Sydney

Je reist natuurlijk niet voor een citytrip naar Sydney, dit is het eerste deel van een uitgebreider reisverslag. Sydney heeft echter zoveel te bieden dat ik er een aparte blogpost aan wil wijden.

Opera house Sydney

Als echte city slickers (we wonen in het centrum van Antwerpen) zoeken we op onze reizen gewoonlijk geen grote steden op. Ruige natuur en frisse lucht, daar zijn we naar op zoek. Maar Sydney links laten liggen, dat was geen optie! We schonken onszelf twee dagen om de stad te leren kennen. Veel te kort maar het bleek de gulden middenweg tussen stadsverkenning en de goesting om de wilde natuur in te trekken.

Een wereldstad van formaat, hippe wijken, veel groen, een drukke haven vol ferries, surfstranden en natuurlijk de iconische Harbour Bridge en haar fiere buur The Opera House. Echte landmarks die je een beetje naar adem doen happen als je ze zomaar kan aanraken. “Zijn we hier nu echt?”, zoiets.

The Harbour Bridge Sydney
stadszicht Sydney

We besluiten om de Harbour Bridge te voet over te steken, vlak naast het razende ochtendverkeer. Aan de andere kant wacht een residentieel Sydney met rustige straatjes en fijne huizen die uitkijken op de iconische bouwsels. Als we verder lopen, komen we uit bij een mooie jachthaven. De oceaan lonkt hier altijd, winter of zomer en veel mensen hebben een boot, zo zal later nog vaak blijken. Australiërs hebben een hoge levensstandaard, zoveel is zeker.

jachthaven Sydney

Met de ferry toeren is zoals bij ons de bus nemen, alle delen van Sydney zijn verbonden via het uitgebreide ferry-netwerk. Een fijne manier van reizen, in openlucht met de zon als aangenaam gezelschap. Dé ideale manier om alle kanten van de stad te ontdekken : downtown, residentiële buurten én de stranden natuurlijk.

Harbour Bridge Sydney

Een jetlag-hongertje dringt zich op en we besluiten om te gaan lunchen op Manly Beach, één van de populairste stranden. We passeren onderweg Sydney Zoo en zijn toch makkelijk een half uur aan het varen. Het zegt iets over de uitgestrektheid van de wereldstad. De zon doet flink haar best, al is het hartje winter hier in Australië. De frisse temperaturen houden echte surfdudes niet uit het water, zoveel is duidelijk. Overal zie je ze het water inlopen, stevige wetsuit aan maar wel op blote voeten. Ik schat dat het water niet warmer is dan een graad of 15, wij gaan zelfs niet pootje baden.

Manly beach Sydney

Manly Beach is eerder een woonbuurt en het lijkt het hier aangenaam leven met de big city in je achtertuin. Na de lunch nemen we de ferry terug, droppen onze bagage in onze airbnb in de wijk Potts Point en wandelen terug richting Opera House, dwars door The Botanical Gardens. Indrukwekkend stukje groen midden in de stad, de kaketoes vliegen je net niet om de oren!

Botanical gardens Sydney

Tegen valavond lijkt iedereen samen te komen rondom het schitterende operagebouw. Dat er van dichtbij anders uitziet, met fijne tegeltjes op de gevel. Camera’s worden bovengehaald, selfie-sticks zijn hier nog niet uit de mode en iedereen staart gefascineerd naar de gewaagde architectuur. Je vertoeft hier tussen massa’s toeristen maar ook locals lijken het fenomenale zicht nooit beu te geraken. De horeca draait er op volle toeren al moet je uitkijken dat de meeuwen je eten niet wegkapen van je bord!

Opera house Sydney

De vermoeidheid slaat ongenadig toe, we krijgen nog net een pizza op en vergapen ons aan The Harbour Bridge die je niet alleen op het niveau van de auto’s kan oversteken maar ook over de gigantische boog, mét gids welteverstaan! Met onze jetlag lijkt dat echt geen goed idee. We hebben nog veel Sydney te ontdekken maar dat is voor morgen, nu is slaap de enige optie!

