Madrid

OUDE EETGEWOONTES

In Madrid houden ze nog vast aan de traditie om vijf maal per dag te eten. Net omdat ze zo vaak laat eten, drinken en flaneren, slapen ze net wat langer ’s ochtends. Om dan toch op tijd op hun werk te geraken wordt er thuis snelsnel een koffie gedronken met hoogstens een cakeje erbij. Tussen 10u en 11u wordt er gepauzeerd en gaan de meesten in de stad ontbijten. Lunchen doen ze hier dan ook niet rond de middag maar tussen 14u en 16u! Meestal lopen de restaurants vol tussen 15u en 16u. De lunch is de belangrijkste maaltijd van de dag, velen kiezen dan ook voor een menu del día, dat altijd scherp geprijsd is. Rond een uur of zes, zeven volgt een zoete snack. Het avondeten wordt gegeten vanaf een uur of 9, maar vaker is het tegen tien of elf uur. Omdat de lunch meestal copieus is, kiezen de Madrilenen ’s avond voor iets lichts zoals een tapa, tortilla of een bocadillo.

Madrid Plaza Mayor

TYPISCHE WIJKEN

Madrid is groot en heeft een uitgebreid metronetwerk maar ik wil er toch voor pleiten om de stad te voet te verkennen.De hoofdstad heeft grandeur, prachtige gebouwen die net suikertaarten lijken, brede, propere lanen en zoveel leuks om bovengronds te ontdekken dat het zonde zou zijn om de afstanden in saaie metrotunnels te overbruggen.

Madrid stadszicht

Om efficiënt te stad te verkennen, laat ik me gewillig gidsen door foodie Ilse Vanaken van Groeten uit Spanje, de enige Belgische wereldstadsgids met Málaga als haar thuisbasis. Ze woont en werkt er al meer dan tien jaar, maar Madrid kent ze als haar broekzak.

GRAN VÌA

De drukste winkelstraat met alle grote ketens is de ideale laan om je te oriënteren als je even de weg kwijtraakt. Alle wegen leiden naar de Gran Vía, zoiets. Hoge, statige gebouwen flankeren de laan en leveren op een paar rooftops geweldig instagramwaardige plaatjes op. Het blijkt ook de ideale achtergrond voor een aperitief op het dakterras van Cìrcullo de bellas artes, helemaal op het einde van de Gran Vía.

Cìrcullo de bellas artes

Een kunstencentrum waar je € 4 per persoon betaalt omde lift naar het dak te mogen nemen maar neem van me aan,het is absoluut de moeite waard! Het is de enige plek waar je 360° zicht hebt op de metropool. Het is er bijna altijd gezellig druk, er zijn dan ook weinig plekken waar je op een ligbed van je cocktail nipt en Madrid vanuit de hoogte kunt bewonderen. Ideaal rond zonsondergang.

Cìrcullo de bellas artes terras

De lichtreclame van Schweppes is een iconisch en vaak gefotografeerd beeld van Madrid. Dé plek om van dat uitzicht te genieten is restaurant Picalagartos, het rooftop restaurant van het NH hotel. Supervriendelijke bediening, typisch Spaanse gerechten met een twist én een uitzicht om in te kaderen.

Gran Via Schweppes

PUERTA DEL SOL EN DE PLAZA MAYOR

Waar we in de rest van de stad het (fijne) gevoel hadden alleen omringd te zijn door locals moet je die in dit stadsdeel ver gaan zoeken. We zijn op de twee meest toeristische pleinen aanbeland. Op Puerta del sol kan je een foto nemen van je voeten die op het nulpunt van Spanje staan. Dit is ook het plein waar de klok van het Casa de Correos hangt, vooral bekend van het aftellen tot het nieuwe jaar. Traditioneel worden dan 12 druiven gegeten, bij elke klokslag één, dit zou geluk brengen.

Plaza mayor

De Plaza Mayor, oftewel de Grote Markt, moet je gezien hebben, alleen al voor zijn omvang. Achter het gigantische plein liggen een paar zaken die het vermelden waard zijn, en wel om uiteenlopende redenen. Wil je de geschiedenis induiken, rep je dan naar Sobrino de Botin, het oudste restaurant ter wereld! Gesticht in 1725 en de legende wil dat de oven er altijd is blijven branden, tot de dag van vandaag! Goya, de bekende Spaanse kunstschilder werkte er in zijn jeugd als afwasser. Soms staan er hordes toeristen zich te vergapen aan de eeuwenoude gevel, maar binnen is het best aangenaam zitten in het eeuwenoude decor. Werp eens een blik in de keuken op het gelijkvloers en schrik vooral niet, de specialiteit van het huis is hier namelijk speenvarken. De kleine biggetjes liggen er in zijn geheel én klaargemaakt te wachten op zij die moedig genoeg zijn om er hun mes in te zetten. Vlees vormt hier de hoofdmoot, groenten zijn ver te zoeken. Net zoals in 1725 lijkt me, authentiek is het zeker.

Sobrino de botin

De Mercado de San Miguel is wel van deze tijd en een absoluut foodie walhalla. De prachtige overdekte markt met 33 standjes is de ideale plek om lekkers te scoren. Zet je aan een van de togen, neem iets zoets of zouts en neem er een lekker glaasje bij. Ze verkopen het hier allemaal. Geopend van 10u tot middernacht kan je hier terecht voor een van die vijf eetmomenten, echt elk hongertje is een goed excuus om hier even te passeren.

Mercado de San Miguel

CHUECA & MALASAÑA

Twee buurten die naadloos in elkaar overlopen. Chueca is gekend voor zijn vrijgevochten karakter en is dé homobuurt van Madrid. Malasaña heeft nog een ruig, ongepolijst kantje en dat spelen ze graag uit.

We ontbijten in Ojala, een hip en eigentijds adres aan een aangenaam pleintje. Het interieur is fris en eigenwijs, de kaart aantrekkelijk. Hier kom je voor gezonde detoxsappen en dito ontbijten. Nog een gezonde tip is Beleeza, een açai bar. Hier wordt elk kommetje met grote zorg bereid en zijn alle ingrediënten superfoods. Het lieve meisje achter de toog maakt het plaatje compleet.

Ojala Madrid

Voor de lunch kiezen we een ware stadsoase, restaurant Younique van boetiekhotel Only You. Een kleinschalig terras en een stijlvol restaurant met een fijn aanbod. De bediening is om ter vriendelijkst en de gerechten om door een ringetje te halen. Locals nemen hier het menu del día, drie gangen voor € 26, inclusief twee glazen wijn of bier. Altijd druk, reserveren is aan te raden. Passeer hier ook eens voor een aperitief, een hele fijne plek om je avond te starten.

Lunch at Only You

Als echte Madrileños trakteren we onszelf in de vroege avondop iets zoets en bij Mama Framboise komen we ruimschoots aan onze trekken. Niet de meest hippe zaak om te zitten maar de patisserie is er van hoog niveau! We kiezen tien pralines uit met namen als Sofia Loren, Mae West en Marie Curie, erg leuk verpakt in een roze etui. Een coffee-to-go erbij en een bankje onder een boom en dan wordt het even stil.

bocadillos con jamon Madrid

Als de zon eindelijk ondergaat in bloedheet Madrid, zie je de stad tot leven komen. Mensen tutten zich op, dossen zich piekfijn uit, trekken hoge hakken aan en flaneren maar. Wij stopten een fris bloesje en hoge hakken in onze tas. Wel zo fijn om je iets minder plomp te voelen naast al die elegante locals.

Geheel in stijl met de plaatselijke eetgewoonten kiezen we voor het diner iets licht, Bocadillos con jamon bij BDJ. Een aangename bar in wit en hout waar ze maar één ding serveren : de beste broodjes van Madrid. Geen ordinaire afbakbroodjes maar homemade Pan de cristal, de Spaanse versie van ciabatta. Leg daar de beste ham ter wereld op en je hebt een topper! De pan con tomate was ook om duimen en vingers bij af te likken en het glas champagne paste er perfect bij.

el porron canalla Madrid

Een echte klassieker in Madrid is het broodje met calamares, wij opteerden voor de moderne variant bij El porrón canalla. Wij gingen voor de klassieker en eentje met een al even tyische tortilla, die beide à la minute bereid werden. Begeleidende drankjes worden geserveerd in een ‘porrón’, een fles met giettuit waar enige oefening voor verreist is en hilarische taferelen oplevert.

Nog een aanrader is Mercado San Il defonso, al is het even zoeken naar de ingang. Volg de meute doorheen het Filipijnse restaurant Isla Filipina en je komt er vanzelf. Edgy, ruig en hip: hier vind je het allemaal. Kom na 22u, anders zit je er quasi alleen hip te wezen.

Casa Camacho Madrid

Op weg terug naar ons hotel passeren we Casa Camacho, een van de oudste tapasbars van de stad. Fel TL-licht en oude barmannen achter de toog, voor de toog vooral jonge hipsters die de authentieke sfeer wel kunnen pruimen. Hier drink je een ‘yayo’, een cocktail met gin en vermout. Die laatste vind je hier van het vat, vermut de grifo. Je vindt in de stad vele Vermuteria’s die het donkerbruine goedje uit een vat tappen, in niets te vergelijken met de commerciële Martini!

SALAMANCA

Hier vind je The Golden Mile, de winkelstraat met de duurste winkels en dat zet gelijk de toon. Alles lijkt hier sjiek, de mensen zijn ook overdag piekfijn uitgedost en de sfeer in de restaurants is navenant. Elegante zaken, fijne concepten en een Antonio Banderas die voor de paparazzi wegvlucht, alleen in Salamanca.

Per toeval botsen we op de schattige vitrine van snoepjeswinkel La Pajarita, een familiezaak van meer dan zes generaties. Sinds 1852 maken ze hier dezelfde snoepjes in zestien verschillende smaken, van fruit over koffie tot bloemen.Lekker ouderwets en een ideaal souvenir!

Lunch Taberno los Gallos

In Taberna Los Gallos lunch of dineer je tussen de Madrilenen en bekende Spaanse koppen. De zaak omvat verschillende etages en heeft een terras en een serre waar er constant verneveld wordt voor verkoeling. Eindig je avond aan de bar waar in het weekend duchtig verder gefeest wordt na het diner. Een lekkere kaart met Spaanse specialiteiten opgediend door de vriendelijkste obers in strak wit pak.

Amazònico Madrid

Achter de hoek ligt dé hotspot van Madrid: Amazónico. Sinds de opening twee jaar geleden zit het constant afgeladen vol. Wil je hier in het weekend binnen geraken, reserveer je best zo’n twee maanden op voorhand. Hier gaat het om zien en gezien worden, en om het eten natuurlijk. De Braziliaanse chef tovert al dat lekkers bij elkaar vanuit de open keuken, een ware lust voor het oog.

Platea Madrid

Vlakbij Plaza de Colón, het momument van Columbus, ligt Platea, een must voor foodies. Meer dan 6.000 vierkante meter eten en drinken in deze prachtig gerenoveerde voormalige cinema en discotheek. Hier worden tal van evenementen en concerten georganiseerd, maar passeer er gerust ook voor een aperitief met een paar overheerlijke croquetas con jamón aan de bar en vergaap je aan de grandeur.

Iets helemaal anders, maar heerlijk eigenwijs en geweldig hip is Sala de Despiece, een tapasbar 2.0. De inrichting doet denken aan een slagerij met zijn lange toog en koelboxen aan de muur. De obers dragen schorten gemaakt van handdoeken en bestellingen worden opgenomen via een iPad waarbij ze een grondige uitleg verschaffen over de gerechten. Aan de toog kan je niet reserveren, enkel aan The Butcher’s Table.

Coque Madrid

Wil je je echt eens helemaal laten gaan en schrikt een Michelinster of twee je niet af, reserveer dan in Coque, een van de beste restaurants van Madrid. Een beleving voor alle zintuigen, je wordt echt ondergedompeld in alle facetten van het restaurant. Niets in het pand verwijst nog naar de voormalige discotheek, de drie broers Sandoval transformeerden het indrukwekkende pand tot een fantastisch en stijlvol geheel met maar veertig couverts. Je start je indrukwekkende eetervaring in de intieme bar in de kelder met een cocktail en een hapje.

Coque Madrid

Al snel wordt duidelijk waarom hier twee Michelinsterren werden uitgedeeld. De volgende halte is de indrukwekkende wijnkelder waar we een sherry uitgeschonken krijgen en je een fles Marquès de Riscal van 1887 kan bewonderen, prijskaartje € 9.500. En zo gaat het verder naar de Dom Pérignon-sacristie voor een glaasje vloeibaar goud en dito hapje, zo lekker dat we er kippenvel van krijgen. Vervolgens komen we in het hart van het restaurant terecht : de keuken. Ook hier krijgen we een hapje met een glas voorgeschoteld. Al wandelend door de keuken ontmoeten we chef Mario, een van de drie broers. Hij ontvangt ons met de glimlach én met de volgende gang: een gedeconstrueerde tortilla in een gouden ei.

Coque Madrid

Van hieruit worden we naar de tafel begeleid waar we broers nummer twee en drie ontmoeten, sommelier en maître. Aan tafel zullen we nog maar liefst twaalf gangen opgediend krijgen, het is bijna te veel van het goede. Geweldig onder de indruk van zoveel lekkers in zo’n elegante setting nemen we afscheid van de drie broers die ongetwijfeld heel snel driesterren op hun conto mogen schrijven.

DEVOUR TOURS

Om ons helemaal onder te dompelen in de Madrileense foodscene, boeken we een wandeling bij Devour Tours. Een leuke extra is de gids, Arantxa, een rasechte local en prettig gestoord. De tour omvat de wijk Huertas, wat moestuin betekent. Dit stuk van de stad was waar vroeger de moestuinen en de boomgaarden van de stad lagen en waar nu nog vele kleinschalige winkels goede zaken doen. Daar gaan we letterlijk van proeven!

Devour tours Casa Alberto Madrid

Een eerste stop is een van de oudste tapasbars, Casa Alberto, gesticht in 1827. Opvallend is de rode gevel. Die kleur blijkt niet toevallig gekozen: de gevels van oude bars zijn allemaal in hetzelfde rood geschilderd. Zo konden ongeletterden weten dat het etablissement een bar of café was en dat er rode wijn werd geschonken. Simpel, toch?

Churros Madrid

Een klein hongertje dringt zich op en Arantxa gidst ons doorheen de wijk naar Tu Capricho Chocolat, waar we een ontbijtklassieker van formaat geserveerd krijgen : churros con chocolate. Niet de hele fijne versie maar een portie uit de kluiten gewassen churros met een kop hete chocolade. Die chocolade is geen chocolademelk, hij dient enkel om te soppen. Hier worden ze nog elke ochtend vers gebakken, en dat proef je. Tegenwoordig heeft elke wijk zijn eigen churro-fabriekje waar ’s morgens de lekkernij wordt gebakken en in de namiddag verse chips die je echt overal in Madrid bij een drankje geserveerd krijgt.

In de Calle Cervantes duiken we een oud kaaswinkeltje binnen, de tafel met proevertjes staat al klaar. Spanje is een echt kaasland, vooral in het regenachtige noorden worden vele kazen gefabriceerd. We proeven zes kazen met begeleidende glaasjes witte en rode wijn, echte smaakbommetjes!

San Anton Mercado

Elke buurt heeft zijn eigen overdekte markt, hier bezoeken we de San Anton Mercado. Even leken supermarkten de mercado’s weg te concurreren maar nu zijn ze weer populairder dan ooit. Dit is geen fancy markt maar echt eentje waar de buurt boodschappen komt doen. We proeven van de beste olijven, olijfolie en natuurlijk ham. Spaanser dan Spaans, die jamon! Al is het moeilijk om in te schatten wat nu precies goede ham is en welke de excellente. (zie info onderaan)

Ten slotte duiken we nog de rasechte tapasbar ‘Los Gatos’ binnen. Arantxa legt met de nodige humor uit hoe je je best gedraagt in een tapasbar. Je zoekt een plekje aan de bar en je verdedigt dat vervolgens met je leven. Zoniet zal die plek meteen door een local ingenomen worden. Kijk wat de habitués eten, dat is altijd goed. Bestel een glas vermout, bier of wijn, geen hele fles want je zal niet lang blijven. Je eet je tapa, drinkt je glas en hop, naar de volgende bar waar dit ritueel zich herhaalt. Om deze reden vind je in tapasbars hoegenaamd geen tafels om aan te zitten. Rechtstaand kan een zaak meer volk ontvangen en ben je sneller weer weg.

tapas bar Madrid

Van bar naar bar, de ene badend in het felste TL-licht en de andere zo donker dat je je glas soms niet meer terugvindt. Dat is wellicht de leukste manier om Madrid te verkennen. Een echte culinaire stad met voor elk wat wils, van spotgoedkoop tot peperduur en alles ertussenin.

WIST-JE-DATJE : In Madrid wordt vooral bier gedronken als aperitief. Je zou vermoeden dat iedereen aan de cava zit rond een uur of 8 maar cava is van de streek rond Barcelona, de grootste rivaal van Madrid. Als je hier bubbels op de kaart vindt, zal het meestal champagne zijn!

WIST-JE-DATJE : De Madrilenen worden ‘los gatos’ genoemd, de katten. Echte nachtdieren ;-) Al ben je pas een echte kat vanaf de derde generatie.

WIST-JE-DATJE : Hoe weet je welk vlees je in de kuip hebt als het over ham gaat? 

