.jpg

Met volgepakte muildieren doorkruisen we een ruig landschap en al snel merken we dat het niet van ‘bergop-bergaf’ is maar dat stijgen de boodschap is. De bergen leveren voldoende afleiding, al trap ik geregeld op mijn adem en vraag ik me af of ik het wel kan volhouden, vijf dagen klimmen als een berggeit. Het zal moeten, even uitrusten op de rug van een muildier is geen optie. De dieren worden met veel respect behandeld maar wij vinden het al snel ongelooflijk straffe beesten die zware lasten moeten torsen. En ook een klein beetje zielig naar West Europese normen. Maar zonder deze sterkhouders zijn ze hier in de bergen niets, alternatieven zijn er niet.

blog7.jpg

Na een halve dag stappen bereiken we onze eerste kampeerplek, we kijken onze ogen uit! Dit is back-to-basics kamperen maar de plek is adembenemend mooi. De koks schieten in actie, kuiten worden gemasseerd en tentjes opgezet. We wassen ons in de rivier en gaan op zoek naar een verdekt plekje om darmen en blaas te ontlasten. Manlief en zonen hebben er geen enkel probleem mee, ik ben blij dat ik vorig jaar in de Sahara uitgebreid heb kunnen oefenen! Daar leerde ik van Saïd om altijd een aansteker op zak te hebben om het wc papier in brand te steken. Zo blijft enkel organisch afval achter.

blog8.jpg

De volgende dagen staan in het teken van stijgen, bergop klauteren richting M’Goun, een fikse top van boven de 4000m. Het moet gezegd, de moed zakt me geregeld in de schoenen als ik mijn tienerzonen naar boven zie huppelen en zelfs de muildieren me geregeld voorbij steken maar uiteindelijk vind ik mijn ritme en hou ik me wijselijk aan de snelheid die mijn hart en conditie me aangeven. Onthaasten krijgt hier een nieuwe invulling. En het geeft me ruimschoots de tijd om de weidse bergzichten in me op te nemen. De Hoge Atlas is zo anders dan de bergen in Europa, ze zijn van een ongekende schoonheid die me geregeld ontroert. Tel daar de ontmoetingen met de nomaden bij, veel dichter bij ruraal Marokko geraak je niet.

blog9.jpg
blog12.jpg

Op de tweede nachtstop merken we dat we niet alleen door de bergen trekken, op dit wonderschone plateau treffen we nog trekkers die de M’Goun van hun bucketlist willen schrappen. We zien herders met grote kuddes schapen passeren, nomaden op zoek naar drinkbaar bronwater en muildieren die grazen van het sappige gras. We gunnen de knieën en de kuiten wat rust om ze voor te bereiden op de loodzware tocht van morgen. De wekker staat op 4u ingesteld maar na overleg met Saïd beslis ik om de klim naar de top niet mee te doen. Geen makkelijke beslissing maar de trek moet in een stevig tempo gebeuren om op tijd aan de volgende kampeerplek te kunnen arriveren. Het weer kan hier -zoals overal in de bergen- in de namiddag plotsklaps omslaan en dat willen ze voorblijven. Ik zal bij de kok, de helpers en de muildieren blijven en met hen een eenvoudiger parcours afleggen. Even voelt het als een mislukking maar ik wil van elke stap ten volle kunnen genieten en dan is dit de beste optie.

blog13.jpg

Als de anderen al lang vertrokken zijn, sta ik met de mannen op. We ontbijten samen, kramen de hele handel op en vertrekken in het kielzog van de muildieren. Ik leg de hele trip af in het fijne gezelschap van Lahcen, de kok, die manlief heeft beloofd om goed voor me te zorgen. In ons beste Frans vertellen we elkaar verhalen uit ons dagelijks leven, ik vind het een voorrecht om hem wat beter te leren kennen. Als een gemene hond letterlijk ons pad kruist, ben ik blij dat hij ook een goede stenengooier is, de hond druipt godzijdank af. Hier rondtrekken is voor Lahcen dagelijkse kost, ik wijs hem met plezier op de onwaarschijnlijke schoonheid van zijn land.