Harbour bridge sydney

Een nieuwe dag vol verse energie! We trekken onze makkelijkste schoenen aan en besluiten om de stad voor de middag te voet te verkennen. Een coffee-to-go en hopla, op zoek naar een fijn ontbijtadres. Dat vinden we in de wijk The Rocks, vroeger de ruigste buurt van de stad, nu hipper dan hip. We belanden in Crêperie Suzette, een instagramwaardig adresje met Franse meisjes achter de toog. Opvallend hoeveel Europese jongelui hier in de horeca werken, grappig om hier een woordje Frans te spreken. Nergens wordt je bestelling opgenomen, hier is de trend aan de toog bestellen en meteen betalen. Iets wat we maar niet gewoon lijken te worden.

crêperie Suzette Sydney

Na een hartige crêpe duiken we de stad in. Via Darling Harbour, een haven die wat wegheeft van Disney Land, komen we in China Town terecht. Ik duik het eerste het beste winkeltje in en schrik me te pletter…zakken vol gedroogde zeepaardjes! Ik stel me liever niet te levendig voor wat er met die arme beestjes gebeurt na aankoop.

De stad is overal spic en span en hoge wolkenkrabbers lijken constant de concurrentie aan te gaan met hun kleinere broertjes. Na een ellenlange ochtendwandeling zijn we blij onze voeten even rust te kunnen gunnen, te voet naar Bondi Beach is écht te ver.

Syndey
Syndey
China town Sydney

Om naar Bondi Beach te gaan nemen we de bus naar Cogee, om van daaruit te wandelen langs de woeste kust richting het iconische strand. We zien al rijdend de hoogbouw afnemen en doorkruisen een aantal rustigere wijken om ten slotte in Cogee te belanden. Ik vind de bus nemen in het buitenland altijd een fijne manier om een dwarsdoorsnede van de bevolking te ontmoeten. Dat is hier niet anders. Cogee is een kalm dorpje waar koffie gedronken wordt, mensen aan beach volley doen of het water intrekken met hun surfboard.

Cogee

Een strak aangelegd wandelpad voert je langs schattige dorpjes, fijne baaien en moderne architectuur, hier vind je het ene knappe strandhuis naast het andere. Allemaal met zicht op de blauwe horizon, zo ook op het gigantische kerkhof dat we passeren. Je laatste rustplaats met zicht op de immense Pacific Ocean, je kan het slechter treffen!

We passeren ondiepe poeltjes in de oceaan waar mensen baantjes trekken of een ochtendduik nemen. Australiërs zijn duidelijk dol op water, in welk seizoen dan ook.

wandeling naar Bondi Beach

Een aanrader van een wandeling die met de kust mee meandert. Buurtbewoners doen er hun ochtendrun, kinderen zijn onderweg naar school en ook de oudjes blijven fit dankzij het heuvelachtige pad. Grappig detail is dat alle vrouwen hier rondlopen in yogapants, het lijkt een bedenkelijke trend die niet te stuiten is. Zelfs dames die op kantoor werken doen dat gewoon in hun stretch broek! Australiërs geven niet zoveel om esthetiek, als het maar functioneel is.

Wandeling naar Bondi Beach Sydney

Het eerst wat je ziet van Bondi Beach is het iconisch zeewater-zwembad van The Bondi Icebergs club. Een zwembad met olympische afmetingen dat constant bijgevuld wordt met vers zeewater dankzij de wilde golfslag. Hier baantjes trekken is voor halve ijsberen, zeker nu in de winter. Wie Bondi Rescue wel eens heeft gezien op tv, herinnert zich ongetwijfeld de overvolle stranden in deze baai, in de Australische zomer is het hier over de koppen lopen. Gelukkig is dat nu niet het geval, het is er aangenaam rustig.

The Bondi Icebergs club Sydney

We drinken en eten iets in een kleurrijke strandtent en gaan tegen valavond terug het strand op. Opvallend hoeveel jeugd hier na school komt trainen en sporten. Surfers, potige kerels met roeiboten, zwemmers, lopers…het lijkt wel een advertentie voor The healthy lifestyle!