Serranoham is van het roze varken zoals wij dat hier ook kennen. Het is de goedkoopste Spaanse ham. Het Iberico varken is van een ander kaliber. Het is donker van kleur, heeft flaporen voor de ogen hangen, hogere poten en een lange snuit. Het bezit de gave om vet op te slaan tussen de spieren waar een ander varken enkel vet opslaat aan de buitenkant. Dit zorgt voor een fijne adering en dus veel meer smaak. Dan heb je nog de ‘paleta’, de voorpoot, die is dunner en dus goedkoper. De Jamòn is de achterpoot; dikker, duurder én lekkerder.

100% Iberico is de beste ham, de volledige bloedlijn is die van de Iberische soort.

75% één van de grootouders is niet Iberico

50% de vader is niet Iberico.

Een benaming die je zeker moet onthouden is de ‘Bellota’, dit is de koning onder de hammen! Een achterpootham van een 100% Iberico varken dat de laatste vier maanden van zijn of haar leven enkel gras en eikels heeft gegeten op een weiland met eikenbomen van wel 1 ha groot. De ‘Cebo’ heeft ook nog granen bijgevoederd gekregen en is dus iets minder van kwaliteit. Het varken wordt geslacht en de poot verdwijnt in een zoutbad, 1 dag per kilogram vlees. Vervolgens wordt ze gedroogd, vier tot zes jaar.

De prijzen liggen ver uit elkaar, een serrano ham betaal je op de markt in Spanje 2€ per 100gr een 100% Bellota ligt ongeveer 10x hoger! Proef zeker eens het verschil, een topham smelt gewoon op je tong.

www.groetenuitspanje.com

Wij sliepen voortreffelijk in volgende hotels :

Generator Hostal

Only You Boutique Hotel

7islas hotel

Chefchaouen

Een combinatie van twee dagen Fez en twee dagen Chefchaouen, dat was het plan. Ik was de blauwe stad op internet tegengekomen en voelde meteen :”Daar moet ik naartoe!”. Maar ik wilde ook naar Fez, het werd dus een duo-citytrip.

We landen in de luchthaven van Fez waar we een auto huren om meteen naar Chefchaouen te rijden, zonder gps want die viel duurder uit dan de prijs van de autohuur. Een keuze waar we nog spijt van zouden krijgen maar bon…we dachten ongeveer te weten waar Chefchaouen lag. Ongeveer is een ruim begrip, zeker in Marokko.

Zonder gps of Google maps rijden we weg van Fez en waar we een dor landschap verwacht hadden, lijken we de groene heuvels van Schotland in te rijden..een hele vruchtbare streek dus!

on the road Marokko
onderweg in Marokko
onderweg Marokko

We doorkruisen levendige dorpjes in onze Dacia Duster en rijden geregeld verkeerd. Verdwalen is een groot woord maar we lijken wel rondjes te rijden en de dikke 200 km die we dienen af te leggen nemen veel meer tijd in beslag dan gehoopt. Een interessante rit, dat wel maar ik rijd toch liever recht op mijn doel af. Dat we bijgevolg een beetje haastig beginnen rijden, was ook de flitsende politie opgevallen. Niemand had hen zien staan, zij hadden ons wel zien rijden. Een fikse boete van 60€ aan ons been, we wisselen van chauffeur en rijden verder. Dit keer rijden we trager maar blijkbaar nog te snel volgens de geüniformeerde kerel langs de baan. Schoon pak aan en best vriendelijk maar de snoodaard stond zo verdekt opgesteld dat we ook deze gemist hadden. Het was zoeken naar de snelheidslimiet die op de baantjes tussen de dorpen van kracht was, duidelijke verkeersborden, daar houden ze hier niet van. En jawel, weer een boete, de helft van daarnet maar ook weer 30€ kwijt. Zou wel eens willen weten welke boete er staat op het uit een bestelwagen hangen met de deur open.

Het gevolg, we arriveren in een al donker Rif gebergte en dat is jammer want de aanblik van Chefchaouen dat tegen een bergflank aangebouwd ligt, moet de moeite zijn. De stad dankt haar naam aan die ligging tegen de bergwand die aan hoornen doet denken. Chefchaouen is Berbers voor Hoorn. Dat ultieme zicht is voor morgen.

De gebouwen in de stad worden blauwer en blauwer naarmate we het centrum naderen, we parkeren onze Dacia aan de rand van het stadje en gaan te voet op zoek naar onze riad Chérifa. Een knus en authentiek huis met verborgen hoekjes en kantjes.

riad Chérifa Chefchaouen

Chefchaouen is niet groot en dineren in het Rif gebergte is niet fancy, modern of hip. Het is eerder rustiek en wat zwaardere bergkost, zo je wil. We komen terecht bij Casa Hassan, een gezellig restaurantje waar de haard aangenaam brandt. Het is begin maart en hier in het Rif gebergte wordt het behoorlijk fris als de zon ondergaat. We eten een prima couscous en kruipen op tijd ons bed in.

Casa Hassan Chefchaouen

Chefchaouen, oftwel The Blue Pearl, is pas echt magisch in daglicht. Vanaf het moment dat we de deur van onze riad buiten stappen is het al blauw wat je ziet.

blauwe deuren in Chefchaouen

Van pasteltinten over indigo tot het felst mogelijke blauw, zelfs de straten zijn hier en daar opgesmukt. “Maar waarom blauw?” hoor ik je vragen.

het meest gefotografeerde steegje…

het meest gefotografeerde steegje…

Awel, daar zijn ze het niet over eens…er zijn een paar mogelijke verklaringen, ik zet ze even op een rijtje. Gedurende de vijftiende eeuw, tijdens de Spaanse Inquisitie, zochten Sefardische Joden onderdak in Chefchaouen. Ze verfden hun huizen poederblauw, wat de kleur van goddelijkheid is in het Judaïsme omdat het lucht en water vertegenwoordigt. Het verven van huizen zou, gecombineerd met het ophangen van gebedsdoeken, de stad beschermen. Een andere uitleg zou kunnen zijn dat het de insecten buiten houdt. De vreemdste uitleg wellicht is dat de stad blauw ziet omdat de oorspronkelijke bewoners blauwe ogen hadden en blauwe kleding droegen…lijkt me wat vergezocht. Wat ook de oorsprong is, het geeft deze heilige stad met 8 moskeeën een toeristische troef en een feeërieke uitstraling. Kleine tip : om niet te verdwalen in de medina is het handig om te weten dat als de straat ook ingekleurd is, deze doodlopend is.

blauw in Chefchaouen

Het centrale plein, Place Outa el Hammam, is een fijne plek om rond te wandelen en je neer te vleien op één van de vele terrassen tussen de thee-drinkende mannen. Of wandel eens door de kasbah en zijn mooie tuinen. Je hebt er door de kijkgaten prachtige zichten op de stad.

Place Outa el Hammam Chefchaouen
Chefchaouen in het Rifgebergte

Aan de rand van het dorp komen we op een marktje terecht, altijd goed voor een portie couleur locale.

markt in Chefchaouen

Achter de stad ontwaren we een steile klim omhoog, een pittige uitdaging in de middagzon. Het zicht over de stad is fenomenaal, een mix van het befaamde blauw en veel wit. Ze lijkt alle zonlicht te weerkaatsen, geen overbodige luxe tijdens hete zomermaanden lijkt me.

Chefchaouen in het Rifgebergte

Blijf zeker niet alleen in het centrum van de stad hangen maar steek ook de rivier eens over. Mensen wassen er tapijten, vrouwen verzamelen er voor een ochtendbabbel. De sfeer hier is helemaal anders dan in de drukke, grotere steden. Mensen zijn op hun gemak, lijken zich nooit te haasten en zijn bijzonder vriendelijk. Zou het iets te maken kunnen hebben met het feit dat het Rif gebergte niet alleen bekend staat voor zijn schone bergtoppen maar ook voor zijn wietproductie? Marokko is wereldleider in het goedje en de bergen rondom Chefchaouen staan bekend voor de wietplantages.

wandeling buiten Chefchaouen

We wandelen een steile bergflank op en bevinden ons tussen velden met onbestemde jonge plantjes. Ik ken er niet genoeg van om het als wiet te bestempelen maar de kerels die we onderweg tegenkomen hebben duidelijk geen gras gerookt. Ze bieden je stuff aan maar best is ze gewoon te negeren…cannabis is ook hier illegaal al lijken de velden dat tegen te spreken. Geloof me, een enkeltje gevangenis lijkt me hier geen goed idee. Foto’s nemen was niet echt evident, in dit stukje Chefchaouen waren ze niet tuk op pottenkijkers. De dame op de foto schold me de huid vol…denk ik toch.

chefchaouen

Twee dagen zijn voldoende om deze stad op mensenmaat te verkennen. Morgen rijden we terug richting Fez, hopelijk zonder boetes deze keer en recht op ons doel af.

*Je vliegt op ongeveer 3u naar Fez. Dat kan vanuit Charleroi of Eindhoven.Vanuit Fez is het 216 km naar Chefchaouen maar reken zeker langer dan 2u.

*Een geldig paspoort is vereist, een idkaart volstaat niet!

*In de stad kan je meestal enkel cash betalen, de lokale munt is Dirham. Geld afhalen kan op verschillende plaatsen.. In de moderne restaurants kan je overal met de kaart betalen. Vergeet bij je bank zeker niet je kaart te laten openstellen voor Marokko voor de duur van je verblijf!





on the road

Ik had moeten weten dat truckers voor dag en dauw de baan op gaan. Ik probeerde nog of ze me niet onderweg kon oppikken maar helaas, de route liep niet via Antwerpen. Karolien werkt voor Meers Transport, gelegen in het verre Lanaken. We spreken af om zondagavond samen af te zakken en de nacht door te brengen op de parking van het bedrijf. 

vrachtwagen

Ik tref haar in het pikdonker op het bedrijfsterrein waar tientallen vrachtwagens netjes in de rij staan te wachten, verder is er niemand te bespeuren…een beetje spooky. Karolien laadt haar wagen uit die vol met eten zit. Er sneuvelt meteen een cliché; niet alle truckers eten junkfood in baanrestaurants. Karolien gaat vegetarisch door het leven, zelfs als ze een hele week van huis is. Ik vind het in het comfort van mijn eigen huis al quasi onmogelijk, zij sleurt wekelijks met bokalen en gezonde ingrediënten. Netjes thuis geprepareerd en/of gefermenteerd en per dag gecatalogiseerd. Ik ben al onder de indruk en we zijn nog niet vertrokken.

We sluipen als dieven in de nacht richting kantoor om ons daar in het toilet nog wat op te frissen en de tandjes te poetsen, pyama aan en bed in. Nu ja, bed…ik kruip in de onderste brits, op het eerste zicht heel smal maar verrassend comfortabel. Karolien neemt het bovenste uittrekbed. Morgen is het vroeg dag! 

Na een hele korte nacht gaat om 4.30u de wekker. Karolien biedt aan om lekker te blijven liggen maar ik sta mee op, ik ben nu toch wakker en ik vind het te spannend. Zonder ontbijt vertrekken we de nacht in, wachtend op de zon om mee op te staan. Voordeel van zo vroeg te vertrekken zijn de kalme wegen al duurt dat niet al te lang. We rijden richting Noord-Frankrijk met een bak vol kunstmest en het is me wat, zo’n gevaarte over de weg voortbewegen. Karolien vertelt waarom zij voor dit bijzondere leven koos. Karolien :” Al van kindsbeen af wilde ik dit leven leiden. Op mijn vijftiende koos ik voor het beroepsonderwijs, opleiding vrachtwagenchauffeur. Als één van de enige meisjes leerde ik al snel mijn plan trekken en met hoge dosissen testosteron omgaan. Ik behaalde mijn diploma voor mijn achttien, wat betekende dat ik met de truck kon rijden voor ik met de auto de baan op mocht. Ik koos meteen voor dit specifieke ritme; van maandag tot vrijdag onderweg en in de weekenden thuis met zoonlief.” Toch een uitdaging lijkt me, single mom zijn én dit leven in een tientonner. Karolien :” Het is inderdaad soms moeilijk maar mijn moeder woont bij me in en zorgt door de week voor mijn zoontje. Ik heb een zwervershart en dit leven komt dan het dichtst in de buurt.”

eten en koken in de vrachtwagen

Met een klein hongertje stoppen we uren later op een drukke parking naast de snelweg. Karolien haalt een gasvuurtje boven en kookt in haar cabine het meest overheerlijke ontbijt bij elkaar. Havermoutpap met verse vijgen en gebrande noten. Haar kleine frigootje wordt optimaal benut, haar manier van foodprepping maakt dat ze op haar dashboard bijna alles kan klaarmaken! Met nog een verse koffie in een prachtig kopje na is dit een hartverwarmende start van de dag. 

kopje koffie in de vrachtwagen

Enige nadeel is dat na er na elke maaltijd afgewassen moet worden. Maar ook daar is ze op voorzien, midden op de parking wordt water bovengehaald, een teiltje dient als wasbak en hupsakee, klaar is kees.

de afwas doen

De mooie landschappen wisselen elkaar af, het verkeer is rustig hier in de streek. Als we bij de klant aankomen verbaas ik me pas echt over haar rijkunsten. Het is vervaarlijk manoeuvreren tussen de silo’s, de kunstmest moet in een loods gelost worden tussen krappe muren. Piece of cake, zo lijkt het wel. Ze lost haar lading, kuist de oplegger helemaal uit, regelt het papierwerk in feilloos Frans en hup, weg zijn we. 

Karolien in haar vrachtwagen

Er liggen wat kilometers verderop massa’s appelen op ons te wachten, die naar Trudo in Limburg vervoerd moeten worden. Dat wordt onze volgende stop. Maar dat de truckers van vandaag streng gecontroleerd worden op rij- en rusttijden merk ik tijdens de rit naar de fruitboer. Ze mag maximum 4,5u aan één stuk rijden en moet dan verplicht 45 minuten rusten. Dan volgt nog een blok van 4,5u waarna weer gerust moet worden. We moeten hier en daar omrijden wegens wegenwerken en de rit duurt langer dan voorzien. Als we niet tijdig bij de boer geraken moeten we onderweg stoppen en pauzeren, zonder pardon. Het lijkt me soms lastig om rekening mee te moeten houden al is het systeem niet zomaar ontstaan natuurlijk. Karolien :” Ik ben er eigenijk constant mee bezig en meestal lukt het me om mijn bestemmingen en gewenste nachtstops te bereiken. Maar als je op vrijdagavond in een zware file terechtkomt en je tien kilometer voor je thuis bent moèt stoppen en je nachtrust moet nemen, ja dan baal je wel! Daarom rijden we constant zo efficiënt mogelijk van stop naar stop.” De volgende keer dat ik weer eens zucht als een vrachtwagen net iets te traag een collega voorbijsteekt weet ik dat vijf minuten tijd in de wereld van rij- en rusttijden een wereld van verschil kunnen maken. 

appelen laden

25 ton appelen inladen, dat duurt wel even. Het geeft ons de tijd om de benen te strekken en een appel recht van de boom te plukken. Het is een fascinerend schouwspel om te zien hoe de oplegger gevuld wordt met blozende appeltjes. De omgeving is schitterend, de boomgaard eindeloos groot. 

We moeten vervolgens pauzeren en we mogen van de boer lunchen op zijn erf. Na het heerlijke ontbijt ben ik benieuwd wat Karolien vanmiddag uit haar potje tevoorschijn zal toveren. Verse rode bietensoep wordt opgewarmd en met veel smaak naar binnen gelepeld. Het zelfgebakken courgettebrood was een experiment maar smaakt voortreffelijk! 

lunch in de vrachtwagen

Na de obligate afwas stappen we terug de cabine in, al klinkt dat gezwinder dan het eruit ziet. Ik schrik er iedere keer weer van hoe hoog dat ding is, elegant in- en uitstappen lijkt maar niet te lukken met een camera rond mijn nek maar niemand die er om maalt.

mooie vergezichten Frankrijk

We rijden terug richting Limburg voorbij glooiende landschappen en meren. Ik zie Karolien af en toe inschatten of ze haar gevaarte even langs de weg kan parkeren, ze heeft zin om een frisse duik te nemen in nog frisser water. Dat blijkt namelijk één van haar favoriete hobby’s, zich onderdompelen in -liefst- ijskoud water! Ze volgde er een cursus voor en duikt sindsdien in wateren waar ik nog niet in wil pootjebaden. Ieder zijn hobby denk ik in stilte maar ben stiekem wel jaloers op zoveel lef. Helaas vinden we geen geschikte waterpartij en rijden we door.