blog14.jpg

Op onze kampeerplek wachten we de mannen die van de top komen met veel ongeduld op. Al snel zien we ze uitgeput de berg afdalen naar de -weeral- wondermooie plek die Saïd heeft uitgekozen. De tenten staan opgesteld aan een uitgedroogde rivierbedding omringd door imposante uitlopers van de M’Goun. Afgepeigerde lijven worden verfrist aan een rivier wat verderop, de meegereisde helpers nemen de tijd om elkaar te scheren wat een bijzonder vriendschappelijk tafereel oplevert. Lahcen bakt vers brood en schotelt ons een voortreffelijk avondmaal voor. We stoken een vuur met het weinige hout dat we vinden, genieten van een overweldigende sterrenhemel en prijzen onszelf gelukkig. Of hoe je erg blij wordt van terug naar de basis te gaan. Natuur, je gezin, fijn gezelschap, lekker eenvoudig eten…meer heeft een mens niet nodig!

blog20.jpg
blog19.jpg

Vandaag staat een iets minder zware trekking op het programma, om de M’Gouners wat te sparen. Een wat vlakkere start maar als snel bevinden we ons weer tussen spectaculaire rotsformaties en treffen we zelfs dromedarissen die naar hier komen om eens deftig te kunnen grazen. Schapen zijn hier alom aanwezig maar mensen zijn schaars, we komen een paar kinderen tegen die snel wat zelfgemaakte armbandjes proberen te slijten aan die zeldzame toeristen. Verder zijn we hier alleen en de stilte is vaak overdonderend.

blog22.jpg
blog23.jpg

Onze laatste stop in de wilde natuur ligt vlakbij een primitieve nederzetting, een paar huisjes opgetrokken uit gestapelde stenen. De kinderen komen nieuwsgierig en verlegen over de heuvelrug piepen. We kopen een paar flesjes cola (in the middle of écht nowhere!) die we in de rivier koelen en we delen de beignets die Lahcen voor ons gebakken heeft met de kleintjes. We wassen een paar van zweet doordrenkte kleren in de rivier en genieten van elkaars gezelschap tot het donker wordt. De vermoeidheid steekt de kop op na zoveel dagen stappen, we kruipen op tijd onze slaapzakken in.

blog24.jpg
blog26.jpg
blog28.jpg
blog17.jpg

Na een ochtendwasje aan de rivier stappen we vandaag terug richting bewoonde wereld maar eerst doorkruisen we nog de schoonste landschappen. Het is fijn om heel geleidelijk aan de beschaving te voelen terugkeren. Een auto, een verharde weg, iets wat op een dorp lijkt, spelende kinderen, muziek… .

blog29.jpg

We eindigen onze trip in La Vallée des Aït Bougmez, een vruchtbare vallei tjokvol fruitgaarden en moestuinen. En de woonplaats van Lahcen, die ons uitnodigt op de thee in zijn zelfgebouwde huis. Omringd door zijn lieve vrouw en schattige dochters, zien we een hele andere man tevoorschijn komen. Overvloedig lekkers verschijnt op tafel, vergezeld van de alomtegenwoordige muntthee. Bij zonsondergang nemen we afscheid van Saïd, Lahcen en de straffe helpers. Met een warm hart en een liefde voor Marokko die alleen maar groter geworden is. Wat een land, wat een lieve mensen, wat een schitterende natuur, wat een vakantie.

blog30.jpg
blog31.jpg


Neem zeker eens een kijkje op de site van Saïd, hij organiseert nog meer onvergetelijke trips!

Wij reisden in augustus, de temperatuur in de Hoge Atlas is dan doenbaar. Marrakech is dan wel bloedheet, hou je verblijf daar zo kort mogelijk. Wij combineerden de wandeltocht met een verblijf in Essaouira waar het in de hete zomers toch relatief koel blijft.

Voor Marokko is een paspoort vereist en vergeet je betaalkaart niet open te stellen voor Marokko.

Drink zelf nooit van natuurlijke bronnen! Wij vertrouwden op de jarenlange kennis van Saïd die de bronnen waar we onze flessen mochten vullen erg vakkundig uitkoos.

