Bondi beach Syndey
Bondi Beach Sydney
Bondi Beach Sydney

Ons tweedaagse bezoek aan Sydney zit er bijna op, morgen pikken we de camper op om in bijna vijf weken tijd richting Cairns te bollen. Benieuwd welke avonturen ons nog te wachten staan. We sluiten de dag af in het schoonste avondlicht en kussen onze pollekes dat we deze stad van onze bucketlist mogen afvinken. Een stad met zoveel gezichten dat het nooit saai wordt, waar de vriendelijkste mensen wonen, waar het zelfs in putteke winter aangenaam vertoeven is en je op al je vragen het antwoord “no worries” mag verwachten. Een stad naar ons hart, zoveel is duidelijk!

blog18.jpg



Sahara

Ik word met een schokje wakker. Het is pikdonker en ik moet naar het toilet. Ik reik naar mijn iphone en zie dat het stipt 6 uur is. Ik wurm me stilletjes uit mijn te warme slaapzak en zoek een rol toiletpapier. Ik vind een verfrommeld exemplaar, rits de tent zo stil mogelijk open en kijk recht in de ogen van een herkauwende dromedaris. Onverstoorbaar maalt hij verder. Ik steek mijn hoofdlampje aan, check mijn schoenen op schorpioenen, trek ze aan en kies een duin. Wildplassen kan ik als de beste, een grotere boodschap afleveren in de woestijn is een ander paar mouwen. Sterke beenspieren zijn een must en vlot kunnen hurken is handig maar je mag vooral niet vergeten wc-papier en een aansteker mee te nemen. Shit, een aansteker?

blog1.jpg

Barefoot Track // Met Barefoot Track reizen is geen doorsnee vakantie. Je reist onder begeleiding van twee ervaren coaches, je wordt ondergedompeld in lokale culturen, je gaat fysieke uitdagingen aan en je koppelt jezelf even volledig los van het werk, het thuisfront en social media dankzij een digitale detox. Nieuwsgierig is iedereen, bij vertrek hangt er een scoutssfeer. De meisjes gaan op kamp, zoiets.

Van Marrakech naar de woestijn // Na een nacht in een heerlijk bed, zijn we klaar om de transitie te maken va de hectiek van Marrakech naar de grote stille woestijn. We ontmoeten ervaren gids Saïd die ons door de ochtenddrukte naar onze bus begeleidt. Koddige kok Lahcen is ook van de partij en goedlachse chauffeur Mohammed zal zijn uiterste best doen om ons veilig af te zetten in de Sahara. Alles vindt zijn plek in de bus : de dames, hun bagage, de voorraad, tenten, zeilen, matrassen... . Het vergt enkel wat geduld en stapeltechniek.

blog2.jpg
blog3.jpg

De lange rit brengt ons over het Atlasgebergte, door slaperige dorpen, drukke stadjes, groene valleien en weelderige palmoases langs eindeloze wegen. We rijden dwars door het dagelijkse leven van de Marokkaan. Ik ben onder de indruk van de geuren en kleuren van het Marokkaanse landschap en vergaap me aan eeuwenoude kasbahs. Het nummer van The Clash blijkt een hardnekkige oorwurm. We komen aan in het donker in de duinen rond één van de laatste bewoonde dorpen. We ontmoeten de drijvers Mo en Youssef, hun zes dromedarissen houden zich ergens schuil in het donker.

blog5.jpg

Allez les gazelles // Elke ochtend trekt een ware machine zich op gang. Bagage wordt verzameld, tenten opgebroken en dromedarissen met pak en zak opgezadeld. Ondertussen wordt het ontbijt geserveerd in de duinen met zoete muntthee en verse koffie. We trekken onze stapschoenen aan, smeren factor 50, schenken onze drankvoorraad in eigen bidons en haasten ons achter Saïd aan, die al vertrokken is. Een stevige pas heeft die kerel!

blog7.jpg

De fysieke inspanning is een vast onderdeel van de Barefoot Track-tochten. Deze woestijnversie is de meest toegankelijke van allemaal. De afstanden zijn doenbaar en de niveauverschillen miniem. De fotogenieke zandbak wordt afgewisseld met rotswoestijn en oneindig uitgestrekte plateaus. Op de eerste dag ontmoeten we nog af en toe mensen en wandelen we door de laatste stukjes bewoonde wereld. Vanaf dag twee zullen we geen levende ziel meer tegenkomen. De stilte en de rust worden compleet.