Karolien op wandel

Karolien is een vat vol tegenstellingen…dagelijks oefent ze een heel mannelijk beroep uit, ze is vegetariër, doet yoga waar ze kan…ze is heel spiritueel en tegelijkertijd ‘down to earth’. Die combo levert pittige gesprekken op en soms vind ik het moeilijk om al die tegenstellingen in haar persoontje te vatten. Terwijl we kilometers vreten gaan de babbels soms iets teveel over bovenzinnelijke zaken waar deze nuchtere madam moeilijk aansluiting bij vindt. We discussiëren wat af en zijn het erover eens dat we het oneens mogen zijn. Ik bewonder haar persoonlijke zoektocht naar zielengeluk maar dat die queeste langs zweverige opleidingen en verregaande vastenkuren gaat is gewoon niet mijn dada. Al leer ik er wel uit dat het haar heel veel brengt en dat mijn oogkleppen misschien te eng staan afgesteld. Je blik verruimen zorgt er soms voor dat je op verrassingen getrakteerd wordt en dat uit zich nog maar eens als ze haar app consulteert om op zoek te gaan naar een slaapplek. Geen drukke parking voor haar, ze zoekt de rustige pareltjes op. Ze wil de natuur in als ze een ganse dag achter het stuur heeft gezeten. We vinden een fijne plek tussen de bomen en parkeren. Er staan nog een paar vrachtwagens te pauzeren en ik vraag haar of ze nooit schrik heeft, zo heel alleen in haar truck? Karolien :” Al was ik in de beginjaren echt heel naïef, die onbevangenheid heeft me toch vaker geholpen dan tegengewerkt. Je ziet het gevaar dan soms gewoonweg niet. Maar ik ben me altijd bewust van mijn alleen-zijn, ik zoek het risico nooit op.” Ik zie wat ze bedoelt als een truck ons passeert om ook een plekje te zoeken. Ze doet meteen de gordijnen dicht die de volledige cabine van de buitenwereld afschermen, zo ziet niemand dat ze effectief alleen -of in dit geval wij met z’n tweetjes- reist. 

Karolien rust uit

We hebben nog een uurtje licht en trekken vlakbij de velden in, via een weggetje dat ze gezien heeft tijdens het passeren. Het is volop genieten van de laatste zon op ons gezicht na een dag rijden. Ik snap wat ze bedoelt met een ‘natuurbad’ om balans in haar dag te brengen. Anders hou je zo’n leven op de baan niet lang vol lijkt me. Met collega’s een resto-routier induiken en daar op de parking overnachten is de makkelijkste keuze maar ook de meest ongezonde en niet haalbaar voor een gezond leven ‘on the road’. 

diner in de vrachtwagen

Als ze kan doet ze yoga, naast haar Benzke of boven op haar dak waar niemand haar kan zien. Na een deugddoend uurtje Natuur wandelen we terug richting truck, het avondmaal roept. Glazen bokalen worden bovengehaald en op haar 2 vierkante meter en één gaspitje kookt ze een driegangen-menu vol smaak. Ze kookt altijd gezond en vers voor zichzelf, gebruikt mooie borden en dresseert ze met stijl. Met de gordijnen dicht en wat kaarsjes op het dashboard is het keigezellig en we eten tot we niet meer kunnen. Een klein bezwaar tegen slapen op een rustige, afgelegen parking is dat er geen wasfaciliteiten zijn. Tanden poetsen en je gezicht verfrissen met flessenwater, dat is echt prima te doen. Een kleine behoefte ook maar een grote boodschap afleveren met een truck voor én achter je is een fikse uitdaging. Maar als het moet, moet het…én lukt het.

Na weer een korte maar zalig rustige nacht verfrissen we ons buiten met flessenwater. Terwijl ik de slaap maar niet uit mijn ogen krijg, start Karolien haar gevaarte weer, en hop we zijn weer vertrokken voor een partijtje kilometer-vreten. Hoe dichter we de grens van België naderen, hoe drukker het verkeer wordt. Het duurt niet lang of we staan aan te schuiven in de file.

appelen lossen bij Trudo

Bij Trudo worden de appelen gelost en wil ze me ter afscheid nog een vers sapje maken. Ook dat gebeurt inventief met een soort van transformator waardoor de slow juicer gewoon werkt in de cabine! Appelen-, peren- en komkommersap, het vormt een waarlijk einde van onze verwonderlijke roadtrip.

smoothie maken in de vrachtwagen

Ze dropt me op de parking van Meers Transport waar we samen nog de afwas doen. Zij vertrekt meteen weer naar een volgende klant om goederen op te pikken en ver weg te gaan leveren.

Als ik in mijn Fiatje naar huis rij mijmer ik wat na over de afgelopen dagen…ongelooflijk straf hoe deze vrouw zich manifesteert in de stereotiepe mannenwereld van trucks en PK’s. Ze beweegt zich er vlot door, laveert er elegant tussen. Ze heeft duidelijk haar plek gevonden, op een heel authentiek vrouwelijke manier zonder te vechten tegen de clichés. Ze doet een frisse wind waaien in een wereld vol mannen en doet lekker eigenwijs haar ding. Met z’n tweetjes een paar dagen doorbrengen op zo’n kleine ruimte, het vergde wat van me. Je leeft op elkaars lip, heel intiem en dicht bij elkaar. Het creëert een soort van bubbel, zo hoog in de cabine boven alle verkeer uit. Tegen max. 90 km/u vertragen je gedachten en je hartslag bijna automatisch en voer je gesprekken die je anders wellicht niet voert. 

Mijn paar dagen onderweg waren compleet anders dan ik me had voorgesteld, maar ik ben wat blij dat ik even in Karolien’s wereld mocht vertoeven. Een wereld boordevol vrouwelijkheid, zonder taboes, vol levenslust en keihard werken! 

 

Wil je ook eens meerijden? Dat kan tijdens een ‘On the road woman’s retreat’.

Meer info vind je op Karolien’s blog Roads & Roses

Marrakech

KEUZESTRESS // Keuze te over in deze chaotische stad. Al is het niet eenvoudig kiezen. Ruwweg vallen de restaurants en eethuisjes onder te verdelen in streetfood, authentieke eethuisjes en moderne (lees Europese) restaurants. De laatste categorie is bijzonder populair onder de toeristen en dat is niet vreemd. Ze liggen op toffe plekken en fotogenieke pleinen, zien er proper uit, hebben een herkenbare kaart en zijn geweldig ingericht. En soms is het fijn om even aan de hectiek van de medina te ontsnappen, je in een lustige tuin neer te ploffen en iets binnen te spelen waar je niet al teveel moet bij nadenken. Bij de authentieke eethuizen is dat een iets grotere uitdaging. Wij Belgen lusten bij warm weer al wel eens een frisse pint of een fruitig glaasje rosé. Aangezien Marokko een moslimland is, is alcohol hier een beetje een issue. Slechts een handvol zaken in de medina hebben een alcoholvergunning. Wees dus niet verbaasd als je op de menukaart enkel frisdranken, thee en koffie aantreft.

Place des épices, Nomad restaurant

Place des épices, Nomad restaurant

WESTERSE SFEREN // Eén van mijn favoriete pleintjes pal in het midden van de souks is Place des épices, oftewel de kruidenmarkt. Dé plek om exotische kruiden in te slaan, de geuren waaien je tegemoet. Ga zeker voor een goede Ras el hanout, dé smaakmaker in de Marokkaanse keuken. Ruik gerust in de verschillende winkeltjes aan de potten, elke zaak heeft zijn eigen unieke mengeling. De letterlijke vertaling van Ras el hanout is trouwens ‘het beste van de winkel’. 

Aan dit geurige pleintje zitten twee hele fijne zaken die quasi de hele dag afgeladen vol zitten. Café des épices met zijn mooie donkerrode gevel heeft een prettig terras op het gelijkvloers, je zit hier bijna op de markt tussen de marktkramers. De twee volgende verdiepingen zijn ideaal voor als het weer wat tegenzit maar het spectaculairste eet je boven op het dakterras na een pittig klimmetje via de steile trap. En dat is in de meeste gevallen zo…de dakterrassen zijn meestal de eyecatcher van de zaak. In de rode stad is er bijna geen hoogbouw en heb je rondomrond een uniek zicht. Vaak hebben onooglijke cafeetjes hele toffe terrassen…omhoogkijken is dus de boodschap!

Café des épices, Nomad, La Famille, Le jardin.

Café des épices, Nomad, La Famille, Le jardin.

Een lekker frisse lunch is in het Café des épices de overheerlijke gevulde boterham. Keuze genoeg en als de zon te hoog aan de hemel staat zet je één van de strooien hoeden op die klaarliggen voor de toeristen met een bleek vel. Heel instagram-waardig.

Vanaf het terras zie je aan de overkant het aantrekkelijke Nomad liggen, in beige tinten. Beneden zit een fraaie winkel met strak aardewerk, voor het appetijtelijke eten en dito service moet je, je raadt het al, naar boven. Hier is het vooral ’s avonds heerlijk vertoeven in een feeëriek verlicht decor. Ik at er een voortreffelijke Marokkaanse gazpacho met watermeloen en een rijk gevulde salade met venkel, bloemkool, granaatappel en een kruidige dressing. De kaart is eerder Europees maar met voldoende kruidige invloeden.

Le jardin heeft zijn naam niet gestolen en is een beetje een uitzondering op de dakterrassen-regel. Hier is de tuin een echt lusthof, met weelderige planten en bomen in 50 tinten groen. De tafeltjes staan fijn opgesteld tussen het wulpse groen, de bediening is supervriendelijk. Extra leuk is dat rond de binnentuin ontwerpers van diverse pluimage huizen in pop ups, zeker een bezoekje brengen. De desserts zijn om duimen en vingers bij af te likken als is de hele kaart aantrekkelijk te noemen.

El Fenn, La Terrasse des épices, Le Salama, El Fenn

El Fenn, La Terrasse des épices, Le Salama, El Fenn

La famille is relatief nieuw en ligt een stuk zuidelijker, richting Joodse wijk. Goed verborgen in een druk winkelstraatje, moet ik drie keer vragen waar La famille verstopt zit. Het opent vanaf 12u zijn kleine zwarte deur en enkel als het open is zie de achterliggende oase in de zon schitteren. Volledig in het wit met een schattig winkeltje van de eigenares die ook juwelen fabriceert. Je drinkt hier de gezondste shakes en homemade icetea’s en ook de salades zijn om over naar huis te schrijven, zo lekker en apart. Maar de cakes en taarten zijn hier het populairste gerecht. Aanrader!

La terrasse des épices ligt niet -zoals de naam doet vermoeden- aan de kruidenmarkt maar een stukje noordelijker. Hier enkel een dakterras in zwarte tinten dat ’s avonds een extra sfeertoets aan de zaak geeft. Gezellige verlichting doet de rest. Fijne inhammen om wat meer privé te lunchen of te dineren, fijne bediening en een eerder klassieke kaart…van pasta’s tot salades. Hier bestel je zonder blozen een goed glas wijn of een frisse pint, met of zonder strooien hoed.

Nog een plek waar de vraag naar alcohol niet op wenkbrauw-gefrons wordt onthaald is El Fenn, een hotel/restaurant van het sjiekere slag. De zus van Richard Branson zwaait hier de plak. Met zijn indrukwekkend kleurrijke inkom, verschillende binnentuinen, elegante conceptstore en een veelvoud aan dakterrassen is dit een pareltje. De prijzen zijn navenant maar het is wel eens leuk om iets te drinken tussen the high society. Een luxueuze plek waar alles klopt tot in de kleinste details. Gewoon een glas rosé bestellen en je even in la la land wanen.

Wil je graag goed aperitieven op een plek met een fijn zicht waar het altijd happy hour is? Dan slecht één adres, Le Salama vlakbij het bruisende Djemaa el Fna plein. Helemaal bovenaan is een overdekt terras waar de temperatuur perfect wordt geregeld en je steeds twee drankjes krijgt als je er eentje bestelt. De hele avond lang! Vlotte bediening, mensen uit alle windstreken, een prachtig zicht. Als je tegen valavond gaat, kleurt alles hier Marrakech roze en smaakt die cocktail eens zo goed. Ideale startplek voor een avond op het plein.

blogmkech15.jpg

De ORIGINELE KEUKEN // Om écht authentiek Marokkaans te eten, moet je als doorsnee toerist het kaf van het koren kunnen scheiden. En dat is niet altijd evident. Ik laat me mee op sleeptouw nemen door Carlo Simons, een culinaire Belg die hier nu twee jaar woont en werkt. Hij spreekt al een flink mondje Arabisch en met hem door de souks wandelen is een belevenis. Overal wordt hij aangehouden, bekenden spreken hem aan, er wordt op schouders geklopt. Maar waar zet je je neer voor een goede maaltijd? Een gouden tip; als het gegrild, door en door verwarmd werd, of gefrituurd dan is het doorgaans veilig om te eten. Ga vervolgens af op de hoeveelheid volk, zit het eethuisje vol of staan er rijen aan te schuiven aan het eetstalletje? Dan is er gewoonlijk veel afzet en blijven dingen niet te lang liggen in hoge temperaturen. 

streetfood

streetfood

Carlo neemt me mee naar de wijk Riad Laarous, het stuk van de stad waar hij ook woont en zijn dagelijkse inkopen doet bij de vele straatverkopers.

TANGIA // We houden halt bij een onooglijk klein eethuisje waar het zo mogelijk nog een paar graden warmer is dan buiten! De broers van Ma Moul tangia (de man van de tangia) hebben de taken goed verdeeld, de meest forse staat achter de potten. Die met de liefste glimlach bedient. Ik ben de enige vrouw en het is een komen en gaan van mannen met terracotta potjes onder de arm. 

Ma Moul Tangia

Ma Moul Tangia

Carlo geeft tekst en uitleg :”Een tangia is een typisch gerecht van Marrakech. Het is slow cooking avant la lettre. Mannen die alleen zijn of niet kunnen koken, of ’s middags iets willen eten terwijl ze aan het werk zijn in de souks, nemen hun tangia mee van huis. Ze gaan naar de slager en laten het potje vullen met een kippenbil, voegen er aan een groentekraam wat look en gekonfijte citroen aan toe, gaan om wat zure boter (smen) bij de melkboer en geven het af bij Ma Moul tangia. Een paar uur later kunnen ze hun potje komen halen, langzaam gegaard op de assen van de locale hammam. Wij krijgen ter plekke een potje uitgestort op ons bord en mogen dat samen met een schoteltje bonen verorberen met de rechterhand. Bestek, dat is hier echt overbodige luxe. Het is een belevenis om hier te zitten, tussen kerels van alle leeftijden, met zicht op de niet aflatende stroom mannen-met-potten. Het moet gezegd, het smaakte voortreffelijk! Sappige kip die van het bot valt met een smakelijke saus. En met je vingers eten doet mijn innerlijke kind herleven, alleen lijk ik meer te smossen dan normaal. Met een spuitwater erbij en brood om de saus op te deppen, komt de rekening op 12€, voor ons twee welteverstaan. Authentieker dan dit vind je niet! Vraag in de wijk naar Ma Moul Tangia en ze sturen je zeker de juiste kant uit.

Couscous bij Naima.

Couscous bij Naima.

COUSCOUS // Mijn zoektocht naar de beste couscous begint én eindigt bij Naima, vlakbij de groenten- en fruitmarkt. Op de avond dat ik er binnenwandel, ontvangt Soumia me. Een mooie Marokkaanse met een warme lach. Ze stelt de tante van haar man voor die hier de beste en meest traditionele couscous uit haar potten tevoorschijn tovert. De zaak is niet groot, de keuken in verhouding echt piepklein. Ze serveren één menu, vandaag staat couscous met kip op het menu met vooraf een lauwe salade van pepers, paprika en olijfolie. Een delicieuze start. De indrukwekkende portie couscous met veel groenten en heerlijke kruidige kip smaakt als nooit tevoren, deze schuchtere dame kan koken met de hoofdletter K. Goed op smaak, licht pikant maar nooit té, zoet en zout in perfecte balans. Het is voorwaar de beste couscous die ik ooit at! Het dessert is eenvoudig, dun gesneden plakjes appelsien met een snuifje kaneel. Samen met een glaasje muntthee sluit dit een perfecte maaltijd prima af. 

Place Djemaa El Fna

Place Djemaa El Fna

DJEMAA EL FNA // Als je in Marrakech bent, moet je tenminste één avond spenderen op het wervelende plein Djemaa el Fna. Je ziet slangenbezweerders, derwish dansers, mannen met aapjes, vrouwen die henna tattoos zetten, kraampjes vol fruit en -sappen maar het indrukwekkendst zijn de openlucht restaurants. Iedereen wil dat je bij hen komt zitten en eten, je hoofd gaat tollen bij zoveel aandacht en geroep. Gewoon vriendelijk negeren en zeggen dat je al gegeten hebt, is een goede tip. Laat je niet van de wijs brengen, loop de hele markt af en kijk je ogen uit vooraleer je neer te zetten voor een bord Marokkaanse streetfood. Alles van het rund, schaap of geit wordt gebruikt en gegeten, niet schrikken als je een paar koppen ziet passeren. De rook snijdt je soms de adem af en het felle TL-licht is niet al te gezellig maar wat een belevenis! Kies een eettentje uit waar het gezellig druk is en je nog net kan aanschuiven aan één van de lange tafels. Laat je vertellen wat ze allemaal serveren, bestel alvast een muntthee, leun lichtjes naar achteren en laat de hele atmosfeer op je inwerken. Ik verzeker je, het is een unieke ervaring én lekker bovendien.

Djemaa El Fna

Djemaa El Fna

ETEN BUITEN DE MEDINA 

Grand café de la poste in Gueliz, ideaal voor ontbijt en lunch.

Al Fassia Gueliz en Al Fassia Aguedal, twee restaurants volledig gerund door vrouwen. Al Fassia Aguedal ligt onder Marrakech bij Jardin de l’Agdal. Toeristisch maar een authentieke kaart en goede wijnen.

Chez Lamine in Gueliz serveert tangia en méchoui, een volledig schaap aan het spit. Hier eet je tussen de locals.

REISINFO

*De ideale reistijd is van oktober tot mei. Hou er wel rekening mee dat tijdens de winter de nachten erg koud kunnen zijn dankzij de ligging vlakbij het Hoge Atlasgebergte.