Sahara

Ik word met een schokje wakker. Het is pikdonker en ik moet naar het toilet. Ik reik naar mijn iphone en zie dat het stipt 6 uur is. Ik wurm me stilletjes uit mijn te warme slaapzak en zoek een rol toiletpapier. Ik vind een verfrommeld exemplaar, rits de tent zo stil mogelijk open en kijk recht in de ogen van een herkauwende dromedaris. Onverstoorbaar maalt hij verder. Ik steek mijn hoofdlampje aan, check mijn schoenen op schorpioenen, trek ze aan en kies een duin. Wildplassen kan ik als de beste, een grotere boodschap afleveren in de woestijn is een ander paar mouwen. Sterke beenspieren zijn een must en vlot kunnen hurken is handig maar je mag vooral niet vergeten wc-papier en een aansteker mee te nemen. Shit, een aansteker?

blog1.jpg

Barefoot Track // Met Barefoot Track reizen is geen doorsnee vakantie. Je reist onder begeleiding van twee ervaren coaches, je wordt ondergedompeld in lokale culturen, je gaat fysieke uitdagingen aan en je koppelt jezelf even volledig los van het werk, het thuisfront en social media dankzij een digitale detox. Nieuwsgierig is iedereen, bij vertrek hangt er een scoutssfeer. De meisjes gaan op kamp, zoiets.

Van Marrakech naar de woestijn // Na een nacht in een heerlijk bed, zijn we klaar om de transitie te maken va de hectiek van Marrakech naar de grote stille woestijn. We ontmoeten ervaren gids Saïd die ons door de ochtenddrukte naar onze bus begeleidt. Koddige kok Lahcen is ook van de partij en goedlachse chauffeur Mohammed zal zijn uiterste best doen om ons veilig af te zetten in de Sahara. Alles vindt zijn plek in de bus : de dames, hun bagage, de voorraad, tenten, zeilen, matrassen... . Het vergt enkel wat geduld en stapeltechniek.

blog2.jpg
blog3.jpg

De lange rit brengt ons over het Atlasgebergte, door slaperige dorpen, drukke stadjes, groene valleien en weelderige palmoases langs eindeloze wegen. We rijden dwars door het dagelijkse leven van de Marokkaan. Ik ben onder de indruk van de geuren en kleuren van het Marokkaanse landschap en vergaap me aan eeuwenoude kasbahs. Het nummer van The Clash blijkt een hardnekkige oorwurm. We komen aan in het donker in de duinen rond één van de laatste bewoonde dorpen. We ontmoeten de drijvers Mo en Youssef, hun zes dromedarissen houden zich ergens schuil in het donker.

blog5.jpg

Allez les gazelles // Elke ochtend trekt een ware machine zich op gang. Bagage wordt verzameld, tenten opgebroken en dromedarissen met pak en zak opgezadeld. Ondertussen wordt het ontbijt geserveerd in de duinen met zoete muntthee en verse koffie. We trekken onze stapschoenen aan, smeren factor 50, schenken onze drankvoorraad in eigen bidons en haasten ons achter Saïd aan, die al vertrokken is. Een stevige pas heeft die kerel!

blog7.jpg

De fysieke inspanning is een vast onderdeel van de Barefoot Track-tochten. Deze woestijnversie is de meest toegankelijke van allemaal. De afstanden zijn doenbaar en de niveauverschillen miniem. De fotogenieke zandbak wordt afgewisseld met rotswoestijn en oneindig uitgestrekte plateaus. Op de eerste dag ontmoeten we nog af en toe mensen en wandelen we door de laatste stukjes bewoonde wereld. Vanaf dag twee zullen we geen levende ziel meer tegenkomen. De stilte en de rust worden compleet.

blog10.jpg

“Allez les gazelles!” roept Saïd als we weer eens te lang treuzelen op de top van één of andere duin. Gazellen leven hier al een hele tijd niet meer sinds het letterlijk te warm onder de pootjes werd. Maar we voelen ons wel aangesproken en vereerd met zo’n galante bijnaam. Een groep van twaalf vrouwen gazellen noemen, daar scoor je mee. Hij krijgt ons altijd weer exact waar we moeten zijn en leidt ons met zachte doch strenge hand richting lunchplek en kampement.