blog10.jpg

“Allez les gazelles!” roept Saïd als we weer eens te lang treuzelen op de top van één of andere duin. Gazellen leven hier al een hele tijd niet meer sinds het letterlijk te warm onder de pootjes werd. Maar we voelen ons wel aangesproken en vereerd met zo’n galante bijnaam. Een groep van twaalf vrouwen gazellen noemen, daar scoor je mee. Hij krijgt ons altijd weer exact waar we moeten zijn en leidt ons met zachte doch strenge hand richting lunchplek en kampement.

blog8.jpg

Absolute stilte // Ieder wandelt op zijn eigen tempo en gesprekspartners worden zij die hetzelfde ritme aanhouden. Al wordt er niet altijd even fervent gebabbeld. De woestijn maakt je hoofd leeg en de zichten zijn om sprakeloos van te worden. Samen in stilte wandelen is iets wat we veel te weinig doen, hier gebeurt het heel naturel. Maar als op de tweede dag wordt aangekondigd dat we 4 uur in absolute stilte gaan stappen zie ik bij sommigen toch tranen opwellen, een lichte vorm van paniek slaat toe. Ik kijk er vooral naar uit, ééns in mijn leven complete stilte ervaren en dan kijken wat dat met me doet.

blog9.jpg

Op de weidse vlakte zie je iedereen op zichzelf terugvallen, stilstaan, sneller gaan en in stilte pauzeren voor een slok water. De één verzamelt steentjes, de ander staart naar de horizon. Sommigen lopen vlak achter Saïd aan in de hoop dat dit zo snel mogelijk voorbij is. Interessant om te zien wie in wiens spoor gaat lopen of van haar eigen voetstappen een nieuw pad maakt.
Het is bevreemdend om te wandelen in een wereld die muisstil is. Waar niks je stoort of afleidt, je enkel je eigen ademhaling en hartenklop hoort. Ontroerend vond ik het, de stilte vertelde me veel en een traan was nooit ver weg. Het is iets wat we niet meer kennen en het is een ware traktatie voor je oren en je gemoed. Het zou voor velen hét hoogtepunt van de reis blijken. 

blog13.jpg

De was en de plas // Het was hetgene waar we ons het meeste zorgen over maakten, het dagenlange gebrek aan wc, douche en stromend water. Want hoe doe je dat? Tips & tricks werden vòòr de reis uitvoerig besproken en aankopen gedeeld. Vochtige doekjes, die kende ik, maar vochtige washandjes...ze bestaan! Ontsmettingsgel leek logisch, een rol wc-papier ook.

De laatste ochtend in Marrakech werd nog rijkelijk gebruikgemaakt van toilet, bad, douche en föhn. Frisgewassen stapten we de bus op. Na een lange warme rit, schoot er van die fraîcheur nog weinig over. Maar het moet gezegd: na het opzetten van de iglotentjes op de eerste avond, trekken we vlot onze plan in deze nieuwe wereld zonder sanitair! De vochtige washandjes wassen al wat daar nood aan heeft en tanden poetsen gaat perfect met één slok water van je eigen watervoorraad. Een lichtglooiende heuvel blijkt een prima toilet mits duidelijke afspraken wie wanneer gaat. En die aansteker? Die dient om je propje toiletpapier in brand te steken zodat enkel biologisch afbreekbaar afval achter blijft. Toch nog een kleine tip: ga nooit op blote voeten op zoek naar een plekje achter een duin. Wat ook opviel was dat niemand echt begon te stinken. Wat toch te verwachten valt na dagenlang stappen in de hitte met enkel toegang tot vochtige waslapjes. 

Is het door de droge lucht in de woestijn of wordt je zweet geabsorbeerd door microdeeltjes woestijnstof? Ik heb geen idee maar zelfs de haardos werd niet echt vettig! En begon het dan toch wat te jeuken op het hoofd, dan was er Els die je een zandbad gaf. Denk droogshampoo maar dan met woestijnzand. Het leverde prachtige, luchtige coupes op!

blog12.jpg

Ach, het is gewoon een kwestie van ‘de knop omdraaien’. En die knop was goed om, zo bleek toen we een waterput tegenkwamen in the middle of nowhere. Marie en ik aarzelden geen seconde en staken ons hoofd onder een fikse straal ijskoud water, shampoo erbij en wassen maar. De vriendinnen zeepten in en haalden emmers water naar boven om alles weer uit te spoelen. Meer nog dan dat het deugd deed om je haren te wassen, was het ongelooflijk verkwikkend op het heetste moment van de dag. Maar wij waren de enigen, de andere tien dames vonden het niet nodig om water te verspillen aan hun lokken. Ann ging nog een stapje verder en gaf haar portie aan de dorstige dromedaris die het water al van ver rook. Indrukwekkend! 