*Er zijn ontelbare riads in Marrakech, in alle prijsklassen. Een aanrader met een geweldige prijs/kwaliteit verhouding is Riad Monika. Authentiek ingerichte kamers, goed ontbijt, heerlijk dakterras. Vanaf 78€ voor een tweepersoons kamer.

Wil je liever slapen in een strak interieur en tussen Belgische ontwerpen? Dan is Dar Kawa jouw dada. Eigenares Valerie Barkowski is Belgische maar woont en werkt al jaren in Marrakech. De riad is smaakvol ingericht met ontwerpen van haar eigen lijn V.Barkowski, de kamers zijn om door een ringetje te halen en het ontbijt is fenomenaal. Heel vriendelijk personeel. Vanaf 100€ voor een tweepersoons kamer.

*Je vliegt op ongeveer 3,5u naar Marrakech. Dat kan vanuit Brussel, Charleroi of Eindhoven.

*Een geldig paspoort is verreist, een idkaart volstaat niet!

*In de souks kan je meestal enkel cash betalen, de lokale munt is Dirham. Geld afhalen kan op verschillende plaatsen in de medina. In de moderne restaurants kan je overal met de kaart betalen. Vergeet bij je bank zeker niet je kaart te laten openstellen voor Marokko voor de duur van je verblijf!

Bregenzerwald

Het giet wanneer we aankomen in Hittisau. Welkom in het groenste stukje Oostenrijk! We schuilen in restaurant Ernele, en dat is bepaald geen straf. Als introductie voor de streek kan dit restaurant tellen. Hier komt alles samen. Een modern, houten gebouw dat grenst aan één van de oudste hotels uit de regio, een keuken op basis van lokale ingrediënten en oude tech- nieken en een strakke bediening in traditi- onele klederdracht. We lunchen voortreffelijk met een uitmuntend glas Oostenrijkse rode wijn. Dit bergvolk is terecht trots op wat hun land voortbrengt.

blog4.jpg

Ode aan de vrouw // In het kleine Hittisau haal je schaamteloos je feministische kantje boven in het Women’s Museum. Het is het enige vrouwenmuseum ter wereld in een landelijke omgeving. Er zijn nog andere vrouwenmusea – zo’n vijftigtal – maar die liggen steevast in stedelijke contreien. Het opvallende gebouw heeft een dubbele, verrassende functie. Het herbergt naast het vrouwenmuseum namelijk ook een waar mannenbastion, de lokale brandweertroepen.

Waar het gebouw modern en strak is aan de buitenkant, vind je binnen warme en persoonlijke verhalen van vrouwen uit de hele wereld. Een museum op mensenmaat met een groot hart. Enkel de directrice is een vast personeelslid, verder werken er tal van vrouwelijke vrijwilligers van achttien tot tachtig mee aan twee exposities per jaar. Die leggen steeds de nadruk op de rol van de vrouw in de geschiedenis, kunst, archi- tectuur enzovoort.

blog3.jpg


De bus nemen was nog nooit zo leuk // Het busvervoer is in deze streek van groot belang en dan ook zeer goed georganiseerd. Het is voor velen de ideale of enige manier om zich te verplaatsen. Er werd samen met de inwoners van het dorpje Krumbach beslist om hier zeven sterke staaltjes bouwkunde neer te poten, zeven bushaltes ontworpen door internationale architecten. Dietmar Steiner, directeur van het Architekturzentrum Wien leidde het hele project ‘BUS:STOP’ en liet de ontwerpen door lokale vaklui uitvoeren. Het design moest voldoen aan twee vereisten; je moest er kunnen schuilen voor de regen en de buschauffeur diende van ver te kunnen zien dat er iemand stond te wachten. Daaraan voldoen ze allemaal, behalve de Japanse inzending. Maar die is zo eigenwijs en heerlijk tegendraads dat ze de selectie toch haalde. Ook al werd de schuilfactor volledig over het hoofd gezien. Het werd dan maar de bushalte waar het minst aantal mensen opstappen. Ook België is stijlvol vertegenwoordigd door bouwheren De Vylder, Vinck, Taillieu met een bushalte die een gestileerde, besneeuwde berg symboliseert. Eén van mijn favorieten, samen met de houten ‘Camera Obscura’ van Chinezen Wan Shu en Lu Wenyu, waarbij de focus ligt op het doorzicht naar het achterliggende landschap. Hier de bus nemen, doet een mens glimlachen, zoveel is zeker!

blog7.jpg

Architecturale boerenkerken // Een typisch verschijnsel rond Krumbach zijn venen, of Moore in het Duits, een compleet onafhankelijk ecosysteem met unieke kruiden, bessen en bomen. Het vereist soms een geoefend oog om ze op te merken, maar een uitgestippelde wandeling laat je kennismaken met dit fenomeen, en dat ter- wijl je uitrust in architecturale pareltjes. Vanuit het Moorraum van bouwheer Ber- nardo Bader, kijk je uit op een 17.000 jaar oude biotoop, genaamd Salgenreute. Die- zelfde Bader bouwde vlakbij eveneens een prachtig, houten kerkje. Je ziet ze wel vaker opduiken in de weilanden tussen boerde- rijen. Katrin van de toeristische dienst legt uit: “het bouwen van zo’n kerkje of kapel gebeurt altijd op vraag van de boeren uit de buurt. Ze worden intensief gebruikt, zeker in hoger gelegen gebieden waar de boeren soms maanden verblijven met hun koei- en. Zo moeten ze niet altijd naar een kerk in het dal om hun geloof te belijden.” On- geloo ijk is dat het altijd straffe bouwsels zijn, ontworpen door lokale architecten en steevast met materialen uit de streek. Zie je een kapel verschijnen op je weg door het Bregenzerwald, stop dan zeker en neem binnen een kijkje. Het zijn uitgepuurde oases van rust!

blog12.jpg

Voor en na de aardverschuiving // Leven in een bergachtige streek is extremer dan in het platte Vlaanderen, maar dat de bergen hier soms een eigen leven leiden, klinkt me toch bizar in de oren. Op stap met Conny val ik van de ene verbazing in de andere. We volgen de Georunde Rindberg, een wandeling van een uur. “Door een zeldzame combinatie van dikke pakken sneeuw in de winter, hevige regenval in het voorjaar en een bijzondere geologische samenstelling van de bodem is in 1999 een volledige bergwand beginnen schuiven. Zo’n twee vierkante kilometer ging gedurende 150 dagen op wandel. Weiden, wegen, bossen en zeventien gebouwen stonden na die tijd een pak lager op de berg. Een hele gemeenschap verdween bijna letterlijk van de kaart, een ware catastrofe voor de streek en zijn bewoners”, aldus Conny.

Ik kan me er weinig bij voorstellen tot we bij de eerste stop aankomen, Felbers schiefes Haus. De naam zegt het zelf, een scheef huis! En dat mag je letterlijk nemen. Aan de buitenkant valt het huis logischerwijs niet meer te redden, maar binnen word je echt zeeziek. Niks staat nog recht. Een vreemde gewaarwording!

Na een steile klim komen we aan bij een boerderij. Ik kan me niet inbeelden dat deze voor de aardverschuiving ergens anders stond, maar dankzij een creatieve, architecturale ingreep zie ik het toch glashelder voor me. Op de plaats waar ze oorspronkelijk stond, werd een eenvoudig houten skelet gebouwd. En de boerderij zelf? Die tref je tientallen meters lager. Ik staar er met open mond naar. Kan een huis zo ver schuiven zonder volledig in te storten?

blog2.jpg

Acht designer landmarks leren ons alles over de grondverschuiving. Geniaal zijn de bouwsels in hout en beton die in één oogopslag duidelijk maken hoe verwoestend en nefast dit natuurfenomeen geweest moet zijn. Bij het kerkje spot je met een speciale verrekijker de voormalige locatie en de plek waar het na 150 dagen eindigde. Alsof God ermee gemoeid was, bleven de originele glas-in-loodramen onbeschadigd. Bij de heropbouw van de kerk werd alles zo geconstrueerd dat als de geschiedenis zich zou herhalen, de kerk in 48 uur tijd volledig afgebroken en in veiligheid gebracht kan worden.

We drinken nog een koffie in Gasthaus Alpenrose, onze laatste stop. De gastvrouw, een dame op leeftijd, herinnert zich de ramp nog goed en is blij dat haar woning/gastenverblijf van de sloop gered kon worden. Met veel bravoure demonstreert ze dat rechte lijnen ook hier relatief zijn. Ze legt een flesje Almdudler op de vloer. Drie seconden later ligt het aan de andere kant van de kamer. Fascinerend...

Design versus traditie // In Andelsbuch valt het grote, strakke, zwarte gebouw van Werkraum meteen op. Ze noemen zich de sterkhouder van lokaal vakmanschap, maar dan in een hypermodern jasje. Aan de ene kant kun je wisselende tentoonstellingen bezoeken, de andere zijde fungeert als restaurant en museumwinkel. In zo’n strakke omgeving zou je misschien enkel designerfreaks en museumliefhebbers verwachten, maar ook hier pakken ze het weer ongewoon aan. Tijdens de lunch zit ik aan een ellenlange ta- fel met kunststudenten en werkmannen in vuile werkkledij. Een boeiende mix, en dat is exact waar Werkraum voor wil staan; laagdrempelig en toegankelijk voor iedereen uit de streek en ver daarbuiten.

blog9.jpg

Maar er is meer, veel meer. Werkraum werd in 2013 opgericht om vaklieden uit de streek samen te brengen in één orgaan. De crisis had ook hier toegeslagen en niemand wilde nog de alpiene stijl, denk houten stoelen met een hartje in. Zij die een atelier hebben in het Bregenzerwald mochten hun kandidatuur indienen om hier vertegenwoordigd te worden. Er zijn nu negentig leden, gaande van schrijnwerkers, mensen uit de bouwsector, ontwerpers van kleding, schoenen, enzovoort. Samen staan ze sterker en tillen ze elkaar naar een hoger niveau.

blog8.jpg

Elke drie jaar organiseert Werkraum een designwedstrijd die internationale ontwerpers aantrekt en zo het oubollige imago van Oostenrijk probeert af te schudden. Maar ook door de langetermijnvisie is Werkraum van groot belang voor de regio. Twee jaar geleden werd in Bezau een nieuwe school opgericht, met Werkraum als grootste bezieler. In de ambachtsschool krijgen tieners gedurende een vijfjarig programma een opleiding ondernemerschap én een doorgedreven opleiding in een vakgebied naar keuze. Hun stages volgen ze bij leden van Werkraum. De bedoeling is dat ze er nadien ook effectief aan de slag gaan of zelf een atelier oprichten. De school is gestart met dertig leerlingen, maar wil graag uitbreiden naar honderdvijftig stu- denten. Kwestie van de opvolging te verzekeren en eeuwenoude ambachten niet verloren te laten gaan. En daar zijn ze terecht trots op!

blog14.jpg

Sensationeel // Vanuit de vallei leiden verschillende kabelbanen naar hoger gelegen gebieden. Die van Bezau brengt me snel en ef ciënt naar de top, waar het Panorama Trail wacht. Een fikse wandeling met vergezichten waarin geregeld een paraglider voorbij zweeft. Onderweg kom ik een allerschattigst houten kerkje tegen, strak en sober. Binnen- en buitenkant zijn tot in detail afgewerkt. Het gastenboek getuigt van vele internationale bezoekers. Al heb ik geen godshuis nodig om in hogere sferen te raken, dat doen het indrukwekkende panorama en de heerlijk schone lucht wel.

blog13.jpg

Op mijn laatste ochtend neem ik de Mellaubahn tot boven de wolken, waar Alphof Rossstelle een oerdegelijk en traditioneel ontbijt serveert. Je treft hier vooral stoere wandelaars, die het nog hogerop gaan zoeken en na dat stevige ontbijt ook nog wat schnaps achterover kappen. Het panoramische uitzicht vanaf hier is sensa- tioneel. En eigenlijk vat dat woord heel het Bregenzerwald samen. Het was een ware sensatie om hier te eten, te drinken, rond te rijden en te smullen van architectuur, geschiedenis, design en vakmanschap.

Met oprechte dank aan VAB magazine, Visit Austria, Visit Bregenzerwald, Conny en Katrin.

Sydney

Je reist natuurlijk niet voor een citytrip naar Sydney, dit is het eerste deel van een uitgebreider reisverslag. Sydney heeft echter zoveel te bieden dat ik er een aparte blogpost aan wil wijden.

Opera house Sydney

Als echte city slickers (we wonen in het centrum van Antwerpen) zoeken we op onze reizen gewoonlijk geen grote steden op. Ruige natuur en frisse lucht, daar zijn we naar op zoek. Maar Sydney links laten liggen, dat was geen optie! We schonken onszelf twee dagen om de stad te leren kennen. Veel te kort maar het bleek de gulden middenweg tussen stadsverkenning en de goesting om de wilde natuur in te trekken.

Een wereldstad van formaat, hippe wijken, veel groen, een drukke haven vol ferries, surfstranden en natuurlijk de iconische Harbour Bridge en haar fiere buur The Opera House. Echte landmarks die je een beetje naar adem doen happen als je ze zomaar kan aanraken. “Zijn we hier nu echt?”, zoiets.

The Harbour Bridge Sydney
stadszicht Sydney

We besluiten om de Harbour Bridge te voet over te steken, vlak naast het razende ochtendverkeer. Aan de andere kant wacht een residentieel Sydney met rustige straatjes en fijne huizen die uitkijken op de iconische bouwsels. Als we verder lopen, komen we uit bij een mooie jachthaven. De oceaan lonkt hier altijd, winter of zomer en veel mensen hebben een boot, zo zal later nog vaak blijken. Australiërs hebben een hoge levensstandaard, zoveel is zeker.

jachthaven Sydney

Met de ferry toeren is zoals bij ons de bus nemen, alle delen van Sydney zijn verbonden via het uitgebreide ferry-netwerk. Een fijne manier van reizen, in openlucht met de zon als aangenaam gezelschap. Dé ideale manier om alle kanten van de stad te ontdekken : downtown, residentiële buurten én de stranden natuurlijk.

Harbour Bridge Sydney

Een jetlag-hongertje dringt zich op en we besluiten om te gaan lunchen op Manly Beach, één van de populairste stranden. We passeren onderweg Sydney Zoo en zijn toch makkelijk een half uur aan het varen. Het zegt iets over de uitgestrektheid van de wereldstad. De zon doet flink haar best, al is het hartje winter hier in Australië. De frisse temperaturen houden echte surfdudes niet uit het water, zoveel is duidelijk. Overal zie je ze het water inlopen, stevige wetsuit aan maar wel op blote voeten. Ik schat dat het water niet warmer is dan een graad of 15, wij gaan zelfs niet pootje baden.

Manly beach Sydney

Manly Beach is eerder een woonbuurt en het lijkt het hier aangenaam leven met de big city in je achtertuin. Na de lunch nemen we de ferry terug, droppen onze bagage in onze airbnb in de wijk Potts Point en wandelen terug richting Opera House, dwars door The Botanical Gardens. Indrukwekkend stukje groen midden in de stad, de kaketoes vliegen je net niet om de oren!

Botanical gardens Sydney

Tegen valavond lijkt iedereen samen te komen rondom het schitterende operagebouw. Dat er van dichtbij anders uitziet, met fijne tegeltjes op de gevel. Camera’s worden bovengehaald, selfie-sticks zijn hier nog niet uit de mode en iedereen staart gefascineerd naar de gewaagde architectuur. Je vertoeft hier tussen massa’s toeristen maar ook locals lijken het fenomenale zicht nooit beu te geraken. De horeca draait er op volle toeren al moet je uitkijken dat de meeuwen je eten niet wegkapen van je bord!

Opera house Sydney

De vermoeidheid slaat ongenadig toe, we krijgen nog net een pizza op en vergapen ons aan The Harbour Bridge die je niet alleen op het niveau van de auto’s kan oversteken maar ook over de gigantische boog, mét gids welteverstaan! Met onze jetlag lijkt dat echt geen goed idee. We hebben nog veel Sydney te ontdekken maar dat is voor morgen, nu is slaap de enige optie!

Harbour bridge sydney

Een nieuwe dag vol verse energie! We trekken onze makkelijkste schoenen aan en besluiten om de stad voor de middag te voet te verkennen. Een coffee-to-go en hopla, op zoek naar een fijn ontbijtadres. Dat vinden we in de wijk The Rocks, vroeger de ruigste buurt van de stad, nu hipper dan hip. We belanden in Crêperie Suzette, een instagramwaardig adresje met Franse meisjes achter de toog. Opvallend hoeveel Europese jongelui hier in de horeca werken, grappig om hier een woordje Frans te spreken. Nergens wordt je bestelling opgenomen, hier is de trend aan de toog bestellen en meteen betalen. Iets wat we maar niet gewoon lijken te worden.

crêperie Suzette Sydney

Na een hartige crêpe duiken we de stad in. Via Darling Harbour, een haven die wat wegheeft van Disney Land, komen we in China Town terecht. Ik duik het eerste het beste winkeltje in en schrik me te pletter…zakken vol gedroogde zeepaardjes! Ik stel me liever niet te levendig voor wat er met die arme beestjes gebeurt na aankoop.

De stad is overal spic en span en hoge wolkenkrabbers lijken constant de concurrentie aan te gaan met hun kleinere broertjes. Na een ellenlange ochtendwandeling zijn we blij onze voeten even rust te kunnen gunnen, te voet naar Bondi Beach is écht te ver.