blog8.jpg

Absolute stilte // Ieder wandelt op zijn eigen tempo en gesprekspartners worden zij die hetzelfde ritme aanhouden. Al wordt er niet altijd even fervent gebabbeld. De woestijn maakt je hoofd leeg en de zichten zijn om sprakeloos van te worden. Samen in stilte wandelen is iets wat we veel te weinig doen, hier gebeurt het heel naturel. Maar als op de tweede dag wordt aangekondigd dat we 4 uur in absolute stilte gaan stappen zie ik bij sommigen toch tranen opwellen, een lichte vorm van paniek slaat toe. Ik kijk er vooral naar uit, ééns in mijn leven complete stilte ervaren en dan kijken wat dat met me doet.

blog9.jpg

Op de weidse vlakte zie je iedereen op zichzelf terugvallen, stilstaan, sneller gaan en in stilte pauzeren voor een slok water. De één verzamelt steentjes, de ander staart naar de horizon. Sommigen lopen vlak achter Saïd aan in de hoop dat dit zo snel mogelijk voorbij is. Interessant om te zien wie in wiens spoor gaat lopen of van haar eigen voetstappen een nieuw pad maakt.
Het is bevreemdend om te wandelen in een wereld die muisstil is. Waar niks je stoort of afleidt, je enkel je eigen ademhaling en hartenklop hoort. Ontroerend vond ik het, de stilte vertelde me veel en een traan was nooit ver weg. Het is iets wat we niet meer kennen en het is een ware traktatie voor je oren en je gemoed. Het zou voor velen hét hoogtepunt van de reis blijken. 

blog13.jpg

De was en de plas // Het was hetgene waar we ons het meeste zorgen over maakten, het dagenlange gebrek aan wc, douche en stromend water. Want hoe doe je dat? Tips & tricks werden vòòr de reis uitvoerig besproken en aankopen gedeeld. Vochtige doekjes, die kende ik, maar vochtige washandjes...ze bestaan! Ontsmettingsgel leek logisch, een rol wc-papier ook.

De laatste ochtend in Marrakech werd nog rijkelijk gebruikgemaakt van toilet, bad, douche en föhn. Frisgewassen stapten we de bus op. Na een lange warme rit, schoot er van die fraîcheur nog weinig over. Maar het moet gezegd: na het opzetten van de iglotentjes op de eerste avond, trekken we vlot onze plan in deze nieuwe wereld zonder sanitair! De vochtige washandjes wassen al wat daar nood aan heeft en tanden poetsen gaat perfect met één slok water van je eigen watervoorraad. Een lichtglooiende heuvel blijkt een prima toilet mits duidelijke afspraken wie wanneer gaat. En die aansteker? Die dient om je propje toiletpapier in brand te steken zodat enkel biologisch afbreekbaar afval achter blijft. Toch nog een kleine tip: ga nooit op blote voeten op zoek naar een plekje achter een duin. Wat ook opviel was dat niemand echt begon te stinken. Wat toch te verwachten valt na dagenlang stappen in de hitte met enkel toegang tot vochtige waslapjes. 

Is het door de droge lucht in de woestijn of wordt je zweet geabsorbeerd door microdeeltjes woestijnstof? Ik heb geen idee maar zelfs de haardos werd niet echt vettig! En begon het dan toch wat te jeuken op het hoofd, dan was er Els die je een zandbad gaf. Denk droogshampoo maar dan met woestijnzand. Het leverde prachtige, luchtige coupes op!

blog12.jpg

Ach, het is gewoon een kwestie van ‘de knop omdraaien’. En die knop was goed om, zo bleek toen we een waterput tegenkwamen in the middle of nowhere. Marie en ik aarzelden geen seconde en staken ons hoofd onder een fikse straal ijskoud water, shampoo erbij en wassen maar. De vriendinnen zeepten in en haalden emmers water naar boven om alles weer uit te spoelen. Meer nog dan dat het deugd deed om je haren te wassen, was het ongelooflijk verkwikkend op het heetste moment van de dag. Maar wij waren de enigen, de andere tien dames vonden het niet nodig om water te verspillen aan hun lokken. Ann ging nog een stapje verder en gaf haar portie aan de dorstige dromedaris die het water al van ver rook. Indrukwekkend! 