blog14.jpg

De keuken van Lahcen // Een man die goed kan koken heeft bij alle vrouwen een streepje voor. Laat die man dan ook nog eens over een goed gevoel voor humor beschikken en iedereen is fan! Koddige kok Lahcen mag je gerust een fenomeen noemen. De vaste rechterhand van gids Saïd lacht altijd, kookt de sterren van de hemel, is bijzonder grappig en beschikt over een geweldig team.

Wat is het een genot om op deze reis back-to-basics te gaan op alle vlakken behàlve wat de maaltijden betreft. Wat die mannen uit hun kookpotten tevoorschijn toveren is onwaarschijnlijk lekker. ’s Middags kiezen ze de prachtigste plekken uit en serveren er de meest waanzinnige salades met brood en verse muntthee. Op een vrije namiddag waar we enkel moeten chillen en relaxen, worden we getrakteerd op versgebakken beignets met honing. We eten er onze vingers net niet bij op! 

Brood bakken in de woestijn // Als na een paar dagen de broodvoorraad danig geslonken is, bakt Idris platbrood in het midden van de woestijn. Twee soorten bloem met gist en water mengen, houtvuur in een kuil, bakplaatje erbij en een uur later smullen we van het lekkerste brood aller tijden! Nog een straffer staaltje broodbakkunst laten hij en Youssef de laatste avond zien.
Ze stellen met trots hun Pain de sable voor, een platbrood gebakken in heet zand. Een super eenvoudig principe waar je enkel tijd, geduld en goede ingrediënten voor nodig hebt. Stook een flink vuur, wacht tot de gloeiend hete kooltjes verschijnen, schuif die hete kooltjes aan de kant, leg het deeg op het hete zand, dek het toe met meer heet zand en schuif de kooltjes terug op zijn plek. Zo’n twintig minuten later heb je een dik, bros, heerlijk geurend brood. Perfect voor bij de pasta die ze later serveren.

Diep respect voor deze mannen die ons culinair zo verwend hebben. Voor hun creativiteit om met weinig toch zo veel te bieden. Een dikke merci voor hun prettige gezelschap. 

The Coaching Factor // De heerlijke maaltijden vormen elke avond een schitterende fond voor de coachende gesprekken die we nadien bij kaarslicht voeren. Ik weet het, coaching integreren in een reis, het klinkt voor sommigen waarschijnlijk een brug te ver.

Maar het wordt zo verfijnd verweven met alle andere aspecten van de reis dat het alleen maar een toegevoegde waarde wordt en geen opgave. De twee coaches, Betty en Els, maken deel uit van de groep, zetten zich er nooit buiten en dat zorgt voor veiligheid en verbinding. De dames gaan voor ons door het vuur, het vertrouwen is er meteen.

blog18.jpg

Ook al fronsen de nuchtere dames al eens de wenkbrauwen bij één of andere oefening, vervelend wordt het nooit. Heb je geen zin om te praten of deel te nemen, ook goed! Ieder mag op zijn eigen tempo delen of net niet. In onze groep zaten heel uiteenlopende types, iedereen mocht en kon helemaal zichzelf zijn en alleen dat al is ongelooflijk de moeite waard. Dankzij de sturing van de coaches werden de gesprekken nooit banaal en gingen ze ergens over. Dit in combinatie met de stilte van de woestijn, het niet-bereikbaar-zijn, de kracht van de natuur en de schoonheid van het land levert een schitterende reis op. Een reis die nazindert... 

Ik denk alleszins nog vaak terug aan de laatste nacht in de woestijn, slapen onder de blote hemel met je vriendinnen dichtbij, ongewassen in je slaapzak op een simpel matje, een fris windje dat je kaken streelt en de sterrenbeelden die boven je hoofd voorbij glijden...zo simpel kan geluk zijn. 

tekst & foto's : Karen Van Winkel

Met dank aan Barefoot Track en  Goodbye Magazine

Jersey, Guernsey en Sark

Eerlijk gezegd wist ik niet goed wat me te wachten stond. Maar arriveren in het donker in de gietende regen, na een ferryovertocht 'from hell' (lees : metershoge golven, huilende kinderen, volle kotszakjes) én een gps die op Jersey geen enkele straat herkent, dat was spannend. Ik weet mijn hotel zowat op de tast te vinden.  