Syndey
Syndey
China town Sydney

Om naar Bondi Beach te gaan nemen we de bus naar Cogee, om van daaruit te wandelen langs de woeste kust richting het iconische strand. We zien al rijdend de hoogbouw afnemen en doorkruisen een aantal rustigere wijken om ten slotte in Cogee te belanden. Ik vind de bus nemen in het buitenland altijd een fijne manier om een dwarsdoorsnede van de bevolking te ontmoeten. Dat is hier niet anders. Cogee is een kalm dorpje waar koffie gedronken wordt, mensen aan beach volley doen of het water intrekken met hun surfboard.

Cogee

Een strak aangelegd wandelpad voert je langs schattige dorpjes, fijne baaien en moderne architectuur, hier vind je het ene knappe strandhuis naast het andere. Allemaal met zicht op de blauwe horizon, zo ook op het gigantische kerkhof dat we passeren. Je laatste rustplaats met zicht op de immense Pacific Ocean, je kan het slechter treffen!

We passeren ondiepe poeltjes in de oceaan waar mensen baantjes trekken of een ochtendduik nemen. Australiërs zijn duidelijk dol op water, in welk seizoen dan ook.

wandeling naar Bondi Beach

Een aanrader van een wandeling die met de kust mee meandert. Buurtbewoners doen er hun ochtendrun, kinderen zijn onderweg naar school en ook de oudjes blijven fit dankzij het heuvelachtige pad. Grappig detail is dat alle vrouwen hier rondlopen in yogapants, het lijkt een bedenkelijke trend die niet te stuiten is. Zelfs dames die op kantoor werken doen dat gewoon in hun stretch broek! Australiërs geven niet zoveel om esthetiek, als het maar functioneel is.

Wandeling naar Bondi Beach Sydney

Het eerst wat je ziet van Bondi Beach is het iconisch zeewater-zwembad van The Bondi Icebergs club. Een zwembad met olympische afmetingen dat constant bijgevuld wordt met vers zeewater dankzij de wilde golfslag. Hier baantjes trekken is voor halve ijsberen, zeker nu in de winter. Wie Bondi Rescue wel eens heeft gezien op tv, herinnert zich ongetwijfeld de overvolle stranden in deze baai, in de Australische zomer is het hier over de koppen lopen. Gelukkig is dat nu niet het geval, het is er aangenaam rustig.

The Bondi Icebergs club Sydney

We drinken en eten iets in een kleurrijke strandtent en gaan tegen valavond terug het strand op. Opvallend hoeveel jeugd hier na school komt trainen en sporten. Surfers, potige kerels met roeiboten, zwemmers, lopers…het lijkt wel een advertentie voor The healthy lifestyle!

Bondi beach Syndey
Bondi Beach Sydney
Bondi Beach Sydney

Ons tweedaagse bezoek aan Sydney zit er bijna op, morgen pikken we de camper op om in bijna vijf weken tijd richting Cairns te bollen. Benieuwd welke avonturen ons nog te wachten staan. We sluiten de dag af in het schoonste avondlicht en kussen onze pollekes dat we deze stad van onze bucketlist mogen afvinken. Een stad met zoveel gezichten dat het nooit saai wordt, waar de vriendelijkste mensen wonen, waar het zelfs in putteke winter aangenaam vertoeven is en je op al je vragen het antwoord “no worries” mag verwachten. Een stad naar ons hart, zoveel is duidelijk!

blog18.jpg



Sander

Ik ben altijd op zoek naar kekke interieurs om te fotograferen. Het leuke aan die projecten is dat je niet alleen iemand zijn thuis op beeld mag vastleggen maar dat je ook de persoon achter het interieur mag leren kennen. Dat levert mooie portretten op, zeker van mensen waarvan hun thuis hen past als een goedzittende jas. Ze vallen als het ware volledig samen met hun interieur. Sander is zo iemand. Compleet wars van trends en heerlijk eigenwijs!

blog17.jpg

Een doorsnee hoekhuis aan de buitenkant, maar als Sander de deur openzwaait stap je zo een roze bonbonnière binnen! Je komt ogen tekort, in elke kast staan frivole serviezen of mooie hebbedingen. Op zijn bureau prijkt een ouderwetse telefoon en dito typemachine, de boeken op het schap onthullen zijn liefde voor alles wat met regisseur Wes Anderson te maken heeft. Hij laat zich graag inspireren door films als The Grand Budapest Hotel en dat voel je tot in het kleinste hoekje.

blog7.jpg
blog6.jpg

We drinken thee uit schattige kopjes, Sander verzamelt al jaren de kleurrijkste kopjes en theepotten. Een stukje taart erbij en fijne gesprekken komen vanzelf op gang. Sander :”Als game ontwikkelaar heb ik een geoefend oog voor detail. Ik trek dat gewoon door in mijn dagelijkse leven. Waarom eten en drinken uit saai serviesgoed? Ik maak liever van elke maaltijd een feestje.”

blog5.jpg

In zijn piepkleine keuken omringt hij zich ook graag met mooie spullen, liefst tweedehands én met een verhaal. Voorraaddozen die van ver komen en die hij online vond, schalen met eenzelfde vissenthema kregen een welverdiend plekje aan de muur.

blog8.jpg

In zijn living springt de originele houten wand meteen in het oog. Een pareltje van een lambrisering zoals ze die tegenwoordig zelden nog maken. De warme kleur van het hout contrasteert mooi met de zachtroze én felblauwe tinten van het meubilair en de accessoires. Sander voegt graag knipoogjes toe in de vorm van beeldjes, planten en bijzettafeltjes. Kunnen we van een verzamelwoede spreken? Sander :”Hoe meer ik zoek, hoe meer ik tegenkom wat bij me past. Sommigen dingen komen echt letterlijk op mijn pad, alsof ze mij zoeken!”

blog10.jpg

Sander voorziet zijn muren niet alleen van een fikse lik verf, behangpapier is ook helemaal zijn dada. Uitgekiende patronen met kleuren die terugkomen in de andere muren, zo combineer je op een stijlvolle manier behangpapier met schildermuren. Sander :”Vele mensen hebben blijkbaar schrik om patronen tegen te muur te plakken maar voor mij kunnen ze niet druk genoeg zijn. Het is zelden teveel van het goede, het levert net een spannende combinatie op!”

blog3.jpg

Het frivole tafeltje en bijpassende stoeltje lijken wel op maat gemaakt voor dit knusse huis. Op tafel zie je een rosarium , een heel klassiek geval van bloemkunst. Een glazen bol gevuld met water en plastic bloemen, het klinkt niet bepaald aantrekkelijk maar het past hier wonderwel! Kitch met een gouden randje, zeg maar. Ik zal nog een paar exemplaren tegenkomen op mijn tocht doorheen zijn huis.

blog2.jpg

Zelfs van de gang heeft de man des huizes een blikvanger gemaakt. Mooie vintage meubelen en geestige kleinoden flankeren de fotogenieke wenteltrap. In alles wat Sander verzamelt zit een vleugje humor, het gaat nooit vervelen.

blog11.jpg
blog12.jpg
blog13.jpg

Dan moet de kleurenexplosie van zijn slaapkamer nog komen. Nooit eerder zag ik zo’n boude combinatie van gewaagde kleuren. Wat bij anderen op een complete kakofonie zou uitdraaien, weet Sander elegant te combineren en op elkaar af te stemmen. Het lijkt contrastrijk maar de kleuren zijn weloverwogen gekozen. Hij selecteerde een paar tinten uit het drukke behangpapier en hernam die op muren en meubels.
Ook hier pronkt een rosaria in de vorm van een lamp op het nachtkastje en het dressoir naast het rijtje op kleur gesorteerde boeken.

blog14.jpg
blog15.jpg

Details voor sommigen, voor Sander zijn ze bijna levensnoodzakelijk. Je ziet hem genieten van al zijn kleine en grote installaties en hij vertelt ronduit over wat hij nog allemaal zoekt om zijn verzameling verder uit te breiden. Een eindeloze zoektocht naar mooiigheid, om zijn huis nog verder aan te kleden en op te smukken. Wat vinden zijn grootouders eigenlijk van zijn verbouwingen en eigenwijze inrichting? Sander :”Die schrikken wel eens als ze binnenkomen maar ze vinden het wel heerlijk dat ik zo dichtbij ben komen wonen. Dat ik echt mijn ding mocht doen, vind ik wel ongelooflijk. Maar het was ook wel een voorwaarde voor mij. In het oorspronkelijke interieur zou ik me echt niet thuis gevoeld hebben.”

blog18.jpg

Terug beneden vinden we huiskat Dorian Grey terug in één van de mooie blauwe zeteltjes. Hij doet een dutje en trekt zich weinig aan van de ooh’s en aah’s die doorheen het huis klinken terwijl ik het op beeld vastleg. Zolang zijn baasje op tijd zijn brokken geeft, is het al lang goed voor hem. Weet hij veel dat hij in het schattigste huisje van Kallo woont…























Dar Kawa

Een adres zoeken in de medina van Marrakech is altijd een uitdaging. Echt goede straatplannen zijn er niet, en de straat die ik zoek, blijkt een ministeegje. Maar Dar Kawa is een logeeradres met stijl en Valérie stuurt haar trouwste medewerker Abdelhadi op me af om me de weg te wijzen en mijn koffer te dragen. Wat een service.

Na een tochtje door de chaotische medina – een straatje links, een steegje rechts – staan we voor de bruine voordeur van Dar Kawa.

blog1.jpg

Muisstil is het hier, het is even bukken om binnen te geraken. Het eerste wat opvalt, is de uitgepuurde stijl van de binnentuin. Veel zwart-wit en grijstinten die de unieke bouwstijl elegant benadrukken. Mooie open ruimtes worden afgewisseld met kamers en eetvertrekken. De vier appelsienenbomen met hun wellustige bladerdak bieden gegeerde koelte op warme dagen en vullen bijna de hele ruimte. Het is de traditionele bouwstijl van een dar, met zijn binnenplaats en dakterras, die je iedere keer verbluft doet rondkijken en verlangen naar niet veel meer dan horizontaal gestaar.

blog2.jpg

De metershoge traditionele deuren met kleinere binnendeuren kaderen de achterliggende ruimtes mooi in, het draaisysteem is authentiek en indrukwekkend. Als ze volledig geopend worden, onthullen ze verfijnd pleisterwerk.

blog12.jpg

De handgemaakte stoelen zien er spartaans uit, maar zitten comfortabel. Ze zijn gemaakt door goede vriend Mustapha Blaoui, die een schitterende winkel heeft vlak bij haar eigen boetiek. Hier geen schreeuwerige kleuren die in de soeks alomtegenwoordig zijn in de vorm van tapijten, kussens, accessoires. Soberheid viert hier hoogtij, het is een feestje voor de zintuigen om na een hectische dag Marrakech deze riad binnen te stappen. Ingetogenheid zonder saai te worden, het is een kunst.

blog11.jpg
IA3A5483-a.jpg

Meer dan twintig jaar geleden kocht Valérie dit prachtige pand. De verbouwing en het onderhoud zijn een levenswerk op zich, legt ze uit: “In Marokko ziet een gebouw echt af door de verzengende hitte in de zomer, de vrieskou in de winter, de zandstormen en het stof. Je blijft bezig met restaureren, maar elke make-over geeft me de kans om kamers te herdenken en te verbeteren.”

blog4.jpg

Voor Valérie is Dar Kawa een ideaal uitstalraam voor het huislinnen dat ze ontwerpt; elk deel van de collectie vindt hier zijn plek. Mooie witte gordijnen met een grafisch borduursel, massa’s kussens in de gigantische hangzetel, een mooie gesteven servet bij het ontbijt.

Valérie: “Het huis schikt zich naar de seizoenen. Bij warm weer wordt er beneden geslapen, waar het altijd verrassend koel is.” De suite op de gelijkvloerse verdieping is kleurrijker ingericht, met textiel van No-Mad. Elk seizoen baadt in een andere kleur, gecombineerd met wit. Het bed is uitgedost met spierwitte lakens en rode accenten uit haar collectie. Kussens, lokaal geproduceerd, krijgen opgestikte teksten of katoenen pompons.

De collectie wordt in Marrakech gemaakt en is met de hand afgewerkt of geborduurd. De koeien die een oogje in het zeil houden, zijn een knipoog naar haar grote liefde, India.

blog8.jpg

In de suite op de eerste verdieping lijken oude reiskoffers achtergelaten door reizigers uit lang vervlogen tijden, de authentieke tarboesj, een plat hoofddeksel, diende als model voor twee originele hanglampjes, compleet met kwast. Doorheen de hele riad vind je geen enkele lichtschakelaar, de lamp gaat hier branden dankzij een subtiele ruk aan de flosj. Bijzonder detail.

Op warme zomeravonden is het heerlijk vertoeven op het dakterras, met een verse muntthee. Aan de binnenzijde van het terras kijk je op de boomkruinen, rondom zie je de interessantste vergezichten. Marrakech kent geen hoogbouw, alle terrassen bevinden zich ongeveer op hetzelfde niveau. Er is geen sprake van gluren bij de buren, daar heeft iedereen toch een mouw aan gepast. Maar het is wel super om een zicht van 360 graden te hebben en exotische daktui- nen te ontwaren. Valérie kleedde haar terras met evenveel smaak aan als de andere verdiepingen, al kleurt het geheel hier Marrakech-roze. Het repetitieve karakter van de hanglampen, de vlinderstoelen, de planten... Alles ademt mooiigheid.

blog10.jpg

Abdelhadi steekt prachtig af in zijn spierwitte pak. De stad zindert na van een hele warme dag. Terwijl een zacht briesje opsteekt, dekt hij de tafel en laat de ventilator vlijtig rondjes draaien. Wanneer ik Valérie vraag wat Dar Kawa voor haar betekent, antwoordt ze zonder aarzelen: “Sereniteit”. Als je hier geen zielenrust vindt, vind je die nergens.

Met dank aan Valérie voor haar gastvrijheid en de inspirerende gesprekken.

www.valeriebarkowski.com

Je kan een kamer of de hele riad boeken, meer info op www.darkawa.net of stuur een mail naar info@darkawa.net

Atlas gebergte

Na een bloedhete dag Marrakech (50°C!) zijn we blij te kunnen vertrekken richting frissere bergen. We worden in onze riad opgepikt door Saïd, een doorgewinterde gids die ik leerde kennen op mijn Sahara trekking van een jaar eerder.

We stappen in een busje bomvol eten, kampeergerief en goesting. Het is een paar uur door de bergen kronkelen op weg naar onze vertrekplaats, onderweg stoppen we om nog wat gerief in te slaan op een lokale straatmarkt. Hier zien ze weinig toeristen, zoveel is duidelijk. We vullen onze drinkflessen aan een bron en Saïd legt uit dat we dat in de bergen ook zullen doen. We nemen hoegenaamd geen voorraad water mee!

blog2.jpg
blog1.jpg

Doorheen de bergen rij je dwars door het dagelijkse leven van de gemiddelde Marokkaan, kleurrijke levens, hardwerkende vrouwen, eigenwijze ezeltjes. Achter elke haarspeldbocht valt een nieuw fotogeniek plaatje te schieten.

blog3.jpg

Op onze startplek aangekomen, mogen we eerst nog volop genieten van de kookkunsten van Lahcen, Saïd’s vaste kok. Wat hij uit zijn simpele potten tevoorschijn tovert, daar kan menige huisvrouw nog iets van leren. Basic cooking van een hoog niveau! Veel groenten, vers brood en mierzoete thee, het ideale sportvoer voor onze eerste tocht.

blog4.jpg

Bij de start van onze trektocht passeren we het laatste bewoonde dorp, vanaf nu zullen we geen auto’s meer tegenkomen en enkel nomadische nederzettingen ontmoeten. We waden door de rivier waar vrouwen de was doen en kinderen spelen, de mannen bouwen een nieuw huis uit leem voor één van de dorpsgenoten.

blog5.jpg
blog6.jpg

Met volgepakte muildieren doorkruisen we een ruig landschap en al snel merken we dat het niet van ‘bergop-bergaf’ is maar dat stijgen de boodschap is. De bergen leveren voldoende afleiding, al trap ik geregeld op mijn adem en vraag ik me af of ik het wel kan volhouden, vijf dagen klimmen als een berggeit. Het zal moeten, even uitrusten op de rug van een muildier is geen optie. De dieren worden met veel respect behandeld maar wij vinden het al snel ongelooflijk straffe beesten die zware lasten moeten torsen. En ook een klein beetje zielig naar West Europese normen. Maar zonder deze sterkhouders zijn ze hier in de bergen niets, alternatieven zijn er niet.

blog7.jpg

Na een halve dag stappen bereiken we onze eerste kampeerplek, we kijken onze ogen uit! Dit is back-to-basics kamperen maar de plek is adembenemend mooi. De koks schieten in actie, kuiten worden gemasseerd en tentjes opgezet. We wassen ons in de rivier en gaan op zoek naar een verdekt plekje om darmen en blaas te ontlasten. Manlief en zonen hebben er geen enkel probleem mee, ik ben blij dat ik vorig jaar in de Sahara uitgebreid heb kunnen oefenen! Daar leerde ik van Saïd om altijd een aansteker op zak te hebben om het wc papier in brand te steken. Zo blijft enkel organisch afval achter.