blog14.jpg

De keuken van Lahcen // Een man die goed kan koken heeft bij alle vrouwen een streepje voor. Laat die man dan ook nog eens over een goed gevoel voor humor beschikken en iedereen is fan! Koddige kok Lahcen mag je gerust een fenomeen noemen. De vaste rechterhand van gids Saïd lacht altijd, kookt de sterren van de hemel, is bijzonder grappig en beschikt over een geweldig team.

Wat is het een genot om op deze reis back-to-basics te gaan op alle vlakken behàlve wat de maaltijden betreft. Wat die mannen uit hun kookpotten tevoorschijn toveren is onwaarschijnlijk lekker. ’s Middags kiezen ze de prachtigste plekken uit en serveren er de meest waanzinnige salades met brood en verse muntthee. Op een vrije namiddag waar we enkel moeten chillen en relaxen, worden we getrakteerd op versgebakken beignets met honing. We eten er onze vingers net niet bij op! 

Brood bakken in de woestijn // Als na een paar dagen de broodvoorraad danig geslonken is, bakt Idris platbrood in het midden van de woestijn. Twee soorten bloem met gist en water mengen, houtvuur in een kuil, bakplaatje erbij en een uur later smullen we van het lekkerste brood aller tijden! Nog een straffer staaltje broodbakkunst laten hij en Youssef de laatste avond zien.
Ze stellen met trots hun Pain de sable voor, een platbrood gebakken in heet zand. Een super eenvoudig principe waar je enkel tijd, geduld en goede ingrediënten voor nodig hebt. Stook een flink vuur, wacht tot de gloeiend hete kooltjes verschijnen, schuif die hete kooltjes aan de kant, leg het deeg op het hete zand, dek het toe met meer heet zand en schuif de kooltjes terug op zijn plek. Zo’n twintig minuten later heb je een dik, bros, heerlijk geurend brood. Perfect voor bij de pasta die ze later serveren.

Diep respect voor deze mannen die ons culinair zo verwend hebben. Voor hun creativiteit om met weinig toch zo veel te bieden. Een dikke merci voor hun prettige gezelschap. 

The Coaching Factor // De heerlijke maaltijden vormen elke avond een schitterende fond voor de coachende gesprekken die we nadien bij kaarslicht voeren. Ik weet het, coaching integreren in een reis, het klinkt voor sommigen waarschijnlijk een brug te ver.

Maar het wordt zo verfijnd verweven met alle andere aspecten van de reis dat het alleen maar een toegevoegde waarde wordt en geen opgave. De twee coaches, Betty en Els, maken deel uit van de groep, zetten zich er nooit buiten en dat zorgt voor veiligheid en verbinding. De dames gaan voor ons door het vuur, het vertrouwen is er meteen.

blog18.jpg

Ook al fronsen de nuchtere dames al eens de wenkbrauwen bij één of andere oefening, vervelend wordt het nooit. Heb je geen zin om te praten of deel te nemen, ook goed! Ieder mag op zijn eigen tempo delen of net niet. In onze groep zaten heel uiteenlopende types, iedereen mocht en kon helemaal zichzelf zijn en alleen dat al is ongelooflijk de moeite waard. Dankzij de sturing van de coaches werden de gesprekken nooit banaal en gingen ze ergens over. Dit in combinatie met de stilte van de woestijn, het niet-bereikbaar-zijn, de kracht van de natuur en de schoonheid van het land levert een schitterende reis op. Een reis die nazindert... 

Ik denk alleszins nog vaak terug aan de laatste nacht in de woestijn, slapen onder de blote hemel met je vriendinnen dichtbij, ongewassen in je slaapzak op een simpel matje, een fris windje dat je kaken streelt en de sterrenbeelden die boven je hoofd voorbij glijden...zo simpel kan geluk zijn. 

tekst & foto's : Karen Van Winkel

Met dank aan Barefoot Track en  Goodbye Magazine