LINKS // Na een stevig Engels ontbijt rij ik recht het drukke verkeer van St. Helier in. Eén mantra blijkt zich na de rit van gisterenavond nogal hardnekkig in mijn hoofd genesteld te hebben : links houden, links houden, een rondpunt links oprijden, eerst naar links kijken! Links dus, links. De hoofdstad van Jersey is veel bedrijviger dan verwacht. Eén gouden tip : verlaat zo snel mogelijk het centrum, blijf rechtdoor rijden tot je op een kust botst, zet je even aan de kant, neem de kaart van Jersey, kies een windrichting en rij gewoon. Het bleek het beste advies van local George. In zijn mooiste Brits gooit hij me een verwensing van formaat naar het hoofd. "Karen, just get lost!". Snel en simpel vertaald wil dat zeggen 'rot op', hier op Jersey krijgt het al snel een andere betekenis. Als je de weg vraagt aan een local, dan kennen ze de nummering van de wegen hoegenaamd niet. Zeg waar je naar op zoek bent en ze duiden in het beste geval een richting aan terwijl je hen ziet denken :"Gooi dat plannetje en je gps weg dear, please just get lost!"

Rozel Bay.

Rozel Bay.

GET LOST II Het eiland is klein, zestien km lang, tien km breed. Echt verloren rijden kan hier gewoonweg niet. Over de langste afstand van oost naar west doe je via de snelste weg zo'n half uurtje. Maar neem vooral de zijwegeltjes, de green lanes, waar voetgangers en fietsers absolute voorrang hebben en er maar plaats is voor één vehikel! Het zijn prachtige paden die kronkelen tussen duizenden wilde bloemen, je langs middeleeuwse kerkjes loodsen en je door de knalgroene valleitjes in het binnenland sturen. Sla linksaf, sla rechtsaf, rij verloren!

een strand van 5 km lang aan de westkust, ideaal voor surfers en wandelaars.

een strand van 5 km lang aan de westkust, ideaal voor surfers en wandelaars.

RUIGE KUSTEN & ZANDSTRANDEN //  De kusten van Jersey zijn verrassend verschillend van elkaar. Zo is de noordkust erg ruig en kan je er echte klifwandelingen maken, terwijl de westkust één langerekt strand is waar de surfers de golven proberen te bedwingen. De mooiste plek om er aan een strandwandeling te beginnen is Faulkner Fisheries, een landmark. Ze zijn erg creatief omgesprongen met één van de vele overblijfselen van WOII, de bunker. De lokale vis en schaaldieren worden gekuist in de bunker, ze verorberen doe je buiten, op banken met het meest smakelijke uitzicht. Schuif aan bij een zomerbbq, reserveer een oesterproeverij of eet een crabsandwich. Je zult niet weten wat je proeft.

Faulkner Fisheries oftewel een serieuze upgrade voor één van de vele bunkers op het eiland.

Faulkner Fisheries oftewel een serieuze upgrade voor één van de vele bunkers op het eiland.

THE BIG FOUR // Al snel kom ik tot de conclusie dat Jersey een eiland is voor fijnproevers en dat ze er trots spreken van The Big Four, een woordje uitleg. 

Het voorjaar begint hier met de eerste oogst van Jersey Royals, een aardappel met koninklijke allures. Ze worden enkel op Jersey geteeld en krijgen hun unieke smaak deels door het feit dat men de velden bemest met zeewier. Ze worden geteeld op hellende velden of outils. Je vindt ze in boerderijwinkels en op de markt, maar leuker zijn de Honesty Boxes waar je je kilootje patatjes neemt en je ponden in een doos achterlaat. 

Nog zo’n lokaal verschijnsel is de vriendelijke koe met haar Jersey Dairy. Vreemde koeien komen er niet in, de stambomen zijn indrukwekkend en ze hebben een goedhartige oogopslag. Ze grazen op de sappigste weiden, waardoor hun melk veel vetter en geler is dan doorsneemelk. Niet te versmaden is het Jersey roomijs, en op restaurant vraag je je Jersey Royals steevast met wat boter. Twee inheemse sterren op één bord!