blog8.jpg

De volgende dagen staan in het teken van stijgen, bergop klauteren richting M’Goun, een fikse top van boven de 4000m. Het moet gezegd, de moed zakt me geregeld in de schoenen als ik mijn tienerzonen naar boven zie huppelen en zelfs de muildieren me geregeld voorbij steken maar uiteindelijk vind ik mijn ritme en hou ik me wijselijk aan de snelheid die mijn hart en conditie me aangeven. Onthaasten krijgt hier een nieuwe invulling. En het geeft me ruimschoots de tijd om de weidse bergzichten in me op te nemen. De Hoge Atlas is zo anders dan de bergen in Europa, ze zijn van een ongekende schoonheid die me geregeld ontroert. Tel daar de ontmoetingen met de nomaden bij, veel dichter bij ruraal Marokko geraak je niet.

blog9.jpg
blog12.jpg

Op de tweede nachtstop merken we dat we niet alleen door de bergen trekken, op dit wonderschone plateau treffen we nog trekkers die de M’Goun van hun bucketlist willen schrappen. We zien herders met grote kuddes schapen passeren, nomaden op zoek naar drinkbaar bronwater en muildieren die grazen van het sappige gras. We gunnen de knieën en de kuiten wat rust om ze voor te bereiden op de loodzware tocht van morgen. De wekker staat op 4u ingesteld maar na overleg met Saïd beslis ik om de klim naar de top niet mee te doen. Geen makkelijke beslissing maar de trek moet in een stevig tempo gebeuren om op tijd aan de volgende kampeerplek te kunnen arriveren. Het weer kan hier -zoals overal in de bergen- in de namiddag plotsklaps omslaan en dat willen ze voorblijven. Ik zal bij de kok, de helpers en de muildieren blijven en met hen een eenvoudiger parcours afleggen. Even voelt het als een mislukking maar ik wil van elke stap ten volle kunnen genieten en dan is dit de beste optie.

blog13.jpg

Als de anderen al lang vertrokken zijn, sta ik met de mannen op. We ontbijten samen, kramen de hele handel op en vertrekken in het kielzog van de muildieren. Ik leg de hele trip af in het fijne gezelschap van Lahcen, de kok, die manlief heeft beloofd om goed voor me te zorgen. In ons beste Frans vertellen we elkaar verhalen uit ons dagelijks leven, ik vind het een voorrecht om hem wat beter te leren kennen. Als een gemene hond letterlijk ons pad kruist, ben ik blij dat hij ook een goede stenengooier is, de hond druipt godzijdank af. Hier rondtrekken is voor Lahcen dagelijkse kost, ik wijs hem met plezier op de onwaarschijnlijke schoonheid van zijn land.

blog14.jpg

Op onze kampeerplek wachten we de mannen die van de top komen met veel ongeduld op. Al snel zien we ze uitgeput de berg afdalen naar de -weeral- wondermooie plek die Saïd heeft uitgekozen. De tenten staan opgesteld aan een uitgedroogde rivierbedding omringd door imposante uitlopers van de M’Goun. Afgepeigerde lijven worden verfrist aan een rivier wat verderop, de meegereisde helpers nemen de tijd om elkaar te scheren wat een bijzonder vriendschappelijk tafereel oplevert. Lahcen bakt vers brood en schotelt ons een voortreffelijk avondmaal voor. We stoken een vuur met het weinige hout dat we vinden, genieten van een overweldigende sterrenhemel en prijzen onszelf gelukkig. Of hoe je erg blij wordt van terug naar de basis te gaan. Natuur, je gezin, fijn gezelschap, lekker eenvoudig eten…meer heeft een mens niet nodig!

blog20.jpg
blog19.jpg

Vandaag staat een iets minder zware trekking op het programma, om de M’Gouners wat te sparen. Een wat vlakkere start maar als snel bevinden we ons weer tussen spectaculaire rotsformaties en treffen we zelfs dromedarissen die naar hier komen om eens deftig te kunnen grazen. Schapen zijn hier alom aanwezig maar mensen zijn schaars, we komen een paar kinderen tegen die snel wat zelfgemaakte armbandjes proberen te slijten aan die zeldzame toeristen. Verder zijn we hier alleen en de stilte is vaak overdonderend.

blog22.jpg
blog23.jpg

Onze laatste stop in de wilde natuur ligt vlakbij een primitieve nederzetting, een paar huisjes opgetrokken uit gestapelde stenen. De kinderen komen nieuwsgierig en verlegen over de heuvelrug piepen. We kopen een paar flesjes cola (in the middle of écht nowhere!) die we in de rivier koelen en we delen de beignets die Lahcen voor ons gebakken heeft met de kleintjes. We wassen een paar van zweet doordrenkte kleren in de rivier en genieten van elkaars gezelschap tot het donker wordt. De vermoeidheid steekt de kop op na zoveel dagen stappen, we kruipen op tijd onze slaapzakken in.

blog24.jpg
blog26.jpg
blog28.jpg
blog17.jpg

Na een ochtendwasje aan de rivier stappen we vandaag terug richting bewoonde wereld maar eerst doorkruisen we nog de schoonste landschappen. Het is fijn om heel geleidelijk aan de beschaving te voelen terugkeren. Een auto, een verharde weg, iets wat op een dorp lijkt, spelende kinderen, muziek… .

blog29.jpg

We eindigen onze trip in La Vallée des Aït Bougmez, een vruchtbare vallei tjokvol fruitgaarden en moestuinen. En de woonplaats van Lahcen, die ons uitnodigt op de thee in zijn zelfgebouwde huis. Omringd door zijn lieve vrouw en schattige dochters, zien we een hele andere man tevoorschijn komen. Overvloedig lekkers verschijnt op tafel, vergezeld van de alomtegenwoordige muntthee. Bij zonsondergang nemen we afscheid van Saïd, Lahcen en de straffe helpers. Met een warm hart en een liefde voor Marokko die alleen maar groter geworden is. Wat een land, wat een lieve mensen, wat een schitterende natuur, wat een vakantie.

blog30.jpg
blog31.jpg


Neem zeker eens een kijkje op de site van Saïd, hij organiseert nog meer onvergetelijke trips!

Wij reisden in augustus, de temperatuur in de Hoge Atlas is dan doenbaar. Marrakech is dan wel bloedheet, hou je verblijf daar zo kort mogelijk. Wij combineerden de wandeltocht met een verblijf in Essaouira waar het in de hete zomers toch relatief koel blijft.

Voor Marokko is een paspoort vereist en vergeet je betaalkaart niet open te stellen voor Marokko.

Drink zelf nooit van natuurlijke bronnen! Wij vertrouwden op de jarenlange kennis van Saïd die de bronnen waar we onze flessen mochten vullen erg vakkundig uitkoos.

















flowers

Ontelbare bloemen komen eraan te pas als je een boek over bloemen maakt. In alle mogelijke vormen en maten, lengtes en kleuren. Kiezen was vaak moeilijk, combineren een feest!

blog5.jpg

Vele handen maakten het werk een stuk aangenamer. Bloemen binden, knopen, snijden, ophangen, vastmaken...en gelukkig ook veel lol!

blog4.jpg

ilka-met-de-groene-vingers leert tijdens een stijlvol vrijgezellenfeest in haar Greenhouse Styling Bar de skills aan om een bloemenkroon te fabriceren.

blog2.jpg

En speciaal voor u, een boeket wilde bloemen van de bloemenplukweide. 

blog6.jpg

of een tafelstuk op maat...

IA3A6006.jpg

We wensen jullie een heerlijke zomer toe!

Het boek verschijnt op 8 oktober 2018, persvragen mogen gestuurd worden naar kim@borgerhoff-lamberigts.be

met dank aan Borgerhoff & Lamberigts

Greenhouse Styling bar

Jan Pauwels

Van Agadir naar Marrakech // Het is heet in Marrakech, te heet voor de tijd van het jaar. Als bleke Vlaamse is het afzien maar Jan is duidelijk meer gewoon. Hij koos indertijd eerst voor Agadir, een kustplaats zuidelijker gelegen, als pleisterplaats voor Max & Jan en geeft toe dat het klimaat daar een stuk aangenamer is. Jan :"Altijd schijnt de zon, het is er nooit te warm of te koud. Maar het creatieve Marrakech bleef aan me trekken en omdat we enorm aan het uitbreiden zijn, beslisten we om te verkassen. En die hoge Marrakech-temperaturen? Ook die geraak je gewoon."

blog1.jpg

Jan begint de dag steevast met een groot glas koude Cécémel en een boke met choco. Als ik daar om moet lachen, zegt hij : "Vrienden noemen me een groot klein kind. En ik geef ze altijd gelijk, ik heb geen zin om op te groeien! Het leven is al zo serieus, ik zal -in mijn hoofd althans- altijd een klein jongetje blijven." Het is een groot deel van de charme van deze breedgeschouderde man; zijn onbevangen enthousiasme. Een écht ongeleid projectiel is Bubble, de puppy die hij redde van de straat. Een zot geval dat je niks kwalijk kunt nemen, zelfs als zij in haar joligheid iets waardevols omstoot of haar territorium te gretig afbakent.

blog4.jpg

Traditionele riad // Ik ben te gast in de riad, een traditionele Marokkaanse woning met een binnentuin, waar hij twee jaar geleden zijn intrek nam. Een riad perfect op maat; niet te groot, niet te klein, en in een heel mooi stuk van de medina. Na twee jaar draagt het al duidelijk de Jan-stempel. Mannelijk maar niet té, kleurrijk maar goed gedoseerd.

blog9.jpg

Ambachtslui // Marrakech blijkt een belangrijke bron van inspiratie en de ambachtslui in de medina leverden sterke staaltjes vakwerk af. Bijna alles liet Jan op maat maken en dat verschaft hem een uniek interieur. Afmetingen kloppen, wat niet altijd evident is in een woning met aparte proporties. De kamers liggen rondom de binnenplaats en zijn langer dan breed. Met de meubels op maat komen de ruimtes mooi tot hun recht. Zoals de koele binnentuin, rijkelijk gedecoreerd met planten, een traditionele fontein en een ellenlange salontafel. Ze definieert de plek zonder te domineren. En de tafel oogt licht, al is ze zwaar - ze werd uit staal gefabriceerd. De perfecte drager van mooie vondsten en lievelingsobjecten. De exotische planten in zwarte potten geven het geheel kleur en steken mooi af tegen de vele originele elementen. De houten deuren, de tegelvloer, de moulures... Ze zijn stille getuigen van hopelijk sprookjesachtige verhalen uit lang vervlogen tijden.

blog2.jpg

Bevallige weefsels // Dat bij Jan werk en privé door elkaar lopen is voor hem een evidentie, hij werkt altijd. Ook als hij thuis is. Her en der kom je modefoto's uit magazines tegen. Echte eyecatchers zijn de ingekaderde stoffen. Stukken met foutjes die de selectie voor het atelier niet haalden maar hier een ereplaats krijgen. Hij combineert ze op gevoel en ze lijken voor de ruimte gemaakt. De donkere versie oogt wat luguber maar is toch aantrekkelijk om naar te kijken, het fascineert. Het felgekleurde exemplaar op de overloop is een perfect canvas voor de designstoel en het strakke zwarte tafeltje.

blog14.jpg

Kleuren // Als je aan Marokko denkt, denk je aan kleuren. Die zijn hier aanwezig maar met mate. De stad Marrakech kleurt rood, het huis van Jan baadt in lichtgele tinten. De typische kleurrijke kussens in wol krijgen hier een plek en enkele bedspreien zijn van de bonte soort, maar er is geen overdaad te bespeuren.

blog3.jpg

Interieurspullen die hij in zijn boetiek verkoopt, krijgen hier ook een tijdelijke of permanente stek. Zo wordt zijn thuis ook een soort van testplek. De parasols met Afrikaanse prints zijn daar een goed voorbeeld van, ze passen perfect op zijn verder strakke terras.

blog7.jpg

Unieke vergezichten // Deze traditionele bouwstijl heeft meer dan één voordeel; de binnenplaats op de gelijkvloerse verdieping blijft aangenaam koel, op het dakterras moet je zijn voor de unieke vergezichten. Jan woont in een erg mooie buurt, de dakterrassen waar hij op uitkijkt zijn navenant. Grote gastenverblijven met dito daktuinen worden afgewisseld met een minaret en streepjes groen. Overdag is het hier te heet, 's avonds is het er heerlijke vertoeven terwijl beneden de woelige stad de dag afsluit en een muezzin uit de minaret zijn laatste lied zingt.

blog5.jpg

Pleisterwerk // De slaapkamer heeft Jan bewust sober gehouden om het mooie pleisterwerk dat zijn kamer siert extra te accentueren. Puur vakmanschap dat fraai afsteekt tegen de spierwitte muren en het grote doek dat hij hier een plek gaf. De kleuren van zijn beddengoed passen erbij zoals kledingstukken kunnen matchen. Hond Bubble, die niet graag alleen slaapt, mag er samen met haar baasje wegdromen. De originele houten deur met sierlijk beslag en geschilderde accenten 's avonds geruisloos sluiten is een kleine uitdaging maar niemand die daar moeilijk over doet.

blog8.jpg

Oum Kalthoum // Een speciaal plekje kreeg het portret van Oum Kalthoum, de bekendste en meest geliefde zangeres van de Arabische wereld. Ze kijkt uit op een drieluik van schaars geklede mannen uit een modecampagne. Kan perfect in de wereld van Jan, die lak heeft aan conventies en regeltjes.

Mixen en matchen // Dat vertaalt zich in zijn modecollectie. Hij wordt hier geïnspireerd door wat hij op straat ziet. Hij neemt de stof van een conventionele gebedsbroek en geeft er een hedendaagse snit aan. Hij mixt en matcht dat het een lieve lust is en scoort daarmee in binnen- en buitenland. Zijn djellaba in een spierwitte versie met een groot vredesteken op de rug, het is meer dan een knipoog naar wat de gemiddelde man hier draagt. Je leest er ook betrokkenheid in, een fijne boodschap. Dat Jan het hart op de juiste plaats heeft, dat had ik al door van bij de eerste kennismaking. Het is ook een van de redenen waarom hij zo graag in Marokko onderneemt. Hier kan je nog iets betekenen voor je personeel. Hij nam alle meisjes van zijn atelier in Agadir mee naar een nieuwe werkplek in Marrakech en geeft ze bovenop hun loon een appartement waar ze samenleven. Hij geeft ze een opstap naar een zelfstandig leven.

blog16.jpg

Bubble // Met Jan door de medina wandelen is een genot, hij kent zoveel volk en is een graag geziene en gerespecteerde kerel. Met Jan én Bubble door de stad wandelen is iets minder evident, want een hond als huisdier is er ongezien. Maar de humor van Jan en zijn no-nonsense aanpak maakt dat de buren intussen al door de knieën gaan en het arme beest bijna doodknuffelen.

Koninklijk bezoek // In zijn boetiek aangekomen is het business as usual en groet Jan alle klanten. Het geeft me vijf minuten tijd om leuke spullen in te slaan en het gewicht van mijn handbagage wat te doen stijgen. Als klant ben ik in goed gezelschap. Met zijn conceptstore Max & Jan heeft hij niet alleen succes bij toeristen, locals en expats. Ook de koning, de prinses en hun gevolg doen hier inkopen. Met één verschil; zij laten de medina afsluiten als ze hier langskomen.

www.maxandjan.ma

Sinds een paar weken is de winkel serieus uitgebreid en kan je op het dakterras fashionable lunchen en dineren in Soulfood. 

Sardische pasta

Ravioli, spaghetti, tagliatelle, spirelli...ik kan ze me zo voor de geest halen én er een saus bij bedenken maar van cullurgiones had blijkbaar nog niemand gehoord. Ik was dus niet de enige, oef.

pasta8.jpg

We gaan van ''kokenete spelen' in het fonkelnieuwe kookatelier van Louise De Brabandere, allround foodie. Het voormalige koetshuis is een fantastische plek achter in haar tuin waar Margaux en sidekick Giuliano al danig in de weer zijn. Verschillende soorten bloem staan klaar, de vulling is geprepareerd en we mogen snacken van typische Sardische hapjes. Het is etenstijd maar we moeten -zoals gezegd- ons eigen avondmaal nog bereiden. De lekkere schijfjes worst en knapperig brood verdwijnen aan hoog tempo in hongerige monden.

pasta7.jpg

Cullurgiones is een pastasoort, typisch voor Sardinië. Het zijn deegpakketjes met een vulling, veelal met aardappelen in de hoofdrol. Deze pasta wordt enkel voor speciale gelegenheden gemaakt en als we een demo te zien krijgen van Giuliano snap ik meteen waarom. Dit type pasta draai je niet even snel in elkaar, het vergt enorm veel handigheid en skills! Nu neemt het eigenhandig maken van verse pasta sowieso wel wat tijd in beslag maar vaak doet een pastamachine het moeilijke werk en kan je je focussen op welke vulling en saus bij je zelfgedraaide etenswaren past. 

pasta9.jpg
pasta5.jpg

In het geval van cullurgiones duurt het jaren om de techniek heel verfijnd en vooral snel te kunnen uitvoeren. Giuliano is een meester in het visueel vlechten van pasta, hij slaagt er volgens Margaux in om voor een heel regiment deegpakketjes te fabriceren in een redelijke tijdsspanne. "Hij doet het terwijl hij naar tv kijkt", zegt ze ook nog. De cursisten zuchten vooral veel en zij die er tamelijk snel in slagen om een presenteerbaar exemplaar in de lucht te steken, krijgen jaloerse blikken toegeworpen. Vooral rustig blijven, is de boodschap én blijven proberen. Pas als Giuliano passeert en het met mijn handen in de zijne uitlegt, snap ik hoe hij de vlechtvorm opbouwt. 

pasta6.jpg

We slagen er met z'n allen in om een hele schaal vol te produceren, de ene al fotogenieker dan de andere. Een niet te onderschatten voordeel is dat niet alleen perfect gevormde cullurgiones goed smaken maar de lelijkaards ook vlot binnen gaan. De vulling van aardappel, kaas, nootmuskaat, en een verrassend bosje munt past perfect bij de salie-botersaus. Dit is pasta zoals ik 'm nog nooit at...authentiek Sardisch met simpele ingrediënten en precies daardoor bijzonder smakelijk.

pasta2.jpg
pasta1.jpg

De tweede ronde wordt makkelijker, we maken ravioli. Het deeg krijgt buiten twee soorten bloem ook wat eieren te verwerken, de vulling is al lekker zonder omhulsel. We rollen deeg uit tot Giuliano zijn goedkeuring geeft over de dikte, of moet ik zeggen 'dun-te'? Hoe dunner hoe liever, anders wordt de pasta taai om te eten, we plooien het deeg namelijk dubbel om van ravioli te kunnen spreken. Het deeg uitrollen tot een lange lap, vulling erop, lucht eruit drukken, in stukjes snijden en klaar is kees! Margaux maakt er een overheerlijke tomatensaus bij en ook deze schotel schuift goed binnen, een glas Sardische wijn mag niet ontbreken.