Aan de oostkust, waar de getijden het indrukwekkendst zijn, kom je de oesterkwekerijen tegen. Vlak bij het imposante Mont Orgueil en het schattige dorpje Gorey groeien de weekdieren in de properste wateren van Europa en blijken de poelen die tijdens de eb ontstaan uitstekende kweekvijvers voor oesters. Je kunt ze overal proeven, gewoon doen!

En last but not least, de kreeft. Nu weet ik hoe het smaakt wanneer ze ’s morgens gevangen wordt en ‘s middags op je bord belandt. Goddelijk met een hoofdletter.

 

The Big Four.

The Big Four.

THE HUNGRY MAN // Heb je het even gehad met al dat fancy food? Als je het eiland verkent, stop dan in de onooglijke dorpjes. Om er een wandeling aan te vatten, een koffie te drinken of je tegoed te doen aan pure comfortfood. In Rozel Bay, in het noordoosten van het eiland, bots je op het einde van de pier op The Hungry Man. Hier kom je voor de grote honger of een stevige portie suiker, The Summer Mountain is een milkshake om U tegen te zeggen. De dame die 'm serveert ook. Een schep humor krijg je er gratis bij.

A summer mountain milkshake met een stevige portie humor.

A summer mountain milkshake met een stevige portie humor.

HIDDEN TREASURE // Iets verfijnder en wat moeilijker te vinden is het Portelet Bay Café aan de zuidkant. Je parkeert je auto op een afgelegen parking, neemt de trappen naar beneden, doet je schoenen uit en waadt door het zand naar één van de best bewaarde geheimen van Jersey. Je eet er kraakverse salades of een stevige pizza uit de houtoven en wordt bediend door een internationaal gezelschap met surfersallures!

Op blote voeten door het zand naar dit verborgen pareltje.

Op blote voeten door het zand naar dit verborgen pareltje.

Wist je dat...Overal Engels gesproken wordt, maar de bewegwijzering steevast in het Frans is? De oorspronkelijke taal, het Jèrriais, wordt bijna niet meer gesproken. Tijdens WO II werden alle kinderen met hun leerkrachten van het eiland gehaald en naar Britse kolonies overgebracht. Een hele generatie kwam bijgevolg jaren niet meer in contact met de originele taal.

 

EAT                                                                                                    

Ormer, St. Helier : exquis eten in een mooi kader, 1 michelinster    

Plemont Beach Café, noordkust : onooglijk cafeetje met heerlijke salades en homemade muffins. Kijk uit voor hongerige meeuwen!        

El Tico, westkust : beach restaurant met no nonsense food, fijn terras, lekkere koffie!

DO                                                                                                                  

The five mile road van de Corbière vuurtoren tot Faulkner Fisheries, hagelwitte stranden & surfers.                                                                    

De Seymourtoren, oostkust : boek een wandeling mét gids bij laagtij naar deze toren en breng er de nacht door. Meer dan 3 km uit de kust bij hoogtij!                                                                         

Wandelen : alle wandelingen zijn de moeite waard!                                

Watersporten : een gigantisch aanbod in de zomer; van surfen over zee-safari's tot coasteering.

SLEEP              

The Merton hotel, St. Saviour : prima familiehotel vlakbij hoofdstad St. Helier.                                

Golden sands hotel, St. Brelade Bay : Letterlijk op het strand, vraag een kamer met zeezicht.

WHEN TO GO

Vermijd de koude, natte winters. Van april t.e.m. eind september zijn de beste maanden, in de zomer is het een stuk drukker.

PAY                                                                                                                

Elk eiland heeft zijn eigen versie van de Britse Pond, al kan je overal met alle versies betalen. Maestro en creditcards worden overal aanvaard, ook voor kleine bedragen. Een beetje cash op zak hebben is wel altijd handig.

HOW TO GET THERE 

Ik reed van Antwerpen naar St. Malo in ongeveer 7u. Hier neem je de ferry van Condor Ferries naar Jersey in ongeveer 1,5u. Wees op tijd voor check-in, zeker een uur op voorhand.

 

© tekst en foto's Karen Van Winkel

Met dank aan VAB magazine en Visit Jersey