Het was een smakelijke en vermakelijke avond, daar in Temse. Houd de workshop-agenda's van beide dames in het oog, er staat nog veel lekkers op de planning!

Wil je zelf aan de slag? Margaux deelt met liefde haar recept voor de Ravioli con carne. Enjoy!

Voor 4 personen.

Vulling : 50 gr kip, 50 gr kalfsvlees, 30 gr selder, 30 gr wortelen, 30 witte ui, 1 takje rozemarijn, 1 takje gedroogde tijm, 1 takje basilicum, 2 takken platte peterselie, 3 salieblaadjes, pezo, 100 gr water.

Het vlees braden in een pan met olie, alle andere ingrediënten toevoegen met een scheutje water. Als het vlees gaar is, mix fijn tot een vulling. Zet opzij en maak de pasta.

Pasta : 100 gr semola, 100 gr farina dopio 00, 2 eitjes (1 heel + 1 eierdooier).

Meng semola en bloem in een kom en stort daarna uit op een proper werkblad. Maak een kuiltje in het bloemmengsel en voeg de eieren toe. Meng alles voorzichtig onder elkaar. Kneed de pasta tot hij minder elastisch maar kneedbaarder begint aan te voelen. Hoe langer hoe liever! Rol zo dun mogelijk uit tot een rechthoekige lap. Maak kleine balletjes van de vulling en leg ze aan één kant van het deeg. Rol de andere helft erover, druk de lucht er voorzichtig uit met de bal van je hand en snij er ravioli van. Kook de deegpakketjes in een ruime pan goed gezouten water, als ze komen bovendrijven zijn ze gaar. 

Saus : 250 gr kwaliteitsvolle tomatenblokjes in blik, 1 EL olijfolie, 2 teentjes look (gepeld en geplet), 1 gedroogd pepertje, snuif zout, parmigiano

Neem een grote pan, verwarm de olijfolie en voeg de twee teentjes look toe en verkruimel het gedroogd pepertje. Laat lichtjes aanbakken zodat de smaken goed vermengen. Verwijder look en pepertje, voeg tomatenblokjes toe en een snuif zout. Laat 20' sudderen. Als de ravioli gaar zijn, voeg je ze aan de saus toe en meng je alles goed. Serveer met parmigiano.

Tekst & foto's Karen Van Winkel

https://margerita.be

https://www.kitchenet.be

 

 

 

Eva

Eva vertelt :"Het huis was zo vreselijk onpraktisch ingedeeld. De centrale trap stond midden in de living wat resulteerde in vreemde volumes. Dat die weg moest, was meteen overduidelijk."

blog14.jpg

Er werd beslist om enkel de buitenmuren én de schommel in de tuin te laten staan. Al de rest moest eraan geloven. De trap verdween als eerste, waardoor er meteen ettelijke vierkante meters nuttige ruimte bij kwamen.

blog7.jpg

Van de gevel uit de jaren 70 blijft niks meer over. Weinig tierlantijntjes en opsmuk zorgden ervoor dat de originele gevel met relatief weinig moeite naar de 21ste eeuw getransformeerd kon worden. Het strakke lijnenspel van donkere kozijnen en houten latten wordt speels doorbroken door de kleurrijke acapulco chairs en dito tafeltjes.

blog13.jpg

Eva :”Een grote leefkeuken was verder mijn enige eis. In ons vorige huis was de keuken erg klein en onhandig voor een gezin van 5. Dat kon in dit huis makkelijk opgelost worden door in de voormalige keuken één muur te slopen. De ruimte werd meteen eens zo groot. En van een zwart-witte keuken gingen we naar een warm, houten interieur. Mét open haard!”

blog6.jpg

De keuken baadt in het licht en doet dienst als plek om te koken, te eten, er wordt huiswerk gemaakt, gewerkt… . De haard benadrukt op een aangename manier de warmte van al het gebruikte hout. Eiken fineer in een volledig op maat gemaakte keuken waarvan de kasten een verrassende binnenkant hebben. Eva :”De binnenzijden van mijn kasten moesten in lichtgroen pastel zijn. Al mijn muren zijn al wit, ik wil iedere keer dat ik een kast opentrek, verrast worden!”

blog15.jpg
IA3A4987.jpg

De oorspronkelijke zitput kreeg na het weghalen van de trap ook meteen een ander elan. Het is een gezellige hangplek geworden, compleet met open haard en een tv die netjes weggestoken zit in de kastenwand. Het op maat gemaakte wandrek fungeert als uitstalraam voor mooie boeken en souvenirs.  

blog1.jpg

De elegante eetkamer kreeg een snuf kleur dankzij het aparte, geometrische tapijt en door de messing lampen baadt de eetkamer ’s avonds in een wolk van warm licht. Opvallend is de designklassieker, de DePadova scheidingswand tussen eetkamer en living. Het is een ideale roomdivider zonder doorkijk en contact te verliezen. De zeefdruk van Luc Tuymans kreeg Alexandre van Eva voor zijn 45ste verjaardag. Eva koos het voornamelijk op kleur. Dat geldt ook voor de stoelen van Gubi in een eigenwijs groen.

blog10.jpg
blog3.jpg

In de living is de cognac hoekzetel de ideale plek voor apero’s en babbels. Strak maar toch warm. Hij wordt bevallig geflankeerd door wulps groen, wekelijkse verse boeketten doen de rest, Eva kan niet zonder. Noem het gerust een fijne verslaving.

De betonnen vloer met kiezelpatroon én vloerverwarming bleek een schot in de roos. Je ziet er niks op en ook al ziet hij er koel uit, dankzij de vloerverwarming loopt iedereen hier op blote voeten. En lelijke radiatoren worden zo ook vermeden.

blog8.jpg

Op de bovenverdieping mocht iedereen zijn eigen kleur vloerbekleding kiezen, de ouders gingen voor een knipoog naar de jaren 70, de tijd waarin het huis gebouwd werd. Het oranje verschaft de slaapkamer en dressing een warme gloed. Samen met de aansluitende, strakke badkamer vormt het een afgesloten eiland van rust. Eva :”Beneden lopen alle ruimtes naadloos in elkaar over, hierboven wilden we een eiland waarvan de deur al eens op slot kan.” Met drie tieners in huis kan ik me daar iets bij voorstellen.

blog2.jpg

Sahara

Ik word met een schokje wakker. Het is pikdonker en ik moet naar het toilet. Ik reik naar mijn iphone en zie dat het stipt 6 uur is. Ik wurm me stilletjes uit mijn te warme slaapzak en zoek een rol toiletpapier. Ik vind een verfrommeld exemplaar, rits de tent zo stil mogelijk open en kijk recht in de ogen van een herkauwende dromedaris. Onverstoorbaar maalt hij verder. Ik steek mijn hoofdlampje aan, check mijn schoenen op schorpioenen, trek ze aan en kies een duin. Wildplassen kan ik als de beste, een grotere boodschap afleveren in de woestijn is een ander paar mouwen. Sterke beenspieren zijn een must en vlot kunnen hurken is handig maar je mag vooral niet vergeten wc-papier en een aansteker mee te nemen. Shit, een aansteker?

blog1.jpg

Barefoot Track // Met Barefoot Track reizen is geen doorsnee vakantie. Je reist onder begeleiding van twee ervaren coaches, je wordt ondergedompeld in lokale culturen, je gaat fysieke uitdagingen aan en je koppelt jezelf even volledig los van het werk, het thuisfront en social media dankzij een digitale detox. Nieuwsgierig is iedereen, bij vertrek hangt er een scoutssfeer. De meisjes gaan op kamp, zoiets.

Van Marrakech naar de woestijn // Na een nacht in een heerlijk bed, zijn we klaar om de transitie te maken va de hectiek van Marrakech naar de grote stille woestijn. We ontmoeten ervaren gids Saïd die ons door de ochtenddrukte naar onze bus begeleidt. Koddige kok Lahcen is ook van de partij en goedlachse chauffeur Mohammed zal zijn uiterste best doen om ons veilig af te zetten in de Sahara. Alles vindt zijn plek in de bus : de dames, hun bagage, de voorraad, tenten, zeilen, matrassen... . Het vergt enkel wat geduld en stapeltechniek.

blog2.jpg
blog3.jpg

De lange rit brengt ons over het Atlasgebergte, door slaperige dorpen, drukke stadjes, groene valleien en weelderige palmoases langs eindeloze wegen. We rijden dwars door het dagelijkse leven van de Marokkaan. Ik ben onder de indruk van de geuren en kleuren van het Marokkaanse landschap en vergaap me aan eeuwenoude kasbahs. Het nummer van The Clash blijkt een hardnekkige oorwurm. We komen aan in het donker in de duinen rond één van de laatste bewoonde dorpen. We ontmoeten de drijvers Mo en Youssef, hun zes dromedarissen houden zich ergens schuil in het donker.

blog5.jpg

Allez les gazelles // Elke ochtend trekt een ware machine zich op gang. Bagage wordt verzameld, tenten opgebroken en dromedarissen met pak en zak opgezadeld. Ondertussen wordt het ontbijt geserveerd in de duinen met zoete muntthee en verse koffie. We trekken onze stapschoenen aan, smeren factor 50, schenken onze drankvoorraad in eigen bidons en haasten ons achter Saïd aan, die al vertrokken is. Een stevige pas heeft die kerel!

blog7.jpg

De fysieke inspanning is een vast onderdeel van de Barefoot Track-tochten. Deze woestijnversie is de meest toegankelijke van allemaal. De afstanden zijn doenbaar en de niveauverschillen miniem. De fotogenieke zandbak wordt afgewisseld met rotswoestijn en oneindig uitgestrekte plateaus. Op de eerste dag ontmoeten we nog af en toe mensen en wandelen we door de laatste stukjes bewoonde wereld. Vanaf dag twee zullen we geen levende ziel meer tegenkomen. De stilte en de rust worden compleet.

blog10.jpg

“Allez les gazelles!” roept Saïd als we weer eens te lang treuzelen op de top van één of andere duin. Gazellen leven hier al een hele tijd niet meer sinds het letterlijk te warm onder de pootjes werd. Maar we voelen ons wel aangesproken en vereerd met zo’n galante bijnaam. Een groep van twaalf vrouwen gazellen noemen, daar scoor je mee. Hij krijgt ons altijd weer exact waar we moeten zijn en leidt ons met zachte doch strenge hand richting lunchplek en kampement.

blog8.jpg

Absolute stilte // Ieder wandelt op zijn eigen tempo en gesprekspartners worden zij die hetzelfde ritme aanhouden. Al wordt er niet altijd even fervent gebabbeld. De woestijn maakt je hoofd leeg en de zichten zijn om sprakeloos van te worden. Samen in stilte wandelen is iets wat we veel te weinig doen, hier gebeurt het heel naturel. Maar als op de tweede dag wordt aangekondigd dat we 4 uur in absolute stilte gaan stappen zie ik bij sommigen toch tranen opwellen, een lichte vorm van paniek slaat toe. Ik kijk er vooral naar uit, ééns in mijn leven complete stilte ervaren en dan kijken wat dat met me doet.

blog9.jpg

Op de weidse vlakte zie je iedereen op zichzelf terugvallen, stilstaan, sneller gaan en in stilte pauzeren voor een slok water. De één verzamelt steentjes, de ander staart naar de horizon. Sommigen lopen vlak achter Saïd aan in de hoop dat dit zo snel mogelijk voorbij is. Interessant om te zien wie in wiens spoor gaat lopen of van haar eigen voetstappen een nieuw pad maakt.
Het is bevreemdend om te wandelen in een wereld die muisstil is. Waar niks je stoort of afleidt, je enkel je eigen ademhaling en hartenklop hoort. Ontroerend vond ik het, de stilte vertelde me veel en een traan was nooit ver weg. Het is iets wat we niet meer kennen en het is een ware traktatie voor je oren en je gemoed. Het zou voor velen hét hoogtepunt van de reis blijken. 

blog13.jpg

De was en de plas // Het was hetgene waar we ons het meeste zorgen over maakten, het dagenlange gebrek aan wc, douche en stromend water. Want hoe doe je dat? Tips & tricks werden vòòr de reis uitvoerig besproken en aankopen gedeeld. Vochtige doekjes, die kende ik, maar vochtige washandjes...ze bestaan! Ontsmettingsgel leek logisch, een rol wc-papier ook.

De laatste ochtend in Marrakech werd nog rijkelijk gebruikgemaakt van toilet, bad, douche en föhn. Frisgewassen stapten we de bus op. Na een lange warme rit, schoot er van die fraîcheur nog weinig over. Maar het moet gezegd: na het opzetten van de iglotentjes op de eerste avond, trekken we vlot onze plan in deze nieuwe wereld zonder sanitair! De vochtige washandjes wassen al wat daar nood aan heeft en tanden poetsen gaat perfect met één slok water van je eigen watervoorraad. Een lichtglooiende heuvel blijkt een prima toilet mits duidelijke afspraken wie wanneer gaat. En die aansteker? Die dient om je propje toiletpapier in brand te steken zodat enkel biologisch afbreekbaar afval achter blijft. Toch nog een kleine tip: ga nooit op blote voeten op zoek naar een plekje achter een duin. Wat ook opviel was dat niemand echt begon te stinken. Wat toch te verwachten valt na dagenlang stappen in de hitte met enkel toegang tot vochtige waslapjes. 

Is het door de droge lucht in de woestijn of wordt je zweet geabsorbeerd door microdeeltjes woestijnstof? Ik heb geen idee maar zelfs de haardos werd niet echt vettig! En begon het dan toch wat te jeuken op het hoofd, dan was er Els die je een zandbad gaf. Denk droogshampoo maar dan met woestijnzand. Het leverde prachtige, luchtige coupes op!

blog12.jpg

Ach, het is gewoon een kwestie van ‘de knop omdraaien’. En die knop was goed om, zo bleek toen we een waterput tegenkwamen in the middle of nowhere. Marie en ik aarzelden geen seconde en staken ons hoofd onder een fikse straal ijskoud water, shampoo erbij en wassen maar. De vriendinnen zeepten in en haalden emmers water naar boven om alles weer uit te spoelen. Meer nog dan dat het deugd deed om je haren te wassen, was het ongelooflijk verkwikkend op het heetste moment van de dag. Maar wij waren de enigen, de andere tien dames vonden het niet nodig om water te verspillen aan hun lokken. Ann ging nog een stapje verder en gaf haar portie aan de dorstige dromedaris die het water al van ver rook. Indrukwekkend! 

blog14.jpg

De keuken van Lahcen // Een man die goed kan koken heeft bij alle vrouwen een streepje voor. Laat die man dan ook nog eens over een goed gevoel voor humor beschikken en iedereen is fan! Koddige kok Lahcen mag je gerust een fenomeen noemen. De vaste rechterhand van gids Saïd lacht altijd, kookt de sterren van de hemel, is bijzonder grappig en beschikt over een geweldig team.

Wat is het een genot om op deze reis back-to-basics te gaan op alle vlakken behàlve wat de maaltijden betreft. Wat die mannen uit hun kookpotten tevoorschijn toveren is onwaarschijnlijk lekker. ’s Middags kiezen ze de prachtigste plekken uit en serveren er de meest waanzinnige salades met brood en verse muntthee. Op een vrije namiddag waar we enkel moeten chillen en relaxen, worden we getrakteerd op versgebakken beignets met honing. We eten er onze vingers net niet bij op! 

Brood bakken in de woestijn // Als na een paar dagen de broodvoorraad danig geslonken is, bakt Idris platbrood in het midden van de woestijn. Twee soorten bloem met gist en water mengen, houtvuur in een kuil, bakplaatje erbij en een uur later smullen we van het lekkerste brood aller tijden! Nog een straffer staaltje broodbakkunst laten hij en Youssef de laatste avond zien.
Ze stellen met trots hun Pain de sable voor, een platbrood gebakken in heet zand. Een super eenvoudig principe waar je enkel tijd, geduld en goede ingrediënten voor nodig hebt. Stook een flink vuur, wacht tot de gloeiend hete kooltjes verschijnen, schuif die hete kooltjes aan de kant, leg het deeg op het hete zand, dek het toe met meer heet zand en schuif de kooltjes terug op zijn plek. Zo’n twintig minuten later heb je een dik, bros, heerlijk geurend brood. Perfect voor bij de pasta die ze later serveren.

Diep respect voor deze mannen die ons culinair zo verwend hebben. Voor hun creativiteit om met weinig toch zo veel te bieden. Een dikke merci voor hun prettige gezelschap. 

The Coaching Factor // De heerlijke maaltijden vormen elke avond een schitterende fond voor de coachende gesprekken die we nadien bij kaarslicht voeren. Ik weet het, coaching integreren in een reis, het klinkt voor sommigen waarschijnlijk een brug te ver.

Maar het wordt zo verfijnd verweven met alle andere aspecten van de reis dat het alleen maar een toegevoegde waarde wordt en geen opgave. De twee coaches, Betty en Els, maken deel uit van de groep, zetten zich er nooit buiten en dat zorgt voor veiligheid en verbinding. De dames gaan voor ons door het vuur, het vertrouwen is er meteen.

blog18.jpg

Ook al fronsen de nuchtere dames al eens de wenkbrauwen bij één of andere oefening, vervelend wordt het nooit. Heb je geen zin om te praten of deel te nemen, ook goed! Ieder mag op zijn eigen tempo delen of net niet. In onze groep zaten heel uiteenlopende types, iedereen mocht en kon helemaal zichzelf zijn en alleen dat al is ongelooflijk de moeite waard. Dankzij de sturing van de coaches werden de gesprekken nooit banaal en gingen ze ergens over. Dit in combinatie met de stilte van de woestijn, het niet-bereikbaar-zijn, de kracht van de natuur en de schoonheid van het land levert een schitterende reis op. Een reis die nazindert... 

Ik denk alleszins nog vaak terug aan de laatste nacht in de woestijn, slapen onder de blote hemel met je vriendinnen dichtbij, ongewassen in je slaapzak op een simpel matje, een fris windje dat je kaken streelt en de sterrenbeelden die boven je hoofd voorbij glijden...zo simpel kan geluk zijn. 

tekst & foto's : Karen Van Winkel

Met dank aan Barefoot Track en  Goodbye Magazine

Frits en Tanja

Frits Jeuris (42) en Tanja Jordens (38), herbestemmers en liefhebbers van schoonheid, gebruiken het liefst spullen die voorhanden zijn, tovenaars met verrassende materialen, a perfect match, wonen hier sinds 2009. 

Vakwerkboerderij // De voormalige vakwerkboerderij ligt onopvallend verscholen achter een voorhuis. Frits en Tanja wonen in de voormalige schuur en stallen, het was een pittige verbouwing. Frits viel als een blok voor het authentieke vakwerk en restaureerde de gehele buitengevel met respect voor oude technieken. Aan de binnenkant timmerden ze een houtskeletbouw. Voor een vakwerkwoning heb je enkel hout, leem en wat gereedschap nodig, het is een simpele bouwstijl. En laat dat nu net de dada van Frits en Tanja zijn. Waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan?

blog11.jpg
blog13.jpg

Nonkel André en nonkel Guido// Als klein bedrijfje bijdragen aan een groter geheel, zonder aan eigenheid in te boeten…daar gaat het om bij deze twee. Zo werkten ze voor het derde jaar op rij mee aan de inrichting van de VIP Village en het artiestendorp van Pukkelpop. Eerst kleine dingen zoals verlichting maar ze mogen steeds meer in handen nemen. En al zijn ze geen fan van netwerken, social media en is hun webstek niet up to date, zij die originaliteit, expertise en een portie creativiteit nodig hebben vinden hun wel. De kleine rubriek in het tv-programma Baksteen in de maag legde hen geen windeieren, ze bleken al snel populair. Zo kwamen ze geregeld spullen op hun oprit tegen die mensen daar gedropt hadden ‘om iets mee te maken’. Soms waren die waardevol, vaker belanden ze in het containerpark. Maar 4 seizoenen waren voldoende, het was tijd voor andere dingen, weg van de spotlights.

blog9.jpg

Aan de sympathieke keukentafel spreken ze over wat hun drijft; vrijheid blijkt het hoogste goed want in de anonimiteit ontstaan de beste ontwerpen. Als ik naar de oorsprong van de originele tafel vraag, krijg ik als ludieke antwoord dat de planken van nonkel André komen en het onderstel van nonkel Guido. De lamp die voor het nodige licht zorgt, is een samenraapsel van twee oude straatlampen. Al zijn ze niet zot van het ontwerp, de vorige lamp was opeens verkocht dus moesten ze wel zelf een nieuwe maken. En dan het liefst met spullen die ze hebben liggen…zo kennen we ze wel. Ik vind het vooral een lamp met humor én een leuk verhaal.

blog7.jpg
blog6.jpg

Stoelontwerp // De kamer naast de keuken doet dienst als wintertuin, bureau of etalage voor nieuwe ontwerpen. Hier kunnen ze worden uitgetest en bekeken buiten de context van het atelier. Tanja is er bezig met stroken zwart leder en klinknagels, het neigt ietwat naar de wereld van SM maar het is op en top esthetisch, gewaagd maar stijlvol. Het wordt de zitting van een stoel die Frits ontwierp. Uniek aan het design is dat de zitting afneembaar en verwisselbaar is. Geniaal in zijn eenvoud, op en top Frits en Tanja! Al werkt zij vaak achter de schermen, samenwerken doen ze altijd. De ene kan niet zonder de ander, a perfect match!

blog5.jpg

Schilderen // De kunstwerken doorheen het hele huis blijken allemaal van de hand van Tanja. Zes jaar geleden kreeg ze goesting om met overschotten verf aan de slag te gaan. Heel organisch schilderde ze zo al een hele collectie bij elkaar. Als ik haar vraag hoe ze stukken uitkiest voor in hun interieur legt ze me uit dat het eigenlijk andersom werkt.

“We kochten onlangs een nieuw salon. Het had veel voeten in de aarde want wij maken liefst alles zelf of kopen graag tweedehands.” Nu, bij een zelfgemaakte zitbank bleken ze aan comfort te moeten inboeten en na deftig zoekwerk op de tweedehandsmarkt kwam ook daar niets uit de bus. Ze werden verliefd op een groen geval en voor het eerst in hun leven kochten ze een gloednieuw salon. Tegen dat het geleverd wordt, voorziet Tanja een schilderij in de tinten van de zetel en tovert Frits een eigenhandig gefabriceerde luster uit zijn atelier. Trots toont hij me een  epoxyhars schijf waarin fragmenten uit de tuin een stilleven vormen. De werktekeningen maken me duidelijk wat hij van plan is, ik weet nu al dat het een prachtig geheel zal vormen met het schilderij van Tanja. En weer die visie, je huis en je interieur inrichten met wat voor handen is. Het kost meestal niks en zo kopen ze hun vrijheid om vierkant hun eigen goesting te kunnen doen.

blog14.jpg
blog10.jpg

Atelier// Frits verkocht lang geleden eigengemaakte spullen op brocante markten in binnen- en buitenland. Ook organiseerden ze een paar keer een Open House. Frits :”We ontmoetten dan interessante mensen die stukken uit ons interieur kochten. De dingen die verkocht waren, maakten we gewoon opnieuw maar in andere materialen die ik op dat moment tegenkwam of kreeg. Zo wisselde ons interieur constant van look en feel.”

blog15.jpg

Dé plek waar Frits zich helemaal kan uitleven, is natuurlijk zijn ruime, heerlijk chaotische atelier. Niks herinnert nog aan de varkens die hier ooit hun dagen sleten, het ruikt er naar hout, metaal en oude zolder. Je vindt Frits geregeld op zolderverkopen waar hij de geweldigste schatten op de kop tikt. Al is hij uiteindelijk heel selectief, je komt hier toch nog ogen tekort. 

Hij plooit en wringt staal in de gewenste vorm en toont me hoe het ontwerp van zijn favoriete fauteuil tot stand kwam. Het is van alle opsmuk ontdaan, alleen de essentie blijft over. 

blog3.jpg

Think a head // Als we in de tuin rondlopen valt onmiddellijk het gigantische houten hoofd op dat Frits bedacht en bij elkaar timmerde. Een oud houtsnijwerk dat in de keuken staat, was een soort van voorontwerp. Een brainstormsessie in het hoogste deel van het hoofd krijgt meteen een andere dimensie, to Think a head!

blog18.jpg

Hij fabriceerde onlangs een kleine, zwarte metalen versie dat gesloten een echte eyecatcher is. Maar geopend wordt het een ludieke zitplek op het betonnen verhoog dat een terras werd. Het betonnen bouwsel blijkt een oude opslagplaats te zijn geweest voor veevoer. Of hoe letterlijk alles in en rondom dit huis een herbestemming krijgt. 

www.deherbestemmers.be 

www.fritsjeuris.be

Jersey, Guernsey en Sark

Eerlijk gezegd wist ik niet goed wat me te wachten stond. Maar arriveren in het donker in de gietende regen, na een ferryovertocht 'from hell' (lees : metershoge golven, huilende kinderen, volle kotszakjes) én een gps die op Jersey geen enkele straat herkent, dat was spannend. Ik weet mijn hotel zowat op de tast te vinden.  

LINKS // Na een stevig Engels ontbijt rij ik recht het drukke verkeer van St. Helier in. Eén mantra blijkt zich na de rit van gisterenavond nogal hardnekkig in mijn hoofd genesteld te hebben : links houden, links houden, een rondpunt links oprijden, eerst naar links kijken! Links dus, links. De hoofdstad van Jersey is veel bedrijviger dan verwacht. Eén gouden tip : verlaat zo snel mogelijk het centrum, blijf rechtdoor rijden tot je op een kust botst, zet je even aan de kant, neem de kaart van Jersey, kies een windrichting en rij gewoon. Het bleek het beste advies van local George. In zijn mooiste Brits gooit hij me een verwensing van formaat naar het hoofd. "Karen, just get lost!". Snel en simpel vertaald wil dat zeggen 'rot op', hier op Jersey krijgt het al snel een andere betekenis. Als je de weg vraagt aan een local, dan kennen ze de nummering van de wegen hoegenaamd niet. Zeg waar je naar op zoek bent en ze duiden in het beste geval een richting aan terwijl je hen ziet denken :"Gooi dat plannetje en je gps weg dear, please just get lost!"

Rozel Bay.

Rozel Bay.

GET LOST II Het eiland is klein, zestien km lang, tien km breed. Echt verloren rijden kan hier gewoonweg niet. Over de langste afstand van oost naar west doe je via de snelste weg zo'n half uurtje. Maar neem vooral de zijwegeltjes, de green lanes, waar voetgangers en fietsers absolute voorrang hebben en er maar plaats is voor één vehikel! Het zijn prachtige paden die kronkelen tussen duizenden wilde bloemen, je langs middeleeuwse kerkjes loodsen en je door de knalgroene valleitjes in het binnenland sturen. Sla linksaf, sla rechtsaf, rij verloren!

een strand van 5 km lang aan de westkust, ideaal voor surfers en wandelaars.

een strand van 5 km lang aan de westkust, ideaal voor surfers en wandelaars.

RUIGE KUSTEN & ZANDSTRANDEN //  De kusten van Jersey zijn verrassend verschillend van elkaar. Zo is de noordkust erg ruig en kan je er echte klifwandelingen maken, terwijl de westkust één langerekt strand is waar de surfers de golven proberen te bedwingen. De mooiste plek om er aan een strandwandeling te beginnen is Faulkner Fisheries, een landmark. Ze zijn erg creatief omgesprongen met één van de vele overblijfselen van WOII, de bunker. De lokale vis en schaaldieren worden gekuist in de bunker, ze verorberen doe je buiten, op banken met het meest smakelijke uitzicht. Schuif aan bij een zomerbbq, reserveer een oesterproeverij of eet een crabsandwich. Je zult niet weten wat je proeft.

Faulkner Fisheries oftewel een serieuze upgrade voor één van de vele bunkers op het eiland.

Faulkner Fisheries oftewel een serieuze upgrade voor één van de vele bunkers op het eiland.

THE BIG FOUR // Al snel kom ik tot de conclusie dat Jersey een eiland is voor fijnproevers en dat ze er trots spreken van The Big Four, een woordje uitleg. 

Het voorjaar begint hier met de eerste oogst van Jersey Royals, een aardappel met koninklijke allures. Ze worden enkel op Jersey geteeld en krijgen hun unieke smaak deels door het feit dat men de velden bemest met zeewier. Ze worden geteeld op hellende velden of outils. Je vindt ze in boerderijwinkels en op de markt, maar leuker zijn de Honesty Boxes waar je je kilootje patatjes neemt en je ponden in een doos achterlaat. 

Nog zo’n lokaal verschijnsel is de vriendelijke koe met haar Jersey Dairy. Vreemde koeien komen er niet in, de stambomen zijn indrukwekkend en ze hebben een goedhartige oogopslag. Ze grazen op de sappigste weiden, waardoor hun melk veel vetter en geler is dan doorsneemelk. Niet te versmaden is het Jersey roomijs, en op restaurant vraag je je Jersey Royals steevast met wat boter. Twee inheemse sterren op één bord!

Aan de oostkust, waar de getijden het indrukwekkendst zijn, kom je de oesterkwekerijen tegen. Vlak bij het imposante Mont Orgueil en het schattige dorpje Gorey groeien de weekdieren in de properste wateren van Europa en blijken de poelen die tijdens de eb ontstaan uitstekende kweekvijvers voor oesters. Je kunt ze overal proeven, gewoon doen!

En last but not least, de kreeft. Nu weet ik hoe het smaakt wanneer ze ’s morgens gevangen wordt en ‘s middags op je bord belandt. Goddelijk met een hoofdletter.

 

The Big Four.

The Big Four.

THE HUNGRY MAN // Heb je het even gehad met al dat fancy food? Als je het eiland verkent, stop dan in de onooglijke dorpjes. Om er een wandeling aan te vatten, een koffie te drinken of je tegoed te doen aan pure comfortfood. In Rozel Bay, in het noordoosten van het eiland, bots je op het einde van de pier op The Hungry Man. Hier kom je voor de grote honger of een stevige portie suiker, The Summer Mountain is een milkshake om U tegen te zeggen. De dame die 'm serveert ook. Een schep humor krijg je er gratis bij.

A summer mountain milkshake met een stevige portie humor.

A summer mountain milkshake met een stevige portie humor.

HIDDEN TREASURE // Iets verfijnder en wat moeilijker te vinden is het Portelet Bay Café aan de zuidkant. Je parkeert je auto op een afgelegen parking, neemt de trappen naar beneden, doet je schoenen uit en waadt door het zand naar één van de best bewaarde geheimen van Jersey. Je eet er kraakverse salades of een stevige pizza uit de houtoven en wordt bediend door een internationaal gezelschap met surfersallures!

Op blote voeten door het zand naar dit verborgen pareltje.

Op blote voeten door het zand naar dit verborgen pareltje.

Wist je dat...Overal Engels gesproken wordt, maar de bewegwijzering steevast in het Frans is? De oorspronkelijke taal, het Jèrriais, wordt bijna niet meer gesproken. Tijdens WO II werden alle kinderen met hun leerkrachten van het eiland gehaald en naar Britse kolonies overgebracht. Een hele generatie kwam bijgevolg jaren niet meer in contact met de originele taal.

 

EAT                                                                                                    

Ormer, St. Helier : exquis eten in een mooi kader, 1 michelinster    

Plemont Beach Café, noordkust : onooglijk cafeetje met heerlijke salades en homemade muffins. Kijk uit voor hongerige meeuwen!        

El Tico, westkust : beach restaurant met no nonsense food, fijn terras, lekkere koffie!

DO                                                                                                                  

The five mile road van de Corbière vuurtoren tot Faulkner Fisheries, hagelwitte stranden & surfers.                                                                    

De Seymourtoren, oostkust : boek een wandeling mét gids bij laagtij naar deze toren en breng er de nacht door. Meer dan 3 km uit de kust bij hoogtij!                                                                         

Wandelen : alle wandelingen zijn de moeite waard!                                

Watersporten : een gigantisch aanbod in de zomer; van surfen over zee-safari's tot coasteering.

SLEEP              

The Merton hotel, St. Saviour : prima familiehotel vlakbij hoofdstad St. Helier.                                

Golden sands hotel, St. Brelade Bay : Letterlijk op het strand, vraag een kamer met zeezicht.

WHEN TO GO

Vermijd de koude, natte winters. Van april t.e.m. eind september zijn de beste maanden, in de zomer is het een stuk drukker.

PAY                                                                                                                

Elk eiland heeft zijn eigen versie van de Britse Pond, al kan je overal met alle versies betalen. Maestro en creditcards worden overal aanvaard, ook voor kleine bedragen. Een beetje cash op zak hebben is wel altijd handig.

HOW TO GET THERE 

Ik reed van Antwerpen naar St. Malo in ongeveer 7u. Hier neem je de ferry van Condor Ferries naar Jersey in ongeveer 1,5u. Wees op tijd voor check-in, zeker een uur op voorhand.

 

© tekst en foto's Karen Van Winkel

Met dank aan VAB magazine en Visit Jersey